umiarkowane zaburzenia wątroby
Umiarkowane zaburzenia wątroby to stan, w którym funkcja wątroby jest częściowo upośledzona, ale narząd nadal zachowuje zdolność do podstawowego funkcjonowania. W klasyfikacji ciężkości chorób wątroby, umiarkowane zaburzenia mieszczą się pomiędzy łagodnymi a ciężkimi uszkodzeniami tego narządu.
Diagnostyka umiarkowanych zaburzeń wątroby opiera się na ocenie parametrów biochemicznych, w tym podwyższonych wartości AlAT, AspAT, GGTP, fosfatazy alkalicznej oraz bilirubiny. Typowo obserwuje się wartości enzymów wątrobowych przekraczające 2-3 razy górną granicę normy, ale bez objawów niewydolności narządu. W ocenie klinicznej wykorzystuje się również skale takie jak Child-Pugh (zwykle klasa A lub B) czy MELD.
Przyczyny umiarkowanych zaburzeń wątroby obejmują przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby (HBV, HCV), alkoholową chorobę wątroby, niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby (NAFLD), choroby autoimmunologiczne wątroby oraz reakcje polekowe. U pacjentów mogą występować niespecyficzne objawy jak zmęczenie, dyskomfort w prawym podżebrzu, czy nieznaczna żółtaczka.
Implikacje kliniczne umiarkowanych zaburzeń wątroby obejmują konieczność modyfikacji dawkowania wielu leków metabolizowanych w wątrobie oraz monitorowanie progresji choroby. Stan ten wymaga regularnej kontroli lekarskiej, ponieważ nieleczony może prowadzić do zwłóknienia, marskości i niewydolności wątroby. Leczenie zależy od etiologii zaburzeń i obejmuje zarówno terapię przyczynową, jak i postępowanie wspomagające.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ralago
Ralago (rasagilina) wymaga szczególnej ostrożności w terapii ze względu na liczne interakcje farmakologiczne i działania niepożądane. Bezwzględnie należy unikać jednoczesnego stosowania z inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny, takimi jak fluoksetyna i fluwoksamina, zachowując odpowiednie odstępy czasowe: minimum 5 tygodni po odstawieniu fluoksetyny przed rozpoczęciem rasagiliny oraz co najmniej 14 dni po zakończeniu terapii rasagiliną przed podaniem fluoksetyny lub fluwoksaminy. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie rasagiliny z dekstrometorfanem i sympatykomimetykami (np. efedryna, pseudoefedryna) ze względu na ryzyko poważnych interakcji. Rasagilina nasila działanie lewodopy, co może prowadzić do zaostrzenia dyskinez i efektu hipotensyjnego, szczególnie istotnego u pacjentów z chorobą Parkinsona, którzy są podatni na zaburzenia chodu i spadki ciśnienia tętniczego.
badanie kohortowe, choroba Parkinsona, czerniak, dekstrometorfan, dyskineza, efedryna, efekt hipotensyjny, fluoksetyna, fluwoksamina, hiperseksualność, kompulsje, lek dopaminergiczny, lewodopa, nadmierna senność dzienna, nagłe zasypianie, obniżenie ciśnienia tętniczego, patologiczny hazard, rasagilina, sympatykomimetyk, umiarkowane zaburzenia wątroby, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia kontroli impulsów - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Carzap 16 mg
Lek Carzap, zawierający kandesartan cyleksetylu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (8 mg – 129,80 mg, 16 mg – 121,80 mg, 32 mg – 243,60 mg) oraz sód (8 mg – 0,36 mg, 16 mg – 0,36 mg, 32 mg – 0,73 mg). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują drugi i trzeci trymestr ciąży ze względu na ryzyko teratogenności, ciężkie zaburzenia czynności wątroby i/lub cholestazę, dzieci poniżej 1 roku życia oraz jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m², co może prowadzić do hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i hipotensji. Konieczne jest szczegółowe informowanie kobiet w wieku rozrodczym o konieczności skutecznej antykoncepcji podczas terapii.
aliskiren, Carzap, cholestaza, cukrzyca, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hipotensja, hipotensja objawowa, kandesartan cyleksetylu, laktoza jednowodna, lek oszczędzający potas, nadwrażliwość, niemowlęta, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, suplement potasu, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna, umiarkowane zaburzenia wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zwężenie tętnic nerkowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abiral 500 mg
Lek Abiral (octan abirateronu) w dawce 1000 mg (2 tabletki po 500 mg) podawany jest raz na dobę na pusty żołądek, co jest kluczowe dla optymalizacji biodostępności i minimalizacji ryzyka nadmiernej ekspozycji na substancję czynną. Terapia wymaga skojarzenia z prednizonem lub prednizolonem w dawce 5 mg/dobę w mHSPC oraz 10 mg/dobę w mCRPC. U pacjentów bez kastracji chirurgicznej konieczne jest kontynuowanie farmakologicznej kastracji analogami LHRH. Monitorowanie parametrów biochemicznych obejmuje aminotransferazy (co 2 tygodnie przez 3 miesiące, następnie co miesiąc), ciśnienie tętnicze, stężenie potasu (utrzymanie ≥ 4,0 mM), oraz ocenę zastojów płynów, szczególnie u pacjentów z ryzykiem niewydolności serca, gdzie częstotliwość kontroli jest zwiększona. W przypadku toksyczności stopnia ≥ 3, w tym hepatotoksyczności, nadciśnienia i hipokaliemii, leczenie należy przerwać i wznowić po ustąpieniu objawów do stopnia 1 lub wartości wyjściowych.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, analog LHRH, ciężkie zaburzenia wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hormon luteinizujący, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, mineralokortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, octan abirateronu, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, prednizon, retencja płynów, skala Child-Pugh, stężenie potasu, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – XABOPLAX 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna XABOPLAX 10 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (80-100%) i szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny po podaniu. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki około 15 mg/dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), jednak w dniu zabiegu chirurgicznego zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz procesy niezależne od CYP, z eliminacją zarówno nerkową (ok. 50% dawki, w tym 1/3 w postaci niezmienionej) jak i kałową. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób i 11-13 godzin u osób starszych. W badaniach klinicznych u pacjentów stosujących dawkę 10 mg/dobę stężenia maksymalne wynosiły średnio 101 μg/l (90% przedział predykcji: 7-273 μg/l), a minimalne 14 μg/l (4-51 μg/l). Farmakodynamicznie rywaroksaban wykazuje zależność stężenia od hamowania czynnika Xa (model Emax) oraz wydłużenia czasu protrombinowego (PT), z różnicami zależnymi od użytego odczynnika PT.
albuminy, aPTT, białka osocza, biodostępność, ciężkie zaburzenia nerek, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, farmakokinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia wątrobowa, łagodne zaburzenia nerek, łagodne zaburzenia wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, model Emax, model odcięcia liniowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, rywaroksaban, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenia nerek, umiarkowane zaburzenia wątroby, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydzielanie nerkowe, zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abiraterone Fresenius Kabi 250 mg
Abiraterone Fresenius Kabi, zawierający 250 mg octanu abirateronu w tabletce, jest stosowany w leczeniu przerzutowego raka gruczołu krokowego, zarówno hormonowrażliwego (mHSPC), jak i opornego na kastrację (mCRPC). Standardowa dawka wynosi 1000 mg (4 tabletki) raz na dobę, podawana na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku), zawsze w skojarzeniu z prednizolonem – 5 mg/dobę w mHSPC oraz 10 mg/dobę w mCRPC. U pacjentów bez kastracji chirurgicznej konieczne jest kontynuowanie farmakologicznej kastracji analogami LHRH. Monitorowanie obejmuje aktywność aminotransferaz (co 2 tygodnie przez 3 miesiące, potem co miesiąc), ciśnienie tętnicze, stężenie potasu (utrzymanie ≥4,0 mM) oraz objawy zastoju płynów, ze szczególną uwagą u pacjentów z ryzykiem niewydolności serca.
abirateron, AlAT, aminotransferazy, analogi gonadoliberyny, AspAT, ciężkie zaburzenia wątroby, ciśnienie tętnicze, hepatotoksyczność, hipokaliemia, kastracja chirurgiczna, kastracja farmakologiczna, łagodne zaburzenia wątroby, mCRPC, mHSPC, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, octan abirateronu, prednizolon, przerzutowy hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, przerzutowy oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, skala Child-Pugh, stężenie potasu, toksyczność leku, umiarkowane zaburzenia wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexilant 60 mg
Lek Dexilant (dekslanzoprazol) dostępny jest w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawkach 30 mg i 60 mg, stosowanych doustnie. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego oraz wieku pacjenta. W leczeniu nadżerkowego refluksowego zapalenia przełyku u dorosłych i młodzieży (12-17 lat) zaleca się dawkę 60 mg raz na dobę przez 4 tygodnie, z możliwością przedłużenia terapii o kolejne 4 tygodnie. W leczeniu podtrzymującym stosuje się 30 mg raz na dobę do 6 miesięcy, natomiast w nienadżerkowej postaci GERD dawka wynosi 30 mg raz na dobę przez okres do 4 tygodni. U pacjentów w podeszłym wieku dawka nie powinna przekraczać 60 mg/dobę, a u osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się maksymalną dawkę 30 mg/dobę oraz regularną kontrolę. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 12 lat oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby.
choroba refluksowa przełyku, ciężkie zaburzenia wątroby, dekslanzoprazol, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, klirens leku, łagodne zaburzenia wątroby, nadżerkowe refluksowe zapalenie przełyku, nietolerancja sacharozy, podanie doustne, umiarkowane zaburzenia wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zgaga - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pirfenidon Zentiva 267 mg
Lek Pirfenidon Zentiva, dostępny w dawkach 267 mg i 801 mg w formie tabletek powlekanych, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich nadwrażliwość na pirfenidon lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (około 40 mg w tabletce 267 mg i 120 mg w tabletce 801 mg), a także historia obrzęku naczynioruchowego po stosowaniu pirfenidonu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także jednoczesne stosowanie fluwoksaminy ze względu na istotne interakcje farmakologiczne. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min lub u pacjentów dializowanych. Przed wdrożeniem terapii konieczna jest dokładna ocena funkcji wątroby i nerek oraz monitorowanie tych parametrów w trakcie leczenia.
choroba atopowa, ciężkie zaburzenia nerek, ciężkie zaburzenia wątroby, dializoterapia, enzymy CYP1A2, fluwoksamina, interakcja farmakologiczna, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, krańcowa niewydolność wątroby, laktoza, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, parametry wątrobowe, pirfenidon, półokres eliminacji, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Abirateron Zentiva 500 mg
Abirateron octan (Abirateron Zentiva 500 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (241 mg/tabletka) i sód (12 mg/tabletka). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciąża lub prawdopodobieństwo ciąży u kobiet oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby klasy C wg Childa-Pugha, ze względu na ryzyko nieprzewidywalnego metabolizmu i toksyczności. Ponadto, jednoczesne stosowanie abirateronu z prednizonem/prednizolonem i dichlorkiem radu Ra-223 jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu potencjalnych interakcji i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
abirateron, abirateron octan, ciężkie zaburzenia wątroby, dieta niskosodowa, hepatotoksyczność, łagodne zaburzenia wątroby, laktoza, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, parametry wątrobowe, prednizon, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenia wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tamsunorm Combi 6 mg + 0,4 mg
Lek Tamsunorm Combi zawiera 6 mg solifenacyny bursztynianu (4,5 mg solifenacyny) oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku (0,37 mg tamsulosyny) w formie tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu. Zalecane dawkowanie u dorosłych mężczyzn, w tym osób w podeszłym wieku, to 1 tabletka raz na dobę, doustnie, niezależnie od posiłków. Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzać ani nie rozkruszać, aby nie zaburzyć profilu uwalniania substancji czynnych. Maksymalna dawka dobowa to 1 tabletka (6 mg + 0,4 mg). W przypadku zaburzeń czynności nerek z klirensem kreatyniny >30 ml/min nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast przy klirensie ≤30 ml/min należy zachować ostrożność, stosując maksymalnie 1 tabletkę na dobę.
bursztynian solifenacyny, chlorowodorek tamsulosyny, ciężkie zaburzenia nerek, ciężkie zaburzenia wątroby, farmakokinetyka skojarzenia, farmakokinetyka substancji, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, nelfinawir, profil uwalniania, rytonawir, skala Child-Pugh, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, umiarkowane zaburzenia wątroby, werapamil, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Febuxostat Solinea 120 mg
Febuxostat Solinea w dawce początkowej 80 mg raz na dobę jest wskazany w leczeniu dny moczanowej, z możliwością zwiększenia dawki do 120 mg raz na dobę po 2-4 tygodniach, jeśli stężenie kwasu moczowego w surowicy przekracza 6 mg/dl (357 μmol/l). Celem terapii jest utrzymanie stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl. Profilaktyka przeciw zaostrzeniom dny powinna trwać co najmniej 6 miesięcy. W przypadku zespołu rozpadu guza zalecana dawka wynosi 120 mg raz na dobę, rozpoczynając terapię 2 dni przed chemioterapią i kontynuując przez 7-9 dni. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast skuteczność i bezpieczeństwo stosowania u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min nie zostały w pełni ocenione.
chemioterapia, ciężkie zaburzenia wątroby, dna moczanowa, febuksostat, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, kwas moczowy w surowicy, łagodne zaburzenia wątroby, leczenie cytotoksyczne, tabletki powlekane, umiarkowane zaburzenia wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmabax 80 mg
Telmabax, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sorbitol (174,64 mg w tabletce 40 mg i 349,28 mg w tabletce 80 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenne i uszkodzenie płodu. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami odpływu żółci, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób przyjmujących aliskiren, zwłaszcza z cukrzycą lub z GFR <60 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek. Wymagana jest szczegółowa ocena wywiadu, funkcji wątroby i nerek oraz stosowanych leków przed rozpoczęciem terapii.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciąża trymestr, cukrzyca, działanie teratogenne, GFR, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor reniny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pierwszy trymestr ciąży, reakcja alergiczna, sorbitol, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umiarkowane zaburzenia wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia odpływu żółci - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ezen 10 mg
Lek Ezen zawiera ezetymib w dawce 10 mg i jest stosowany w terapii hipolipemizującej, zalecany w dawce 1 tabletki raz na dobę, niezależnie od pory dnia i posiłków. W terapii skojarzonej ze statynami należy stosować standardową dawkę statyny, dostosowaną do wskazań klinicznych, zwłaszcza u pacjentów z chorobą wieńcową i ostrym zespołem wieńcowym, gdzie Ezen może dodatkowo redukować ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych. W przypadku jednoczesnego stosowania leków wiążących kwasy żółciowe, Ezen należy podawać co najmniej 2 godziny przed lub 4 godziny po tych lekach. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u osób w podeszłym wieku ani u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami wątroby (5-6 pkt wg Childa-Pugha) również nie wymaga się modyfikacji dawki, natomiast stosowanie u pacjentów z umiarkowanymi (7-9 pkt) i ciężkimi (>9 pkt) zaburzeniami czynności wątroby jest przeciwwskazane lub niezalecane.
choroba wieńcowa, ciężkie zaburzenia wątroby, dieta hipolipemizująca, dysfunkcja wątroby, Ezen, ezetymib, incydent sercowo-naczyniowy, kwas żółciowy, laktoza jednowodna, lek wiążący kwasy żółciowe, nietolerancja laktozy, obniżanie stężenia lipidów, ostry zespół wieńcowy, skala Childa-Pugha, statyna, terapia skojarzona, umiarkowane zaburzenia wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Doksylamina – Dawkowanie i sposób podawania
Doksylamina wodorobursztynian jest stosowana głównie w leczeniu bezsenności oraz w terapii nudności i wymiotów związanych z ciążą, często w połączeniu z pirydoksyną. W leczeniu bezsenności u dorosłych (18-65 lat) zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg na 30 minut przed snem, z możliwością zwiększenia do 25 mg na dobę, przy czym maksymalny czas terapii nie powinien przekraczać 7 dni bez konsultacji lekarskiej. U osób powyżej 65 roku życia dawka maksymalna zwykle nie przekracza 12,5 mg, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych. W przypadku nudności i wymiotów ciążowych preparaty zawierające doksylaminę i pirydoksynę (np. Xonvea, Bonjesta) stosuje się dawki od 20 mg do 40 mg na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki w zależności od nasilenia objawów. Dawkowanie wymaga indywidualizacji u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, gdzie ciężkie zaburzenia stanowią przeciwwskazanie do stosowania leku, a łagodne i umiarkowane wymagają zmniejszenia dawki do 12,5 mg lub unikania stosowania.
bezsenność, ciężkie zaburzenia nerek, ciężkie zaburzenia wątroby, doksylamina wodorobursztynian, dostępność biologiczna, łagodne zaburzenia nerek, łagodne zaburzenia wątroby, nawrót nudności, niewydolność nerek, nudności i wymioty ciążowe, pirydoksyna, schyłkowa niewydolność nerek, senność dzienna, tabletka dojelitowa, umiarkowane zaburzenia nerek, umiarkowane zaburzenia wątroby, wiek podeszły, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidone Aurovitas 801 mg
Leczenie idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) produktem Pirfenidone Aurovitas powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem specjalisty z doświadczeniem w tej dziedzinie. Terapia rozpoczyna się od stopniowego zwiększania dawki pirfenidonu, począwszy od 267 mg trzy razy dziennie (801 mg/dobę) w pierwszym tygodniu, następnie 534 mg trzy razy dziennie (1602 mg/dobę) w drugim tygodniu, aż do dawki podtrzymującej 801 mg trzy razy dziennie (2403 mg/dobę) od 15. dnia. Dawka podtrzymująca powinna być przyjmowana z pokarmem, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. W przypadku przerwania terapii na 14 dni lub dłużej, konieczne jest ponowne stopniowe zwiększanie dawki. Wystąpienie działań niepożądanych, takich jak objawy ze strony układu pokarmowego lub reakcje nadwrażliwości na światło, wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania lub czasowego przerwania leczenia, a w cięższych przypadkach – całkowitego odstawienia leku i konsultacji specjalistycznej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bilirubina, ciężka reakcja nadwrażliwości, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działania niepożądane układu pokarmowego, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, niewydolność wątroby, nudności, pirfenidon, reakcja nadwrażliwości na światło, schemat leczenia, stężenie leku w osoczu, umiarkowane zaburzenia wątroby, wysypka, zaburzenia czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Rasagilina – Dawkowanie i sposób podawania
Rasagilina, stosowana w leczeniu choroby Parkinsona, jest podawana doustnie w dawce 1 mg raz na dobę, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z lewodopą. Lek można przyjmować niezależnie od posiłku, co ułatwia dostosowanie terapii do codziennego rytmu pacjenta. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki. Natomiast w przypadku zaburzeń czynności wątroby dawkowanie wymaga szczególnej ostrożności: stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach, należy unikać leku przy umiarkowanych, a przy łagodnych zachować ostrożność i monitorować funkcje wątroby. W populacji pediatrycznej bezpieczeństwo i skuteczność rasagiliny nie zostały określone, dlatego nie zaleca się jej stosowania u dzieci i młodzieży.
choroba Parkinsona, ciężkie zaburzenia wątroby, farmakoterapia choroby Parkinsona, inhibitor MAO, łagodne zaburzenia wątroby, leczenie skojarzone, lewodopa, monitorowanie wątroby, monoterapia, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, populacja pediatryczna, progresja zaburzeń wątroby, rasagilina, umiarkowane zaburzenia wątroby, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby