biodostępność sorafenibu
Biodostępność sorafenibu, wielokinazowego inhibitora stosowanego w leczeniu nowotworów, jest stosunkowo niska i wynosi około 38-49%. Jest to związek o charakterze lipofilowym, co wpływa na jego właściwości farmakokinetyczne i dystrybucję w organizmie.
Sorafenib wykazuje zmienną biodostępność w zależności od sposobu podania i przyjmowania z posiłkami. Biodostępność względna zwiększa się o około 29% przy podaniu z posiłkiem o umiarkowanej zawartości tłuszczu i o 14% przy posiłku wysokotłuszczowym w porównaniu do podania na czczo. Zaleca się przyjmowanie leku bez posiłku lub z posiłkiem o niskiej lub umiarkowanej zawartości tłuszczu.
Lek po wchłonięciu osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 3 godzinach, a stan stacjonarny osiąga po 7 dniach regularnego stosowania. Sorafenib charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (około 99,5%), głównie z albuminami. Metabolizowany jest głównie w wątrobie przy udziale enzymów CYP3A4 oraz UGT1A9, co należy uwzględnić przy równoczesnym stosowaniu leków indukujących lub hamujących te enzymy.
W praktyce klinicznej należy zwrócić uwagę na możliwe interakcje z innymi lekami, które mogą zmieniać biodostępność sorafenibu, zwłaszcza induktorami CYP3A4 (np. karbamazepina, rifampicyna), które mogą obniżać jego stężenie we krwi. Również pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby mogą wymagać dostosowania dawki ze względu na zmiany w metabolizmie leku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sorafenib Teva 200 mg
Sorafenib Teva, dostępny w postaci tabletek powlekanych 200 mg, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 38-49%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym około 3 godziny po podaniu. Wysokotłuszczowy posiłek obniża wchłanianie leku o 30%. Sorafenib wykazuje nieliniową farmakokinetykę przy dawkach powyżej 400 mg dwa razy na dobę oraz bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,5%). Po 7 dniach stosowania obserwuje się kumulację leku od 2,5 do 7-krotności, a stan stacjonarny osiągany jest w tym samym czasie. Istotne różnice w stężeniach stacjonarnych sorafenibu występują między pacjentami z różnymi typami nowotworów, z najwyższymi wartościami u chorych na zróżnicowanego raka tarczycy (DTC). Sorafenib metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 i UGT1A9, a jego glukuronid może być reabsorbowany po rozszczepieniu przez bakteryjną glukuronidazę, co jest hamowane przez neomycynę, zmniejszając biodostępność o 54%.
biodostępność sorafenibu, CYP3A4, dializoterapia, glukuronidacja, glukuronidaza bakteryjna, klasyfikacja Child-Pugh, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pirydyno-N-tlenek, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, sorafenib, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tozylan sorafenibu, UGT1A9, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sorafenib Stada 200 mg
Sorafenib Stada w dawce 200 mg wykazuje biodostępność względną na poziomie 38-49% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym około 3 godziny po podaniu. Wchłanianie leku jest istotnie obniżone (o 30%) przy podaniu z wysokotłuszczowym posiłkiem, co ma znaczenie kliniczne przy ustalaniu schematu dawkowania. Farmakokinetyka sorafenibu jest nieliniowa przy dawkach powyżej 400 mg dwa razy na dobę, a lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,5%). Po 7 dniach stosowania obserwuje się kumulację leku (2,5- do 7-krotna) i osiągnięcie stanu stacjonarnego z wskaźnikiem Cmax/Cmin <2, co wskazuje na stabilne stężenia w trakcie terapii. Sorafenib jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP3A4 i UGT1A9, a jego metabolit pirydyno-N-tlenek stanowi 9-16% krążących substancji aktywnych, wykazując podobną aktywność farmakologiczną. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 25-48 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (77%) i moczem (19%), przy czym 51% dawki jest wydalane z żółcią w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność sorafenibu, biodostępność względna, Cmax, cykl wątrobowo-jelitowy, cytochrom CYP3A4, dializoterapia, eliminacja sorafenibu, glukuronidacja, glukuronidaza bakteryjna, klasyfikacja Childa-Pugha, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pirydyno-N-tlenek, pole pod krzywą stężenie-czas, profil farmakokinetyczny, przemiany oksydacyjne, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, stan stacjonarny, tozylan sorafenibu, transferaza UGT1A9, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Sorafenib – Właściwości farmakokinetyczne
Sorafenib wykazuje średnią względną biodostępność po podaniu doustnym w zakresie 38-49%, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 3 godziny po podaniu. Wchłanianie leku jest istotnie obniżone (o 30%) przy podaniu z wysokotłuszczowym posiłkiem. Farmakokinetyka sorafenibu jest nieliniowa przy dawkach powyżej 400 mg podawanych dwa razy na dobę, a lek charakteryzuje się wysokim (99,5%) wiązaniem z białkami osocza. Po 7 dniach stosowania obserwuje się kumulację leku 2,5-7-krotną, a stężenie stacjonarne osiągane jest w tym samym czasie. Sorafenib metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 i UGT1A9, a okres półtrwania wynosi 25-48 godzin. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (77%) i moczem (19%) w postaci glukuronidów, z istotnym udziałem wydalania żółciowego niezmienionego leku (51% dawki w kale). Metabolit pirydyno-N-tlenek stanowi 9-16% krążących substancji i wykazuje aktywność farmakologiczną zbliżoną do leku macierzystego.
bakteryjna glukuronidaza, biodostępność, biodostępność sorafenibu, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cytochrom CYP3A4, dializoterapia, glukuronidacja, klasyfikacja Child-Pugh, okres półtrwania, pirydyno-N-tlenek, przemiana oksydacyjna, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, rak zróżnicowany tarczycy, sorafenib, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, terapia przeciwnowotworowa, transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Sorafenib – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Zespół dłoniowo-podeszwowy oraz wysypka stanowią najczęstsze działania niepożądane sorafenibu, zwykle o nasileniu stopnia 1. lub 2. wg CTC, pojawiające się w ciągu pierwszych 6 tygodni terapii. W leczeniu objawów toksyczności skórnej zaleca się stosowanie leków miejscowych, czasowe przerwanie lub modyfikację dawkowania, a w ciężkich przypadkach całkowite odstawienie leku. Sorafenib zwiększa częstość występowania nadciśnienia tętniczego, które zwykle jest łagodne lub umiarkowane i rozwija się we wczesnym okresie leczenia; wymaga regularnego monitorowania ciśnienia i standardowej terapii przeciwnadciśnieniowej, a w przypadku ciężkiego nadciśnienia rozważa się odstawienie leku. Ponadto, stosowanie sorafenibu wiąże się z ryzykiem powstawania tętniaków i rozwarstwienia tętnic, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem lub historią tętniaków, co wymaga starannej oceny przed rozpoczęciem terapii.
arytmia komorowa, biodostępność sorafenibu, czas protrombinowy, docetaksel, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, fenprokumon, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor szlaku VEGF, nadciśnienie tętnicze, neomycyna, niedociśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedrobnokomórkowy rak płuca, niestabilna choroba wieńcowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, odwodnienie, perforacja przewodu pokarmowego, płaskonabłonkowy rak płuca, powikłanie gojenia ran, rak nerkowokomórkowy, skąpomocz, sorafenib, stężenie glukozy we krwi, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, warfaryna, wrodzony zespół długiego QT, współczynnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zawał mięśnia sercowego, zespół dłoniowo-podeszwowy, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sorafenib Pharmascience 200 mg
Sorafenib Pharmascience 200 mg, podawany doustnie w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się biodostępnością względną na poziomie 38-49% względem roztworu doustnego, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 3 godziny po podaniu. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku obniża wchłanianie leku o 30%. Farmakokinetyka sorafenibu wykazuje nasycenie procesów wchłaniania przy dawkach powyżej 400 mg podawanych dwukrotnie na dobę. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (99,5%), a po 7 dniach stosowania wielokrotnego obserwuje się kumulację leku od 2,5 do 7-krotnej wartości pojedynczej dawki, z osiągnięciem stanu stacjonarnego w ciągu tygodnia (wskaźnik peak to trough <2). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 25-48 godzin. Sorafenib metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 i UGT1A9, a jego głównym aktywnym metabolitem jest pirydyno-N-tlenek (9-16% substancji krążących). Wydalanie leku odbywa się głównie z kałem (77% dawki, w tym 51% w formie niezmienionej) oraz z moczem (19% dawki jako glukuronidowane metabolity).
biodostępność sorafenibu, Cmax i AUC, cytochrom P450, dializoterapia, dysfagia, eliminacja sorafenibu, enzym CYP3A4, enzym UGT1A9, glukuronidaza bakteryjna, klasyfikacja Child-Pugh, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pirydyno-N-tlenek, rak wątrobowokomórkowy, roztwór doustny, stan stacjonarny leku, stężenie leku w osoczu, tabletka powlekana, UDP-glukuronozylotransferaza