farmakokinetyka midazolamu

Midazolam to benzodiazepina o działaniu nasennym, uspokajającym, przeciwlękowym, przeciwdrgawkowym oraz zwiotczającym mięśnie szkieletowe. Jest szeroko stosowany w anestezjologii i intensywnej terapii ze względu na swoje korzystne właściwości farmakokinetyczne.

Farmakokinetyka midazolamu charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 30-50% ze względu na znaczny efekt pierwszego przejścia. Po podaniu dożylnym działanie leku występuje w ciągu 1-2 minut. Lek jest wysoce lipofilny w pH fizjologicznym, co zapewnia szybkie przejście przez barierę krew-mózg.

Midazolam jest metabolizowany głównie w wątrobie przez izoenzymy cytochromu P450, przede wszystkim CYP3A4, do aktywnych metabolitów, z których najważniejszy to 1-hydroksymidazolam, wykazujący działanie farmakologiczne. Okres półtrwania leku wynosi 1,5-2,5 godziny przy krótkotrwałym podawaniu, jednak może ulec wydłużeniu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, osób starszych oraz przy długotrwałym stosowaniu.

Eliminacja midazolamu odbywa się głównie przez nerki w postaci glukuronidów. U pacjentów z niewydolnością nerek może dochodzić do kumulacji metabolitów. Ważne klinicznie interakcje lekowe dotyczą inhibitorów CYP3A4 (np. erytromycyna, ketokonazol, sok grejpfrutowy), które mogą znacząco zwiększać stężenie midazolamu w osoczu i wydłużać jego działanie.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Soloxelam 2,5 mg

Midazolam w postaci chlorowodorku, stosowany w preparacie Soloxelam do aplikacji na śluzówkę jamy ustnej u dzieci, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i wysoką biodostępnością (około 75% u dorosłych, do 87% u dzieci z ciężką malarią). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest do 30 minut po podaniu. Objętość dystrybucji wynosi około 5,3 L/kg, a wiązanie z białkami osocza sięga 96-98%. Midazolam ulega niemal całkowitemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4, z dominującym metabolitem alfa-hydroksymidazolamem (stosunek AUC metabolitu do leku 0,46 u dzieci). Klirens osoczowy wynosi 30 mL/kg/min, a okres półtrwania eliminacji jest dwufazowy: początkowo 27 minut, a końcowo 204 minuty. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (60-80% dawki), głównie w postaci sprzężonego metabolitu.
alfa-hydroksymidazolam, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność midazolamu, chlorowodorek midazolamu, drgawki, epizod drgawkowy, farmakokinetyka eliminacji, farmakokinetyka midazolamu, klirens midazolamu, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam dośluzówkowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania midazolamu, populacja pediatryczna, przewlekła niewydolność nerek, stan krytyczny, stężenie terapeutyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam hameln 2 mg/ml

Midazolam wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania oraz populacji pacjentów. Po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30 minut, z dostępnością biologiczną około 90%, natomiast po podaniu doodbytniczym dostępność ta wynosi około 50%. Lek charakteryzuje się objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5 do farmakologicznie czynnego 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania midazolamu u młodych zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80% dawki), z mniej niż 1% wydalanym w formie niezmienionej.
alfa-hydroksymidazolam, asfiksja, bariera łożyskowa, białka osocza, biotransformacja, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka midazolamu, glukuronid hydroksymidazolamu, hydroksylacja leku, hydroksymidazolam, indukcja enzymów, infuzja dożylna, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, sedacja, wchłanianie domięśniowe, wchłanianie doodbytnicze, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon substancji czynnych
Cynakalcet – Interakcje

Cynakalcet, stosowany w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek oraz w raku przytarczyc, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi stężenie wapnia, zwłaszcza z etelkalcetydem, co znacząco zwiększa ryzyko hipokalcemii. Cynakalcet jest metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP1A2, co powoduje interakcje z inhibitorami (np. ketokonazol 200 mg 2x/dobę, itrakonazol, worykonazol) i induktorami (np. ryfampicyna) tych enzymów, wymagającymi odpowiedniego dostosowania dawki. Palenie tytoniu zwiększa klirens cynakalcetu o 36-38%, co również może wymagać korekty dawkowania. Ponadto cynakalcet jest silnym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak dezypramina (3,6-krotny wzrost ekspozycji) i dekstrometorfan (11-krotny wzrost AUC), co wymaga zmniejszenia ich dawek.
czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia VII, działanie niepożądane leku, enzym CYP1A2, enzym CYP3A4, etelkalcetyd, farmakodynamika warfaryny, farmakokinetyka midazolamu, hipokalcemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitory i induktory enzymatyczne, klirens cynakalcetu, lek immunosupresyjny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, przewlekła choroba nerek, rak przytarczyc, wąski indeks terapeutyczny, węglan wapnia, wtórna nadczynność przytarczyc, zaawansowana choroba nerek
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Midazolam SUN 1 mg/ml

Midazolam SUN, jako benzodiazepina o działaniu nasennym i uspokajającym, wywiera istotny wpływ na zdolności psychomotoryczne pacjenta, w tym na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Efekty takie jak sedacja, amnezja, osłabienie uwagi oraz zaburzenia koordynacji mięśniowej mogą znacząco upośledzać ocenę sytuacji, szybkość reakcji i koordynację wzrokowo-ruchową. Produkt dostępny jest w stężeniach 1 mg/ml i 2 mg/ml, co wpływa na intensywność i czas trwania działania farmakologicznego. Lekarz powinien indywidualnie ocenić czas, po którym pacjent może bezpiecznie prowadzić pojazdy, uwzględniając dawkę, farmakokinetykę, wrażliwość pacjenta oraz stan kliniczny. Przed podaniem leku konieczne jest poinformowanie pacjenta o bezwzględnym zakazie prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do czasu ustąpienia działania midazolamu oraz zalecenie unikania alkoholu i niewystarczającej ilości snu, które nasilają ryzyko zaburzeń koncentracji.
benzodiazepina, działanie farmakologiczne, działanie uspokajające, efekt farmakologiczny, eliminacja leku, farmakokinetyka midazolamu, funkcje poznawcze, koordynacja wzrokowo-ruchowa, midazolam, niepamięć, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, sprawność psychomotoryczna, stan psychomotoryczny, upośledzenie funkcji poznawczych, upośledzenie psychomotoryczne, zaburzenia czynności mięśni, zaburzenia funkcji motorycznych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dormicum 15 mg

Midazolam, podawany doustnie w dawce 15 mg (Dormicum), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak z biodostępnością ograniczoną do 30-70% z powodu efektu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 70-120 ng/mL i osiągane jest w ciągu około 1 godziny, z okresem półwchłaniania 5-20 minut. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 7,5-20 mg. Midazolam ma objętość dystrybucji 0,7-1,2 L/kg i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (96-98%). Metabolizowany jest głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5 do aktywnego metabolitu α-hydroksymidazolamu, który odpowiada za około 34% działania farmakologicznego. Okres półtrwania midazolamu wynosi 1,5-2,5 godziny, a metabolitu poniżej 1 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 60-80% dawki w postaci sprzężonego metabolitu. Midazolam nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących lek.
alfa-hydroksymidazolam, bariera fizjologiczna, bariera łożyskowa, benzodiazepin, biodostępność, biotransformacja, CYP3A4, CYP3A5, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka midazolamu, faza eliminacji, glukuronid alfa-hydroksymidazolamu, izoenzym CYP3A cytochromu P450, klirens midazolamu, marskość wątroby, midazolam, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania midazolamu, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewlekła choroba wątroby, sedacja przedłużona, stężenie w osoczu, substancja farmakologicznie czynna, tkanka tłuszczowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Epistatus

Produkt leczniczy Epistatus, zawierający midazolam w formie roztworu do stosowania w jamie ustnej, wymaga szczególnej ostrożności podczas podawania, zwłaszcza u niemowląt w wieku 3-6 miesięcy, ze względu na ryzyko opóźnionej depresji oddechowej wynikającej z wyższego stosunku metabolitu do leku macierzystego. W tej grupie wiekowej konieczne jest podawanie leku wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego, z dostępem do sprzętu do resuscytacji i monitorowaniem czynności oddechowej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową, nerkową, wątrobową lub zaburzeniami czynności serca istnieje ryzyko kumulacji midazolamu i przedłużenia jego działania, co wymaga dostosowania dawkowania i ścisłego monitorowania. Osoby osłabione wykazują zwiększoną wrażliwość na działanie benzodiazepin, co może skutkować nasileniem sedacji i innych działań niepożądanych.
benzodiazepiny, czynność oddechowa, depresja oddechowa, dysfagia, działania niepożądane, farmakokinetyka midazolamu, hamowanie czynności oddechowej, klirens midazolamu, lek opioidowy, midazolam w jamie ustnej, niepamięć następcza, nietolerancja fruktozy, niewydolność oddechowa, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność oddechowa, resuscytacja, zaburzenia czynności serca, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam Kalceks 5 mg/ml

Midazolam, będący benzodiazepiną o złożonym profilu farmakokinetycznym, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i dystrybucją, z wysoką dostępnością biologiczną po podaniu pozajelitowym (domięśniowo >90%, doodbytniczo około 50%). Objętość dystrybucji wynosi 0,7-1,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza sięga 96-98%. Lek ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu głównie przez CYP3A4/5, z powstaniem aktywnego metabolitu 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia midazolamu, a okres półtrwania wynosi 1,5-2,5 godziny u zdrowych dorosłych. Klirens osoczowy wynosi 300-500 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (60-80% dawki w postaci sprzężonego metabolitu). Farmakokinetyka midazolamu jest stabilna przy wielokrotnym podawaniu, bez indukcji enzymów metabolizujących lek.
1′-hydroksymidazolam, asfiksja, bariera łożyskowa, benzodiazepin, biotransformacja, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dysfagia, farmakokinetyka midazolamu, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, hydroksylacja, indukcja enzymów, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie pozajelitowe, profil farmakokinetyczny, sedacja, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zmniejszony przepływ wątrobowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Epistatus

Epistatus, zawierający midazolam w formie roztworu do stosowania w jamie ustnej, wymaga szczególnej ostrożności u niemowląt w wieku 3-6 miesięcy ze względu na ryzyko opóźnionej depresji oddechowej, wynikającej z wyższego stosunku metabolitu do leku macierzystego. Podawanie w tej grupie powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego z dostępem do sprzętu resuscytacyjnego i monitorowania czynności oddechowej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową, nerek, wątroby oraz serca konieczna jest szczególna ostrożność ze względu na możliwość kumulacji leku i przedłużenia jego działania, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Osłabieni pacjenci są bardziej podatni na nasilone efekty sedacyjne midazolamu, zwłaszcza w połączeniu z innymi benzodiazepinami.
aplikacja leku, benzodiazepiny, depresja oddechowa, dysfagia, farmakokinetyka midazolamu, klirens midazolamu, kumulacja leku, metabolizm midazolamu, midazolam, nadużywanie substancji, niepamięć anterogradowa, niepamięć następcza, nietolerancja fruktozy, opioidy, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność oddechowa, sedacja, zaburzenia czynności serca, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midanium 5 mg/ml

Midazolam wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego zastosowanie kliniczne i dawkowanie. Po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w około 30 minut, z biodostępnością >90%, natomiast podanie doodbytnicze charakteryzuje się biodostępnością około 50%. Objętość dystrybucji w fazie stacjonarnej wynosi 0,7-1,2 l/kg, a lek wiąże się z białkami osocza w 96-98%, głównie z albuminami. Midazolam jest metabolizowany w wątrobie przez cytochrom P450 3A4 do aktywnego alfa-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy mieści się w zakresie 300-500 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu, z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
alfa-hydroksymidazolam, biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, farmakokinetyka midazolamu, faza dystrybucji, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, przewlekła niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Epistatus 7,5 mg

Midazolam w preparacie Epistatus wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu na śluzówkę jamy ustnej, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu około 30 minut. Biodostępność wynosi około 75% u zdrowych dorosłych, a u dzieci z ciężką malarią i drgawkami wzrasta do 87%. Objętość dystrybucji wynosi 5,3 l/kg, a lek wiąże się z białkami osocza w 96-98%, głównie z albuminami. Midazolam jest metabolizowany w wątrobie przez CYP3A4 do aktywnego metabolitu 1-hydroksymidazolamu, z okresem półtrwania około 0,84 h u dzieci i 2,7 h w badaniu dostępności biologicznej Epistatus. Klirens u dzieci powyżej 12 miesięcy wynosi 4,7-19,7 mL/min/kg, a okres półtrwania 0,8-1,8 h, co jest podobne lub krótsze niż u dorosłych. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (60-80%) w postaci sprzężonego metabolitu, z mniej niż 1% dawki wydalanej niezmienionej.
albumina, badanie farmakokinetyczne, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, CYP3A4, depresja oddechowa, farmakokinetyka midazolamu, hydroksylacja, hydroksymidazolam, klirens osoczowy, kumulacja leku, kwas glukuronowy, lipofilność, malaria, marskość wątroby, midazolam, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, śluzówka jamy ustnej, stężenie w osoczu, wentylacja mechaniczna, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mizormic 5 mg/ml

Midazolam wykazuje złożoną farmakokinetykę zależną od drogi podania oraz stanu pacjenta. Po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30 minut, z dostępnością biologiczną >90%, natomiast po podaniu doodbytniczym dostępność wynosi około 50%. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 0,7-1,2 l/kg, a lek wiąże się z białkami osocza w 96-98%, głównie z albuminami. Midazolam ulega niemal całkowitej biotransformacji w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4 do aktywnego metabolitu α-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania midazolamu u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80%), z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
alfa-hydroksymidazolam, bariera łożyskowa, biotransformacja metaboliczna, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka midazolamu, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens metaboliczny, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, przewlekła niewydolność nerek, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, wlew dożylny, zastoinowa niewydolność serca