keratopatia pęcherzowa
Keratopatia pęcherzowa to schorzenie rogówki charakteryzujące się tworzeniem się pęcherzyków na jej powierzchni, co jest wynikiem uszkodzenia śródbłonka rogówki. Komórki śródbłonka odpowiadają za utrzymanie odpowiedniego nawodnienia rogówki, a ich dysfunkcja prowadzi do obrzęku i tworzenia się pęcherzy podnabłonkowych.
Najczęstszą przyczyną keratopatii pęcherzowej są powikłania po operacjach wewnątrzgałkowych, szczególnie po zabiegach usunięcia zaćmy. Inne przyczyny obejmują jaskrę, urazy, dystrofie rogówki, a także przewlekłe stany zapalne przedniego odcinka oka. Pacjenci zgłaszają ból, uczucie ciała obcego, łzawienie, światłowstręt oraz pogorszenie ostrości widzenia.
Diagnostyka opiera się na badaniu w lampie szczelinowej, które ujawnia obrzęk rogówki, pęcherzyki nabłonkowe oraz fałdy w błonie Descemeta. W zaawansowanych przypadkach może dojść do zwłóknienia podścieliska rogówki i neowaskularyzacji. Leczenie obejmuje stosowanie hipertonicznych kropli, miejscowych steroidów oraz soczewek kontaktowych terapeutycznych. W ciężkich przypadkach konieczna może być keratoplastyka drążąca lub endotelialny przeszczep rogówki.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Dystrofia Fuchsa to postępująca, niezapalna choroba rogówki, charakteryzująca się obumieraniem komórek śródbłonka, co prowadzi do obrzęku rogówki i pogorszenia widzenia. Choroba ma podłoże genetyczne, częściej dotyka kobiety i zwykle manifestuje się klinicznie w wieku 50-60 lat, mimo że zmiany mogą zaczynać się już w 20-30 roku życia. Diagnostyka opiera się na badaniu w lampie szczelinowej, pachymetrii oraz ocenie gęstości komórek śródbłonka, co jest kluczowe zwłaszcza przed planowaną operacją zaćmy. Wartości referencyjne obejmują minimalną gęstość komórek śródbłonka na poziomie 1000 komórek/mm² oraz grubość rogówki poniżej 640 μm, które chronią przed rozwojem keratopatii pęcherzowej po zabiegu zaćmy. Objawy obejmują poranne pogorszenie widzenia, efekt halo, światłowstręt, uczucie ziarnistości oraz w zaawansowanych stadiach bolesne pęcherze na rogówce.
astygmatyzm, błona Descemeta, chirurgia refrakcyjna, DMEK, DSAEK, DSO, dystrofia Fuchsa, efekt halo, fotofobia, guttata, keratopatia pęcherzowa, keratoplastyka drążąca, keratoplastyka endotelialna, komórki śródbłonka, krople hipertoniczne, lampa szczelinowa, LASIK, miękkie soczewki kontaktowe, niewyraźne widzenie, obrzęk rogówki, odrzucenie przeszczepu, ostrość wzroku, pachymetria, przeszczep rogówki, śródbłonek rogówki, upośledzenie wzroku, zaćma -
Leksykon chorób i schorzeń
Dystrofia Fuchsa to postępująca choroba rogówki, charakteryzująca się degeneracją komórek śródbłonka, prowadzącą do obrzęku i zmętnienia rogówki. Diagnostyka opiera się na badaniu w lampie szczelinowej, gdzie identyfikuje się patognomoniczne guttae, zmiany śródbłonka, obrzęk i pęcherze nabłonka. Pachymetria umożliwia ocenę grubości rogówki, która w normie wynosi 540-560 µm, a w dystrofii Fuchsa ulega zwiększeniu. Mikroskopia spekularna pozwala na ocenę gęstości komórek śródbłonka (ECD), gdzie wartości prawidłowe to 2500-3000 komórek/mm², a spadek poniżej 1000 komórek/mm² wskazuje na umiarkowaną, a poniżej 500 komórek/mm² na zaawansowaną niewydolność. Tomografia rogówki (Scheimpflug, AS-OCT) oraz mikroskopia konfokalna umożliwiają wykrycie wczesnych i subklinicznych zmian, co jest kluczowe dla monitorowania progresji choroby.
biomikroskopia, błona Descemeta, DMEK, DSO, dystrofia Fuchsa, guttae, jaskra, keratopatia pęcherzowa, lampa szczelinowa, mikroskopia konfokalna, mikroskopia spekularna, obrzęk rogówki, optyczna koherentna tomografia, ostrość wzroku, pachymetria, pleomorfizm, przeszczep rogówki, soczewka wewnątrzgałkowa, śródbłonek rogówki, tomografia Scheimpfluga, topografia rogówki, zaćma, zapalenie rogówki, zmętnienie rogówki
