bariera naskórka

Bariera naskórka to kluczowa struktura ochronna organizmu, składająca się z najbardziej zewnętrznej warstwy skóry (stratum corneum) oraz towarzyszących jej substancji międzykomórkowych. Jej głównym zadaniem jest zapobieganie utracie wody z organizmu (TEWL – transepidermal water loss) oraz ochrona przed wnikaniem czynników zewnętrznych, w tym patogenów, alergenów i substancji toksycznych.

Funkcjonalnie bariera naskórka opiera się na strukturze „cegieł i zaprawy”, gdzie korneocyty (płaskie, martwe komórki wypełnione keratyną) stanowią „cegły”, a lipidy międzykomórkowe (ceramidy, cholesterol i wolne kwasy tłuszczowe) tworzą „zaprawę”. Prawidłowe pH bariery naskórka wynosi około 4,5-5,5, co sprzyja rozwojowi fizjologicznej mikrobioty skóry i hamuje wzrost patogenów.

Uszkodzenie bariery naskórka obserwuje się w wielu dermatozach, szczególnie w atopowym zapaleniu skóry, łuszczycy czy wyprysku kontaktowym. Czynniki zaburzające barierę to m.in. częste mycie detergentami, ekspozycja na alergeny, czynniki środowiskowe (niska wilgotność, promieniowanie UV), a także stres psychiczny. Regeneracja bariery naskórka wymaga stosowania emolientów zawierających fizjologiczne lipidy oraz substancje nawilżające, jak kwas hialuronowy czy mocznik.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedawkowanie – Minorga 50 mg/ml

Minorga zawiera minoksydyl w stężeniu 50 mg/ml (5% w/v) w formie roztworu do stosowania miejscowego na skórę. Jedna dawka produktu dostarcza 7 mg minoksydylu, a podanie około 1 ml roztworu wymaga siedmiu dawek. Przy prawidłowym stosowaniu na nieuszkodzoną skórę przedawkowanie jest praktycznie niemożliwe, gdyż wchłanianie ogólnoustrojowe jest minimalne. Ryzyko przedawkowania wzrasta jedynie przy stosowaniu na skórę z uszkodzoną barierą naskórkową, np. w wyniku urazu, stanu zapalnego lub chorób skóry, co może prowadzić do zwiększonego wchłaniania i potencjalnych efektów ogólnoustrojowych.
adrenalina, bariera naskórka, beta-adrenolityk, choroba skóry, działanie ogólnoustrojowe, funkcja barierowa skóry, lek moczopędny, lek sympatykomimetyczny, minoksydyl, niedociśnienie, noradrenalina, obrzęk, przepuszczalność naczyń, roztwór na skórę, stan zapalny, tachykardia, uraz skóry, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia układu nerwowego, zatrzymanie płynów, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Ekonazol – Właściwości farmakokinetyczne

Ekonazol, stosowany miejscowo w postaci kremu 1-2%, wykazuje minimalne wchłanianie przez skórę do krążenia ogólnoustrojowego, z poziomami stężeń w surowicy poniżej 1 ng/ml na nieuszkodzonej skórze oraz do 20 ng/ml na skórze uszkodzonej. Substancja szybko przenika do warstw naskórka i skóry właściwej, osiągając tam stężenia przekraczające minimalne stężenie hamujące dla dermatofitów. Po miejscowym zastosowaniu ekonazolu mniej niż 1% dawki jest wydalane z moczem i kałem, co wskazuje na ograniczoną dostępność ogólnoustrojową. W stanach zapalnych i przekrwieniu skóry, a także u dzieci do 12 lat i osób starszych, może dochodzić do zwiększonego wchłaniania przezskórnego, co wymaga ostrożności w stosowaniu preparatu. Ekonazol wiąże się z białkami osocza w ponad 98% i jest metabolizowany głównie w wątrobie przez oksydację pierścienia imidazolowego, O-dealkilację oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, prowadząc do nieaktywnych metabolitów wydalanych równomiernie z moczem i kałem.
bariera naskórka, białko osocza, dermatofit, dostępność ogólnoustrojowa, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, krążenie ogólnoustrojowe, kwas glukuronowy, minimalne stężenie hamujące, nieczynny metabolit, O-dealkilacja, pierścień imidazolowy, przekrwienie skóry, skóra właściwa, stan zapalny, stężenie hamujące, substancja przeciwgrzybicza, triamcynolonu acetonid, warstwa naskórka, warstwa rogowa, wchłanianie przezskórne, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie grzybicze skóry

bariera naskórka

Powiązane wpisy

Przedawkowanie – Minorga 50 mg/ml

Ekonazol – Właściwości farmakokinetyczne