Betaherpesvirinae
Betaherpesvirinae to podrodzina wirusów należąca do rodziny Herpesviridae, obejmująca patogeny o znaczącym wpływie na zdrowie człowieka. Do tej grupy zalicza się m.in. ludzki cytomegalowirus (CMV, HHV-5), wirusy HHV-6A, HHV-6B oraz HHV-7. Charakteryzują się one stosunkowo długim cyklem replikacyjnym i wybiórczym tropizmem tkankowym.
Wirusy z podrodziny Betaherpesvirinae odznaczają się zdolnością do wywoływania zakażeń latentnych, przede wszystkim w komórkach układu limfatycznego, gruczołów wydzielania wewnętrznego oraz nerek. Cytomegalowirus jest szczególnie istotny klinicznie ze względu na możliwość transmisji wertykalnej i wywoływania poważnych zakażeń wrodzonych, a także zakażeń oportunistycznych u pacjentów z niedoborami odporności.
Diagnostyka zakażeń wirusami z podrodziny Betaherpesvirinae opiera się na metodach serologicznych, technikach molekularnych (PCR) oraz hodowlach komórkowych. Leczenie ciężkich zakażeń, szczególnie CMV, wymaga stosowania leków przeciwwirusowych, takich jak gancyklowir, walgancyklowir czy foskarnet, przy czym terapia często jest długotrwała i może wiązać się z działaniami niepożądanymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Cytomegalowirus – Patofizjologia i mechanizm
Cytomegalowirus (CMV), należący do rodziny Betaherpesvirinae, jest powszechnym patogenem o genomie 235-250 kb kodującym ponad 170 białek. Zakaża szeroką gamę komórek gospodarza, w tym monocytów, makrofagów, neuronów i hepatocytów, wykorzystując kompleksy glikoproteinowe (gM/gN, gB, gH/gL) do wnikania i fuzji z błoną komórkową. Replikacja wirusa przebiega w jądrze komórkowym, z ekspresją genów natychmiastowo wczesnych (IE), wczesnych (E) i późnych (L), kontrolowaną przez główny region regulatorowy MIE. CMV może pozostawać w stanie latencji w komórkach progenitorowych CD34+ i monocytach CD14+, a reaktivacja, indukowana m.in. przez TNF-α i aktywację NF-κB, jest szczególnie istotna u pacjentów immunosupresyjnych, takich jak biorcy przeszczepów czy osoby z AIDS. Wirus wykazuje zaawansowane mechanizmy unikania odpowiedzi immunologicznej, m.in. poprzez hamowanie sygnalizacji interferonów typu I, modulację funkcji komórek dendrytycznych, blokowanie ekspresji MHC klasy I i II oraz produkcję analogu IL-10, co utrudnia kontrolę zakażenia przez układ odpornościowy. Odpowiedź immunologiczna, zwłaszcza limfocyty T CD4+ i CD8+ specyficzne dla CMV, odgrywa kluczową rolę w kontroli zakażenia i zapobieganiu chorobie narządowej.
Betaherpesvirinae, białko kapsydu, cidofowir, cytomegalowirus, czynnik jądrowy κB, czynnik martwicy nowotworu alfa, endocytoza, foskarnet, gancyklowir, hepatocyt, integryna β1, interferon typu I, kapsyd wirusa, komórka dendrytyczna, komórka regulatorowa T, leukopenia, MHC klasy I, mimikra molekularna, odpowiedź immunologiczna gospodarza, proteoglikan siarczanu heparanu, przeciwciało neutralizujące, receptor rozpoznający wzorce, reumatoidalne zapalenie stawów, Sonic Hedgehog, szlak sygnałowy, walgancyklowir, wirus DNA, wirusowa polimeraza DNA, wrodzona wada rozwojowa, wrodzone zakażenie CMV, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zapalenie jelita grubego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja wirusem cytomegalii – Etiologia i przyczyny
Cytomegalowirus (CMV, HHV-5) to duży, złożony wirus DNA z rodziny Herpesviridae, charakteryzujący się zdolnością do latencji i unikania odpowiedzi immunologicznej gospodarza. CMV jest powszechnie rozpowszechniony, z seroprewalencją sięgającą 50-85% dorosłych w USA i niemal 100% w krajach rozwijających się. Wirus przenosi się przez kontakt z zakaźnymi płynami ustrojowymi (ślina, mocz, krew, nasienie, wydzielina pochwowa, mleko matki) i może powodować pierwotne zakażenie, reinfekcję lub reaktywację. Szczególnie narażone na ciężkie zakażenia są osoby z immunosupresją (np. biorcy przeszczepów, pacjenci z HIV/AIDS, osoby poddawane chemioterapii) oraz noworodki zakażone wrodzenie (0,2-1% noworodków, z ryzykiem trwałych niepełnosprawności u 1-2 na 1000 urodzeń). Ryzyko transmisji wertykalnej wynosi 30-70% przy pierwotnej infekcji w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, a zakażenie płodu może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych i sensorycznych, w tym głuchoty i opóźnienia rozwoju.
Betaherpesvirinae, błona śluzowa, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dysfagia, Herpesviridae, immunosupresja, infekcja pierwotna, limfocyt T pomocniczy, małogłowie, miażdżyca, odpowiedź immunologiczna, polimikrogyria, rak mukoepidermoidalny, stan latentny, szpik kostny, transmisja wertykalna, tropizm komórkowy, wiremia, wirus cytomegalii, wrodzone zakażenie, wtrąt wewnątrzjądrowy, wydalanie wirusa, zakażenie wewnątrzmaciczne, zapalenie mózgu, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby, zwapnienie