złamanie bliższego końca kości ramiennej
Złamanie bliższego końca kości ramiennej (łac. fractura extremitatis proximalis humeri) to uraz obejmujący górną część kości ramiennej, w okolicy stawu ramiennego. Najczęściej dotyczy szyjki kości ramiennej, guzka większego lub mniejszego, lub rowka międzyguzkowego. Stanowi około 5-7% wszystkich złamań i jest trzecim najczęstszym złamaniem u osób starszych, szczególnie u kobiet po menopauzie cierpiących na osteoporozę.
W klasyfikacji złamań bliższego końca kości ramiennej stosuje się system Neera lub klasyfikację AO/OTA. Klasyfikacja ta uwzględnia liczbę fragmentów złamania oraz przemieszczenie. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne oraz obrazowanie radiologiczne, a w bardziej skomplikowanych przypadkach tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny.
Leczenie złamania bliższego końca kości ramiennej zależy od typu złamania, stopnia przemieszczenia fragmentów, wieku i aktywności pacjenta oraz chorób współistniejących. Złamania bez przemieszczenia lub z minimalnym przemieszczeniem leczy się najczęściej zachowawczo (unieruchomienie w temblaku, ćwiczenia rehabilitacyjne). Złamania z istotnym przemieszczeniem, niestabilne lub wielofragmentowe mogą wymagać leczenia operacyjnego – zespolenia za pomocą płytek i śrub, gwoździ śródszpikowych lub w przypadku złamań wielofragmentowych u osób starszych – endoprotezoplastyki.
Powikłania złamań bliższego końca kości ramiennej mogą obejmować: martwicę głowy kości ramiennej, zaburzenia zrostu, ograniczenie ruchomości stawu ramiennego, uszkodzenie nerwu pachowego lub innych struktur nerwowo-naczyniowych, zespół bolesnego barku, oraz przewlekły ból. Rehabilitacja jest kluczowym elementem leczenia, niezależnie od zastosowanej metody terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie ramienia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognoza dla złamań kości ramiennej (humerus) jest generalnie korzystna przy wczesnym leczeniu, z pełnym powrotem do zdrowia u większości pacjentów. Proces gojenia trwa zwykle kilka miesięcy i zależy od typu złamania, jego lokalizacji oraz zastosowanego leczenia, w tym konieczności interwencji chirurgicznej (implantacja drutów, płytek, gwoździ lub śrub). Rehabilitacja, obejmująca fizjoterapię ukierunkowaną na odzyskanie siły i zakresu ruchu, jest kluczowa i może trwać kilka miesięcy. Rokowanie długoterminowe można przewidzieć po roku od urazu z 71% czułością dla przedłużonego bólu i 88% dla utrzymującej się dysfunkcji barku. Czynniki wpływające na rokowanie to typ złamania (przemieszczone złamania mają gorsze wyniki), stan zdrowia pacjenta (choroby przewlekłe pogarszają rokowanie) oraz wiek (dzieci goją się szybciej, ale opóźnienia w leczeniu mogą pogorszyć wyniki).
badanie prospektywne, brak zrostu kostnego, choroba przewlekła, fizjoterapeuta, fizjoterapia, gojenie kości, interwencja chirurgiczna, proces gojenia, przemieszczone złamanie, rehabilitacja, rekonwalescencja, remodeling kości, zakres ruchu, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, złamanie bliższego końca kości ramiennej, złamanie kości ramiennej, złamanie otwarte, złamanie przedramienia, złamanie ramienia, zrost kostny