hamowanie PDE5
Hamowanie fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) to mechanizm działania stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji oraz nadciśnienia płucnego. PDE5 jest enzymem, który rozkłada cykliczny guanozynomonofosforan (cGMP) – przekaźnik odpowiedzialny za relaksację mięśni gładkich naczyń krwionośnych.
Inhibitory PDE5, takie jak sildenafil, tadalafil czy wardenafil, blokują ten enzym, prowadząc do zwiększenia stężenia cGMP w komórkach mięśni gładkich naczyń. W rezultacie naczynia krwionośne rozszerzają się, zwiększając przepływ krwi. W przypadku zaburzeń erekcji prowadzi to do lepszego ukrwienia ciał jamistych prącia, a w nadciśnieniu płucnym – do zmniejszenia oporu naczyniowego w krążeniu płucnym.
Selektywność działania inhibitorów PDE5 wobec tego typu fosfodiesterazy zapewnia względnie niskie ryzyko działań niepożądanych. Niemniej, ze względu na możliwość interakcji z innymi lekami (zwłaszcza azotanami) oraz wpływ na układ sercowo-naczyniowy, stosowanie tych leków wymaga ostrożności i odpowiedniej kwalifikacji pacjentów.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Wardenafil, substancja czynna leku Vardenafil Aristo, dostępna jest w postaci tabletek powlekanych o dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg. Charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w medianie po 60 minutach (zakres 15-120 minut) po podaniu na czczo, a jego średnia bezwzględna biodostępność wynosi 15%. Wardenafil wykazuje niemal proporcjonalny wzrost AUC i Cmax w zakresie dawek 5-20 mg. Spożycie posiłku wysokotłuszczowego (57% tłuszczu) opóźnia Tmax o około 1 godzinę i zmniejsza Cmax o 20%, nie wpływając na AUC, natomiast posiłek z 30% tłuszczu nie modyfikuje farmakokinetyki leku. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (208 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%). Metabolizm wardenafilu odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem CYP3A5 i CYP2C, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu M1, który odpowiada za około 7% całkowitej aktywności terapeutycznej. Okres półtrwania wardenafilu i metabolitu M1 wynosi około 4-5 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (91-95%) i w mniejszym stopniu z moczem (2-6%).
AUC, biodostępność leku, ciężkie zaburzenia nerek, Cmax, CYP3A4, cytochrom P-450, glukuronid, hamowanie PDE5, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens wątrobowy, metabolit M1, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pole pod krzywą stężenia, posiłek wysokotłuszczowy, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, umiarkowane zaburzenia wątroby, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Wardenafil, substancja czynna leku Viavardis (dawki 5, 10, 20 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w medianie 60 minut (zakres 15-120 minut). Bezwzględna biodostępność wynosi około 15%. Zarówno AUC, jak i Cmax rosną niemal proporcjonalnie do dawki. Posiłki wysokotłuszczowe (57% tłuszczu) opóźniają wchłanianie (tmax wydłużone o 1 godzinę) i obniżają Cmax o 20%, nie wpływając na AUC, natomiast posiłki o niższej zawartości tłuszczu (30%) nie modyfikują farmakokinetyki. Wardenafil wykazuje dużą objętość dystrybucji (208 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~95%), które pozostaje stałe niezależnie od stężenia leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem CYP3A5 i CYP2C, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu M1, który odpowiada za około 7% całkowitej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wardenafilu wynosi 4-5 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (91-95%), z niewielkim udziałem wydalania z moczem (2-6%).
biodostępność wardenafilu, biorównoważność, cytochrom P450, deetylacja, dializoterapia, eteksylan dabigatranu, glukuronid, hamowanie PDE5, izoforma enzymu, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens wątrobowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, posiłek wysokotłuszczowy, selektywność wobec fosfodiesteraz, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, substrat glikoproteiny P, tabletka ulegająca rozpadowi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Tadalafil, substancja czynna leku Menero MED, jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), wykazującym wysoką selektywność (>10 000 razy wobec PDE1-4, PDE7-10 oraz PDE3, oraz około 700 razy wobec PDE6). Mechanizm działania polega na hamowaniu PDE5, co prowadzi do zwiększenia stężenia cGMP w ciałach jamistych prącia, skutkując relaksacją mięśni gładkich i poprawą ukrwienia, a tym samym umożliwieniem erekcji wyłącznie w obecności stymulacji seksualnej. Tadalafil wykazuje również korzystny wpływ na mięśnie gładkie gruczołu krokowego i pęcherza moczowego, co przekłada się na łagodzenie objawów łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). W badaniach klinicznych wykazano, że tadalafil w dawce 5 mg znacząco poprawia wyniki w skali IPSS (poprawa od -4,8 do -6,3 vs placebo -2,2 do -4,2) już po pierwszym tygodniu leczenia, a efekt ten utrzymuje się przez co najmniej rok stosowania. Ponadto, tadalafil wykazuje szybki początek działania (już po 16 minutach) i utrzymuje skuteczność do 36 godzin, co potwierdzono w badaniach z udziałem 1054 pacjentów z zaburzeniami erekcji o różnej etiologii, w tym u pacjentów z uszkodzeniami rdzenia kręgowego oraz cukrzycą. W badaniach nad stosowaniem tadalafilu raz na dobę (2,5-10 mg) odsetek udanych prób zbliżenia wynosił od 41% do 68%, przewyższając placebo (28-52%).
ciśnienie tętnicze krwi, częstość akcji serca, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, funkcja erekcyjna, hamowanie PDE5, inhibitor fosfodiesterazy cGMP, kwestionariusz IIEF, łagodny rozrost gruczołu krokowego, relaksacja mięśni gładkich, relaksacja mięśni gładkich naczyń, ruchliwość plemników, selektywność tadalafilu, spermatogeneza, test 6-minutowego marszu, tlenek azotu, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zaburzenie erekcji -
Leksykon substancji czynnych
Wardenafil, inhibitor PDE5, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu zwykle w 30-120 minut (mediana 60 minut) oraz biodostępnością około 15%. Parametry farmakokinetyczne, takie jak AUC i Cmax, rosną niemal proporcjonalnie do dawki w zakresie 5-20 mg. Spożycie posiłku wysokotłuszczowego (57% tłuszczu) opóźnia tmax o około 1 godzinę i zmniejsza Cmax o 20%, nie wpływając istotnie na AUC, natomiast posiłek o umiarkowanej zawartości tłuszczu (30%) nie modyfikuje farmakokinetyki. Wardenafil wykazuje dużą objętość dystrybucji (208 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~95%). Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP3A5 i CYP2C, do aktywnego metabolitu M1, który odpowiada za około 7% całkowitej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wardenafilu i metabolitu M1 wynosi około 4-5 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (91-95%) i w mniejszym stopniu z moczem (2-6%).
AUC, biodostępność, biorównoważność, Cmax, CYP3A4, cytochrom P-450, dabigatran, farmakokinetyka wardenafilu, glikoproteina p, hamowanie PDE5, inhibitor PDE5, inhibitor trombiny, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens wątrobowy, metabolit wardenafilu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, posiłek wysokotłuszczowy, skala Child-Pugh, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
