rozrost szpiku kostnego
Rozrost szpiku kostnego (mielofibroza) to stan chorobowy charakteryzujący się nieprawidłowym namnażaniem komórek szpiku kostnego oraz zastępowaniem prawidłowej tkanki szpikowej przez tkankę włóknistą. Proces ten prowadzi do upośledzenia funkcji hematopoetycznej szpiku i zaburzeń w produkcji krwinek.
Mielofibroza może występować jako pierwotna choroba (pierwotna mielofibroza) lub jako wtórna w przebiegu innych schorzeń, np. czerwienicy prawdziwej, nadpłytkowości samoistnej, niektórych nowotworów czy po ekspozycji na czynniki toksyczne. Charakterystycznymi objawami są powiększenie śledziony i wątroby, niedokrwistość, leukocytoza lub leukopenia, małopłytkowość oraz obecność krwinek młodocianych we krwi obwodowej.
Diagnostyka rozrostu szpiku kostnego obejmuje badania laboratoryjne krwi, biopsję szpiku kostnego z oceną histopatologiczną oraz badania genetyczne w kierunku mutacji charakterystycznych dla nowotworów mieloproliferacyjnych (JAK2, CALR, MPL). Leczenie zależy od przyczyny, nasilenia objawów i wieku pacjenta, a może obejmować leki cytoredukcyjne, inhibitory JAK2, kortykosteroidy, a w wybranych przypadkach przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vesanoid 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące tretynoiny (kwas all-trans-retinowy, ATRA) zawartej w preparacie Vesanoid wskazują na bardzo niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym u różnych gatunków zwierząt laboratoryjnych. W badaniach podostrych i przewlekłych u szczurów ustalono NOAEL na poziomie ≤1 mg/kg mc./dobę, natomiast u psów dawka 30 mg/kg mc./dobę wywoływała toksyczne efekty, takie jak spadek masy ciała oraz zmiany patologiczne w skórze i jądrach. Długoterminowa ekspozycja u szczurów powodowała zmiany kostne (rozpad substancji międzykomórkowej), hematologiczne (anemia), nefrotoksyczność oraz toksyczne zmiany w układzie rozrodczym. U psów obserwowano zaburzenia spermatogenezy oraz rozrost szpiku kostnego. Metabolity tretynoiny (4-okso-tretynoina, izotretynoina, 4-okso-izotretynoina) wykazywały mniejszą aktywność biologiczną w indukcji różnicowania komórek białaczkowych HL-60, co jest istotne dla mechanizmu działania przeciwbiałaczkowego leku.
4-okso-izotretynoina, 4-okso-tretynoina, działanie mutagenne, działanie przeciwbiałaczkowe, działanie teratogenne, erytrocyty, genotoksyczność, izotretynoina, komórki białaczkowe, nefrotoksyczność, NOAEL, potencjał teratogenny, retinoidy, rozrost szpiku kostnego, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tretynoina, Vesanoid, zaburzenia spermatogenezy, zmiany hematologiczne, zmiany kostne