leukocytoza z odbicia

Leukocytoza z odbicia (ang. rebound leukocytosis) to zjawisko nadmiernego wzrostu liczby białych krwinek (leukocytów) po ustąpieniu działania czynnika powodującego ich obniżenie. Występuje najczęściej po zakończeniu leczenia lekami powodującymi przejściową leukopenię, po ustąpieniu zakażenia wirusowego lub jako odpowiedź na nagłe odstawienie leków steroidowych.

Mechanizm leukocytozy z odbicia wiąże się z kompensacyjną reakcją szpiku kostnego, który po okresie supresji produkcji krwinek białych przechodzi w fazę nadmiernej aktywności. Zjawisko to może być także związane ze zwiększonym uwalnianiem leukocytów zmagazynowanych w puli przyściennej naczyń (demarginacja) lub przyspieszonym uwalnianiem komórek ze szpiku.

W badaniach laboratoryjnych leukocytoza z odbicia charakteryzuje się zwykle wzrostem liczby neutrofili, często przekraczającym 20 000/μl. Zjawisko to ma zazwyczaj charakter przejściowy i samoograniczający się, nie wymaga specyficznego leczenia, ale wymaga różnicowania z innymi przyczynami leukocytozy, szczególnie z procesami zapalnymi czy infekcyjnymi.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl