ciężka dyslipoproteinemia

Ciężka dyslipoproteinemia to zaburzenie metabolizmu lipidów charakteryzujące się znacznym wzrostem stężenia lipidów i lipoprotein w osoczu. Stan ten często związany jest z nieprawidłowym transportem i metabolizmem lipoprotein, co prowadzi do podwyższonego poziomu cholesterolu całkowitego, triglicerydów oraz zaburzenia proporcji poszczególnych frakcji lipoprotein.

W przypadku ciężkiej dyslipoproteinemii często obserwuje się wysokie stężenie lipoprotein o niskiej gęstości (LDL), lipoprotein o bardzo niskiej gęstości (VLDL) oraz obniżony poziom lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL). Zaburzenia te mogą być uwarunkowane genetycznie (jak w przypadku rodzinnej hipercholesterolemii, dysbetalipoproteinenemii czy hipertriglicerydemii rodzinnej) lub wtórne do innych chorób, takich jak cukrzyca, niedoczynność tarczycy, zespół nerczycowy czy choroby wątroby.

Ciężka dyslipoproteinemia stanowi istotny czynnik ryzyka rozwoju miażdżycy i chorób sercowo-naczyniowych, w tym choroby wieńcowej, udaru mózgu oraz choroby tętnic obwodowych. U pacjentów mogą wystąpić charakterystyczne objawy kliniczne, takie jak żółtaki ścięgien, rąbek rogówkowy (arcus corneae) czy żółtaki powiek (xanthelasma palpebrarum).

Leczenie ciężkiej dyslipoproteinemii obejmuje modyfikację stylu życia (dieta niskotłuszczowa, regularna aktywność fizyczna, zaprzestanie palenia tytoniu) oraz farmakoterapię. W farmakoterapii stosuje się statyny, fibraty, ezetimib, inhibitory PCSK9 oraz kwas nikotynowy. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne może być konieczne zastosowanie aferezy lipoprotein LDL lub, w przyszłości, terapii genowej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl