liczba retikulocytów
Liczba retikulocytów to badanie hematologiczne określające ilość młodych, niedojrzałych erytrocytów (czerwonych krwinek) we krwi obwodowej. Retikulocyty są komórkami na końcowym etapie dojrzewania przed przekształceniem w dojrzałe erytrocyty i zawierają resztki rybosomów oraz RNA, które można wybarwić specjalnymi metodami barwienia.
Wartości referencyjne liczby retikulocytów u dorosłych wynoszą 0,5-2,5% całkowitej liczby erytrocytów lub 25-75 x 10^9/l. Podwyższona liczba retikulocytów (retikulocytoza) świadczy o zwiększonej aktywności erytropoetycznej szpiku kostnego, co obserwuje się w stanach pokrwotocznych, hemolitycznych, po wdrożeniu skutecznej terapii niedokrwistości niedoborowej oraz po przeszczepieniu szpiku kostnego.
Obniżona liczba retikulocytów występuje w anemii aplastycznej, niedokrwistości chorób przewlekłych, niedoborowej (przed wdrożeniem leczenia), polekowej oraz w przebiegu chorób szpiku kostnego. Badanie to jest istotnym elementem diagnostyki różnicowej niedokrwistości oraz monitorowania efektywności leczenia schorzeń hematologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość – Epidemiologia
Niedokrwistość stanowi istotny problem zdrowia publicznego, dotykający około 1,92 miliarda osób na świecie w 2021 roku, z najwyższą częstością w Afryce Subsaharyjskiej (47,4%) i Azji Południowej (35,7%). WHO klasyfikuje niedokrwistość jako poważny problem zdrowotny przy częstości ≥40%. Szczególnie narażone są dzieci poniżej 5 lat (42%), kobiety w wieku rozrodczym (39%) oraz kobiety w ciąży (46%), przy czym niedobór żelaza odpowiada za 66,2% przypadków, dotykając 825 milionów kobiet i 444 miliony mężczyzn globalnie. W krajach o niskim spożyciu mięsa niedokrwistość z niedoboru żelaza jest 6-8 razy częstsza niż w Ameryce Północnej i Europie. W USA częstość występowania niedokrwistości wynosi 9,3% u osób ≥2 lat, z wyższą częstością u kobiet (13,0%) i czarnoskórych niehiszpańskich (31,4% kobiet). Niedokrwistość aplastyczna i genetyczne formy, takie jak niedokrwistość sierpowatokrwinkowa i Diamond-Blackfana, choć rzadsze, stanowią poważne wyzwania kliniczne, z zapadalnością odpowiednio 1,5-7,5/milion i znacznym obciążeniem w populacjach afrykańskich i amerykańskich.
badanie przesiewowe, choroby zakaźne, częstość nosicielstwa, infekcja pasożytnicza, liczba retikulocytów, menometrorrhagia, niedobór pokarmowy, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość ciężka, niedokrwistość Diamond-Blackfana, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedokrwistość stanu zapalnego, niedokrwistość z niedoboru żelaza, pancytopenia, poziom hemoglobiny, stężenie hemoglobiny, szpik kostny, talasemia, żelazo hemowe, żelazo niehemowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Dexak 25 mg
Dekskeoprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie deksketoprofenu z innymi NLPZ i wysokimi dawkami salicylanów (≥3 g/dobę), doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), heparynami, kortykosteroidami, solami litu oraz metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień, ze względu na znaczne zwiększenie ryzyka krwawień z przewodu pokarmowego, toksyczności hematologicznej oraz nefrotoksyczności. W przypadku konieczności kojarzenia tych leków wymagana jest ścisła kontrola kliniczna i laboratoryjna, w tym monitorowanie INR, morfologii krwi, stężenia litu oraz funkcji nerek. Dekskeoprofen może również osłabiać działanie leków hipotensyjnych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, leki moczopędne) oraz zwiększać ryzyko nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z aminoglikozydami i cyklosporyną lub takrolimusem.
antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk chinolonowy, azot mocznikowy, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, czas krwawienia, deferazyroks, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, funkcja płytek krwi, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hydantoina, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, liczba retikulocytów, lit, mifepryston, morfologia krwi, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obserwacja kliniczna, owrzodzenie przewodu pokarmowego, parametry laboratoryjne, pemetreksed, pochodna sulfonylomocznika, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sprzęganie z glukuronianami, synteza prostaglandyn, takrolimus, tenofowir, układ krwiotwórczy, wydalanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eltrombopag Glenmark 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa eltrombopagu wykazały specyficzne działania toksyczne zależne od dawki i czasu ekspozycji, z uwzględnieniem unikalnej farmakologii leku, który nie stymuluje produkcji płytek krwi u zwierząt doświadczalnych. Zaćma była obserwowana u myszy i szczurów przy ekspozycjach ≥4-6-krotnych (dla ITP) oraz ≥2-3-krotnych (dla WZW C) w stosunku do dawek klinicznych (75 mg/dobę dla ITP, 100 mg/dobę dla WZW C), z czasem pojawienia się od 6 do 39 tygodni. Uszkodzenia cewek nerkowych występowały przy ekspozycjach zbliżonych do klinicznych (0,8-1,2x dla ITP, 0,6x dla WZW C), natomiast degeneracja i martwica hepatocytów pojawiały się przy dawkach źle tolerowanych. Wpływ na układ krwiotwórczy (zmniejszenie retikulocytów) obserwowano przy ekspozycjach ≥7-10x (ITP) i ≥4x (WZW C). Hiperostoza śródkostna i działanie letalne na zarodki występowały przy ekspozycjach 6x (ITP) i 3x (WZW C) wyższych niż kliniczne. Nie stwierdzono działania rakotwórczego ani mutagennego eltrombopagu w badaniach in vitro i in vivo, a wpływ na płodność i rozwój embrionalno-płodowy był nieistotny przy dawkach do 20 mg/kg mc. u szczurów i 150 mg/kg mc. u królików, odpowiadających ekspozycjom klinicznym lub niższym.
badanie rakotwórczości, działanie letalne na zarodki, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, funkcja neurobehawioralna, hiperostoza śródkostna, hiperplazja szpiku kostnego, liczba retikulocytów, martwica hepatocytów, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, płodność samic, przenikanie do mleka matki, reakcja fotoalergiczna, synteza DNA, test mikrojądrowy, uszkodzenie cewek nerkowych, zaćma polekowa, zmętnienie gałki ocznej - Leksykon leków
Interakcje leku – Dexak 50 50 mg
Dekskeoprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są przeciwwskazane jednoczesne stosowania z innymi NLPZ i wysokimi dawkami salicylanów (≥3 g/dobę), lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), heparynami, kortykosteroidami, solami litu oraz metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, toksyczności hematologicznej oraz nefrotoksyczności. W przypadku konieczności kojarzenia tych leków wymagana jest ścisła kontrola kliniczna i laboratoryjna, w tym monitorowanie morfologii krwi, stężenia litu oraz funkcji nerek. Dekskeoprofen może także osłabiać działanie leków hipotensyjnych (leki moczopędne, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II), co wymaga odpowiedniego nawodnienia pacjenta i kontroli ciśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk chinolonowy, antykoagulant, azot mocznikowy, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, deferazyroks, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dojrzewanie szyjki macicy, działanie drażniące, działanie hepatotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie nefrotoksyczne, glikozyd nasercowy, hamowanie czynności płytek krwi, heparyna, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kortykosteroid, kreatynina w osoczu, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, liczba retikulocytów, metotreksat, mifepryston, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pemetreksed, pentoksyfilina, pochodna hydantoiny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, prostaglandyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śluzówka żołądka, sól litu, SSRI, sulfonamid, synteza prostaglandyn, takrolimus, tenofowir, układ krwiotwórczy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna