białaczka eozynofilowa

Białaczka eozynofilowa (leukemia eosinofilica) to rzadki nowotwór hematologiczny charakteryzujący się klonalną proliferacją prekursorów eozynofilów. Choroba ta należy do grupy nowotworów mieloproliferacyjnych i często wiąże się z obecnością określonych zaburzeń genetycznych, takich jak rearanżacja genu PDGFRA, PDGFRB lub FGFR1.

Pacjenci z białaczką eozynofilową prezentują objawy związane z naciekaniem narządów przez eozynofile, w tym powiększenie śledziony, uszkodzenie mięśnia sercowego, zmiany skórne, zajęcie płuc oraz zaburzenia neurologiczne. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się znaczną eozynofilię we krwi obwodowej i szpiku kostnym, często z towarzyszącą niedokrwistością i małopłytkowością.

Diagnostyka opiera się na badaniu morfologii krwi obwodowej, biopsji szpiku kostnego oraz badaniach molekularnych mających na celu wykrycie charakterystycznych mutacji genetycznych. Szczególnie istotne jest wykrycie rearanżacji FIP1L1-PDGFRA, ponieważ pacjenci z tą mutacją dobrze odpowiadają na leczenie inhibitorami kinazy tyrozynowej, takimi jak imatynib.

Leczenie białaczki eozynofilowej zależy od podtypu molekularnego. W przypadkach z potwierdzoną obecnością rearanżacji PDGFRA lub PDGFRB terapią z wyboru jest imatynib, który wykazuje wysoką skuteczność. W innych przypadkach stosuje się leczenie cytoredukcyjne, glikokortykosteroidy, interferon alfa lub hydroksymocznik. W przypadkach opornych na leczenie może być konieczne rozważenie allogenicznego przeszczepienia szpiku kostnego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl