niedobór homozygotyczny
Niedobór homozygotyczny to stan genetyczny, w którym dany organizm posiada dwa identyczne, zmutowane allele tego samego genu, co prowadzi do całkowitego braku funkcji lub nieprawidłowego działania kodowanego przez ten gen białka. Jest to wynik dziedziczenia tej samej wadliwej wersji genu od obojga rodziców.
W praktyce klinicznej niedobory homozygotyczne często prowadzą do pełnoobjawowych chorób recesywnych, ponieważ organizm nie dysponuje żadną funkcjonalną kopią genu. Przykładami chorób wynikających z niedoborów homozygotycznych są mukowiscydoza, fenyloketonuria, choroba Taya-Sachsa czy niedokrwistość sierpowata.
Diagnostyka niedoborów homozygotycznych opiera się głównie na badaniach genetycznych, w tym sekwencjonowaniu DNA, które pozwala na identyfikację mutacji w obu kopiach danego genu. W niektórych przypadkach możliwa jest diagnostyka prenatalna, co ma szczególne znaczenie w rodzinach obciążonych ryzykiem wystąpienia choroby genetycznej.
Leczenie niedoborów homozygotycznych zależy od konkretnej jednostki chorobowej i może obejmować terapię zastępczą, suplementację brakujących substancji, modyfikację diety, a w nowszych podejściach terapeutycznych również terapię genową. Poradnictwo genetyczne jest kluczowym elementem opieki nad rodzinami, w których występują choroby uwarunkowane niedoborem homozygotycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lanvis 40 mg
Lanvis zawiera tioguaninę w dawce 40 mg na tabletkę, stosowaną doustnie w krótkotrwałych cyklach terapeutycznych, głównie przed leczeniem podtrzymującym. Standardowa dawka u dorosłych wynosi 100-200 mg/m² powierzchni ciała na dobę, podobnie u dzieci i młodzieży, z koniecznością indywidualnej modyfikacji u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby. Tioguanina charakteryzuje się zmiennym wchłanianiem, które może być obniżone przez posiłek lub wymioty. Ze względu na wysokie ryzyko hepatotoksyczności, lek nie jest zalecany do długotrwałego stosowania. U osób w podeszłym wieku dawkowanie nie różni się od młodszych pacjentów.
działanie niepożądane, działanie toksyczne, genotyp i fenotyp TPMT, hepatotoksyczność, lek cytotoksyczny, leukopenia, łysienie polekowe, mutacja genu NUDT15, niedobór heterozygotyczny, niedobór homozygotyczny, pacjent pediatryczny, S-metylotransferaza tiopuryny, test genetyczny, tioguanina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imuran 25 mg
Azatiopryna, po podaniu doustnym, wykazuje dobre wchłanianie z przewodu pokarmowego, jednak jej biodostępność jest o około 26% niższa przy podaniu z pokarmem i mlekiem w porównaniu do podania na czczo, co jest związane z rozkładem 6-merkaptopuryny (6-MP) przez oksydazę ksantynową w mleku. Maksymalne stężenie radioaktywności w osoczu po podaniu azatiopryny znakowanej izotopem 35S osiągane jest po 1-2 godzinach, a okres półtrwania wynosi 4-6 godzin, choć okres półtrwania samej azatiopryny jest krótszy (6-28 minut), a 6-MP wynosi 38-114 minut. Metabolizm azatiopryny prowadzi do powstania kwasu 6-tiomoczowego i innych metabolitów, z minimalnym wydalaniem leku w formie niezmienionej. Kluczową rolę w metabolizmie odgrywa enzym S-metylotransferaza tiopuryny (TPMT), którego aktywność wpływa na stężenia cytotoksycznych nukleotydów tioguaniny i ryzyko mielosupresji. Genotypowanie TPMT pozwala na identyfikację pacjentów z niedoborem enzymu, co ma istotne znaczenie kliniczne.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imuran 25 mg
Azatiopryna (Imuran) jest lekiem immunosupresyjnym dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg i 50 mg, stosowanym w różnych wskazaniach, w tym po przeszczepieniu narządów oraz w chorobach zapalnych jelit. Dawkowanie jest indywidualizowane, zależne od masy ciała i wskazania klinicznego. W transplantologii dawka początkowa wynosi do 5 mg/kg mc./dobę, a dawka podtrzymująca 1-4 mg/kg mc./dobę, z koniecznością stałego podawania leku. W innych wskazaniach dawka początkowa to 1-3 mg/kg mc./dobę, a podtrzymująca od <1 do 3 mg/kg mc./dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest analogiczne do dorosłych, z uwzględnieniem szczególnej ostrożności u pacjentów z nadwagą. Leczenie w chorobach zapalnych jelit powinno trwać co najmniej 12 miesięcy, a odpowiedź terapeutyczna może pojawić się po 3-4 miesiącach. W przypadku braku poprawy po 3 miesiącach zaleca się rozważenie przerwania terapii.
azatiopryna, choroba zapalna jelit, działanie niepożądane zależne od dawki, genotypowanie, inhibitor oksydazy ksantynowej, lek immunosupresyjny, mutacja genu NUDT15, niedobór heterozygotyczny, niedobór homozygotyczny, niedobór TPMT, odrzucenie przeszczepu, parametry morfologiczne krwi, przeszczepienie narządów, tabletka powlekana, toksyczność azatiopryny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby