halitofobia

Halitofobia to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się obsesyjnym lękiem przed posiadaniem nieświeżego oddechu (halitozy), nawet jeśli obiektywnie taki problem nie występuje. Pacjenci z halitofobią są przekonani, że ich oddech jest nieprzyjemny dla otoczenia, co prowadzi do znaczących ograniczeń w kontaktach społecznych i zawodowych.

Zaburzenie to klasyfikowane jest jako odmiana zespołu odniesienia węchowego lub jako postać dysmorfofobii. Pacjenci często wykonują nadmierne czynności higieniczne, wielokrotnie w ciągu dnia myją zęby, stosują płyny do płukania jamy ustnej i odświeżacze oddechu. Charakterystyczne jest również częste pytanie bliskich o zapach oddechu lub unikanie zbliżania się do innych osób.

Diagnostyka halitofobii wymaga wykluczenia rzeczywistej halitozy poprzez badania stomatologiczne, laryngologiczne i gastroenterologiczne. W leczeniu stosuje się psychoterapię poznawczo-behawioralną, niekiedy w połączeniu z farmakoterapią (leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI). Istotna jest współpraca między lekarzem psychiatrą, psychologiem i stomatologiem.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl