gradient pęcherzykowo-włośniczkowy

Gradient pęcherzykowo-włośniczkowy to różnica ciśnień parcjalnych gazów między pęcherzykami płucnymi a krwią przepływającą przez naczynia włosowate płuc. Jest to kluczowy parametr fizjologiczny determinujący efektywność wymiany gazowej w płucach.

W warunkach fizjologicznych gradient pęcherzykowo-włośniczkowy dla tlenu (A-a gradient) wynosi około 5-10 mmHg u młodych osób dorosłych, zwiększając się z wiekiem. Zwiększony gradient może świadczyć o zaburzeniach wymiany gazowej w płucach, które mogą wynikać z takich patologii jak zaburzenia stosunku wentylacji do perfuzji, zaburzenia dyfuzji gazów czy obecność przecieku płucnego.

Pomiar gradientu pęcherzykowo-włośniczkowego jest istotnym narzędziem diagnostycznym w ocenie funkcji płuc, szczególnie w niewydolności oddechowej, zespole ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), zatorowości płucnej oraz innych chorobach płuc. Wzrost wartości gradientu sugeruje pogorszenie sprawności wymiany gazowej i może wymagać intensyfikacji leczenia, w tym tlenoterapii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl