metoidioplastyka
Metoidioplastyka to chirurgiczna procedura stosowana w ramach operacji korekty płci u osób transpłciowych, przede wszystkim u transmężczyzn (osób urodzonych z biologicznymi cechami płci żeńskiej, identyfikujących się jako mężczyźni). Polega na przekształceniu powiększonej pod wpływem hormonów androgennych łechtaczki w mikropenisa, bez konieczności pobierania tkanek z innych części ciała.
Zabieg obejmuje wydłużenie łechtaczki poprzez przecięcie więzadła podtrzymującego, wypreparowanie cewki moczowej i jej wydłużenie (uretroplastyka), aby umożliwić oddawanie moczu w pozycji stojącej, oraz utworzenie moszny z warg sromowych większych, gdzie mogą zostać umieszczone protezy jąder. Metoidioplastyka często wykonywana jest razem z innymi procedurami, takimi jak mastektomia czy histerektomia.
W porównaniu do falloplastyki (alternatywnej metody tworzenia penisa z wykorzystaniem płatów skórno-mięśniowych), metoidioplastyka jest mniej inwazyjną procedurą, wiąże się z mniejszą liczbą powikłań i krótszym okresem rekonwalescencji. Jej zaletą jest zachowanie naturalnej wrażliwości seksualnej i zdolności do erekcji, jednak utworzony narząd ma zazwyczaj niewielkie rozmiary (3-8 cm), co może ograniczać możliwość penetracji podczas stosunku seksualnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Dyzforia płciowa – Leczenie
Gender dysphoria definiuje się jako istotny dyskomfort wynikający z rozbieżności między tożsamością płciową a płcią przypisaną przy urodzeniu, utrzymujący się co najmniej 6 miesięcy i spełniający minimum dwa kryteria diagnostyczne. Stan ten nie jest zaburzeniem psychicznym, lecz może prowadzić do poważnych zaburzeń zdrowia psychicznego, takich jak depresja i lęk, jeśli nie jest odpowiednio leczony. Leczenie ma na celu złagodzenie dysforii i poprawę jakości życia, nie zaś zmianę tożsamości płciowej pacjenta. Podejście terapeutyczne jest multidyscyplinarne, obejmujące specjalistów zdrowia psychicznego, lekarzy pierwszego kontaktu, endokrynologów, chirurgów oraz terapeutów głosu. Psychoterapia afirmatywna, poznawczo-behawioralna (CBT), dialektyczno-behawioralna (DBT) oraz terapia rodzinna i grupy wsparcia stanowią fundament wsparcia psychologicznego, które jest kluczowe na wszystkich etapach leczenia.
agoniści GnRH, blokery dojrzewania, depresja i lęk, dysforia płciowa, dyskomfort, falloplastyka, metoidioplastyka, myśli samobójcze, podejście multidyscyplinarne, psychoterapia, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia głosu, terapia hormonalna, terapia poznawczo-behawioralna, testosteron, tożsamość płciowa, transpłciowość, tranzycja społeczna, waginoplastyka, WPATH, zachowania autoagresywne - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie cewki moczowej – Epidemiologia
Zwężenie cewki moczowej jest powszechnym schorzeniem urologicznym, szczególnie u mężczyzn powyżej 55 roku życia, z częstością występowania w USA wynoszącą 200-1200 przypadków na 100 000 populacji oraz rocznym wskaźnikiem zachorowalności 0,9%. Występuje głównie w cewce przedniej (92,2%), zwłaszcza w cewce opuszkowej (46,9%). U kobiet zwężenia cewki moczowej są rzadsze, ale mogą dotyczyć 0,08-5,4% pacjentek z opornymi na leczenie objawami dolnych dróg moczowych. Etiologia zwężeń jest zróżnicowana geograficznie: w krajach rozwiniętych dominują przyczyny idiopatyczne (41%) i jatrogennie (35%), natomiast w krajach rozwijających się urazy stanowią 36% przypadków. Zwężenia wiążą się z wysokim ryzykiem powikłań, takich jak zakażenia układu moczowego (41%), nietrzymanie moczu (11%), zatrzymanie moczu oraz uszkodzenia pęcherza i nerek, co wymaga szybkiej interwencji chirurgicznej lub endoskopowej.
cewka opuszkowa, cewnikowanie cewki moczowej, cystostomia nadłonowa, dyzuria, falloplastyka, liszaj twardzinowy, metoidioplastyka, nietrzymanie moczu, objawy dolnych dróg moczowych, objętość zalegająca po mikcji, przeszkoda podpęcherzowa, rozszerzanie cewki moczowej, spongiofibroza, uretrocystoskopia, uretroplastyka, uretrotomia wewnętrzna, uroflowmetria, zakażenie układu moczowego, zatrzymanie moczu, zwężenie cewki moczowej