polimikrogyria
Polimikrogyria to wrodzona malformacja kory mózgowej charakteryzująca się nadmierną liczbą małych, nieprawidłowo ukształtowanych zakrętów (gyri) na powierzchni mózgu. Zaburzenie to powstaje w wyniku nieprawidłowego rozwoju kory mózgowej między 3 a 5 miesiącem życia płodowego, podczas procesu migracji i organizacji neuronów.
Klinicznie polimikrogyria może manifestować się w różny sposób, od łagodnych deficytów neurologicznych po ciężkie zaburzenia neurologiczne, w tym padaczkę lekooporną, opóźnienie rozwojowe, zaburzenia motoryczne i upośledzenie umysłowe. Ciężkość objawów zależy od rozległości i lokalizacji zmian w korze mózgowej.
Etiologia polimikrogyrii jest heterogenna i obejmuje czynniki genetyczne (mutacje w genach takich jak TUBB2B, TUBA1A, GPR56) oraz środowiskowe, w tym wewnątrzmaciczne infekcje (zwłaszcza cytomegalowirusem), niedotlenienie płodu i zaburzenia naczyniowe. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach neuroobrazowych, przy czym rezonans magnetyczny jest metodą z wyboru, pozwalającą na dokładną ocenę morfologii kory mózgowej.
Leczenie polimikrogyrii jest głównie objawowe i wymaga multidyscyplinarnego podejścia, obejmującego farmakoterapię padaczki, fizjoterapię, terapię mowy oraz wsparcie psychologiczne. W wybranych przypadkach padaczki lekoopornej może być rozważana interwencja neurochirurgiczna.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Mikrocefalia – Diagnostyka i diagnoza
Mikrocefalia definiowana jest jako obwód głowy mniejszy niż 2 odchylenia standardowe (SD) poniżej średniej dla wieku i płci (poniżej 3. percentyla), a ciężka mikrocefalia jako obwód głowy mniejszy niż 3 SD poniżej normy. Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na ultrasonografii, gdzie kryteria obejmują HC < -3 SD, stosunek HC/AC poniżej 3 percentyla oraz HC/FL znacznie poniżej normy, a także rezonans magnetyczny płodu (MRI) wykonywany optymalnie między 28. a 32. tygodniem ciąży, pozwalający na wykrycie nieprawidłowości migracji neuronalnej (np. lissencefalia, polimikrogyria). Po urodzeniu diagnoza opiera się na pomiarze obwodu głowy w ciągu pierwszych 24 godzin życia, z uwzględnieniem historii ciąży, badania fizykalnego oraz pomiarów obwodu głowy rodziców. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć kraniosynostozę oraz ocenić, czy mikrocefalia jest pierwotna (wrodzona) czy wtórna (nabyta), a także czy występuje izolowanie czy w przebiegu zespołów genetycznych. Kluczowe jest zastosowanie odpowiednich siatek centylowych (WHO dla 0-2 lat, CDC dla 2-3 lat) oraz wielodyscyplinarne podejście diagnostyczne.
aberracje chromosomowe, array CGH, badanie ultrasonograficzne, cytomegalia, encefalopatia niedotlenieniowo-niedokrwienna, fizjoterapia, kariotyp, kraniosynostoza, lissencefalia, logopedia, mikrocefalia, mutacje genowe, obwód głowy, polimikrogyria, poradnictwo genetyczne, rezonans magnetyczny, rezonans magnetyczny płodu, różyczka, sekwencjonowanie całego eksonu, sekwencjonowanie nowej generacji, terapia zajęciowa, toksoplazmoza, tomografia komputerowa, wirus Zika, zespół Cockayne’a, zespół meckela-grubera, zespół Retta, zespół Rubinsteina-Taybiego, zespół Seckela, zespół Smitha-Lemliego-Opitza - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja wirusem cytomegalii – Etiologia i przyczyny
Cytomegalowirus (CMV, HHV-5) to duży, złożony wirus DNA z rodziny Herpesviridae, charakteryzujący się zdolnością do latencji i unikania odpowiedzi immunologicznej gospodarza. CMV jest powszechnie rozpowszechniony, z seroprewalencją sięgającą 50-85% dorosłych w USA i niemal 100% w krajach rozwijających się. Wirus przenosi się przez kontakt z zakaźnymi płynami ustrojowymi (ślina, mocz, krew, nasienie, wydzielina pochwowa, mleko matki) i może powodować pierwotne zakażenie, reinfekcję lub reaktywację. Szczególnie narażone na ciężkie zakażenia są osoby z immunosupresją (np. biorcy przeszczepów, pacjenci z HIV/AIDS, osoby poddawane chemioterapii) oraz noworodki zakażone wrodzenie (0,2-1% noworodków, z ryzykiem trwałych niepełnosprawności u 1-2 na 1000 urodzeń). Ryzyko transmisji wertykalnej wynosi 30-70% przy pierwotnej infekcji w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, a zakażenie płodu może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych i sensorycznych, w tym głuchoty i opóźnienia rozwoju.
Betaherpesvirinae, błona śluzowa, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dysfagia, Herpesviridae, immunosupresja, infekcja pierwotna, limfocyt T pomocniczy, małogłowie, miażdżyca, odpowiedź immunologiczna, polimikrogyria, rak mukoepidermoidalny, stan latentny, szpik kostny, transmisja wertykalna, tropizm komórkowy, wiremia, wirus cytomegalii, wrodzone zakażenie, wtrąt wewnątrzjądrowy, wydalanie wirusa, zakażenie wewnątrzmaciczne, zapalenie mózgu, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby, zwapnienie - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół klippela-trenaunaya – Etiologia i przyczyny
Zespół Klippela-Trenaunaya (ZKT) to rzadkie wrodzone zaburzenie naczyniowe charakteryzujące się triadą: malformacjami naczyń włosowatych (plamy typu „porto wine”), żylakami oraz przerostem kości i tkanek miękkich, najczęściej jednej kończyny dolnej. Etiologia ZKT wiąże się głównie z somatycznymi, mozaikowymi mutacjami w genie PIK3CA, które prowadzą do nadaktywności kinazy PI3K i dysregulacji szlaku PI3K/AKT/mTOR, skutkując nadmierną proliferacją komórek i angiogenezą. Mutacje te powodują nieprawidłowy rozwój naczyń, kości i tkanek miękkich, co klasyfikuje ZKT do spektrum przerostu związanego z PIK3CA (PROS). Oprócz PIK3CA, w patogenezie mogą uczestniczyć mutacje w genach AGGF1, GNAQ, TIE2 i PIK3CR1, a także rzadkie translokacje chromosomowe. Charakterystyczny jest mozaikowy, somatyczny charakter mutacji, co tłumaczy ograniczenie objawów do określonych obszarów ciała i sporadyczny przebieg choroby. Epidemiologicznie ZKT występuje z częstością około 1:20 000-40 000 dzieci, a w większości przypadków nie ma rodzinnego występowania.
angiogeneza, kinaza 3-fosfatydyloinozytolu, krwawienie z odbytnicy, makrocefalia, malformacja limfatyczna, malformacja naczyniowa, mozaicyzm genetyczny, mozaicyzm somatyczny, mutacja PIK3CA, naczynia włosowate, polimikrogyria, przerost kości, przetoka tętniczo-żylna, spektrum przerostu związanego z PIK3CA, splenomegalia, szlak mTOR, szlak PI3K/AKT/mTOR, translokacja chromosomu, waskulogeneza, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Parkesa-Webera, żyła brzeżna Servelle’a, żylaki