upośledzona poposiłkowa tolerancja glukozy
Upośledzona poposiłkowa tolerancja glukozy (postprandial glucose intolerance) to stan pośredni między prawidłową gospodarką węglowodanową a cukrzycą, charakteryzujący się podwyższonym poziomem glukozy we krwi po spożyciu posiłku zawierającego węglowodany. Diagnostycznie definiuje się ją jako stężenie glukozy w osoczu 2 godziny po doustnym obciążeniu glukozą (OGTT) wynoszące 140-199 mg/dl (7,8-11,0 mmol/l).
Stan ten odzwierciedla wczesne zaburzenia metabolizmu węglowodanów, które mogą wynikać z początkowej insulinooporności lub upośledzonej sekrecji insuliny przez komórki beta trzustki. Upośledzona tolerancja glukozy jest uznawana za czynnik ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2 oraz chorób sercowo-naczyniowych. Według badań, u osób z tym zaburzeniem ryzyko progresji do pełnoobjawowej cukrzycy wynosi około 5-10% rocznie.
Pacjenci z upośledzoną tolerancją glukozy rzadko prezentują objawy kliniczne, dlatego stan ten jest często wykrywany przypadkowo podczas badań przesiewowych. Leczenie obejmuje przede wszystkim modyfikację stylu życia: redukcję masy ciała (przy nadwadze/otyłości), zwiększenie aktywności fizycznej oraz wdrożenie diety o niskim indeksie glikemicznym. W wybranych przypadkach rozważana jest również farmakoterapia, szczególnie u osób z dodatkowymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sandostatin
Sandostatin (oktreotyd) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na jego wpływ na układ endokrynny oraz potencjalne powikłania. U pacjentów z guzami przysadki wydzielającymi hormon wzrostu istnieje ryzyko rozrostu guza, co może prowadzić do ubytków w polu widzenia, dlatego konieczna jest regularna ocena kliniczna. Terapia powoduje obniżenie stężenia GH i normalizację IGF-1, co może przywracać płodność u kobiet w wieku rozrodczym, wskazując na potrzebę stosowania antykoncepcji. Należy monitorować funkcję tarczycy i wątroby, a także zwracać uwagę na bradykardię, szczególnie przy dożylnym podawaniu dużych dawek (maksymalnie 50 µg/godz.), ze względu na ryzyko bloku przedsionkowo-komorowego. Kamica żółciowa jest częstym działaniem niepożądanym, dlatego zaleca się USG pęcherzyka żółciowego co 6-12 miesięcy. U pacjentów z guzami GEP może wystąpić nagły zanik skuteczności leku lub nawrót objawów po przerwaniu terapii.
akromegalia, biegunka tłuszczowa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, cukrzyca insulinozależna, cukrzyca typu I, cukrzyca typu II, guz przysadki wydzielający hormon wzrostu, hipoglikemia, hormon wzrostu, hormonalnie czynny guz GEP, insulinoma, insulinopodobny czynnik wzrostu 1, kamica żółciowa, niedobór witaminy B12, oktreotyd, przetrwała hiperglikemia, test Schillinga, ubytek w polu widzenia, upośledzona poposiłkowa tolerancja glukozy, wchłanianie tłuszczów, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki, żylaki przełyku