wypływ okołożylny
Wypływ okołożylny (ang. extravasation) to powikłanie związane z podawaniem leków dożylnych, polegające na przedostaniu się podawanego preparatu poza naczynie żylne do otaczających tkanek. Zjawisko to może wystąpić podczas iniekcji dożylnej lub w trakcie wlewu kroplowego, gdy dojdzie do uszkodzenia naczynia lub gdy igła/kaniula zostanie nieprawidłowo umieszczona.
Szczególnie niebezpieczny jest wypływ okołożylny leków o właściwościach drażniących lub nekrotyzujących, takich jak chemioterapeutyki, roztwory hipertoniczne, wazopresory czy środki kontrastowe. Konsekwencje mogą obejmować miejscowy ból, obrzęk, zaczerwienienie, a w poważniejszych przypadkach – martwicę tkanek, owrzodzenia, uszkodzenie ścięgien, nerwów lub nawet utratę funkcji kończyny.
Postępowanie w przypadku wypływu okołożylnego obejmuje natychmiastowe przerwanie infuzji, próbę aspiracji pozostałości leku, uniesienie kończyny oraz zastosowanie odpowiednich środków neutralizujących – zależnych od rodzaju wynaczyniającego leku. W przypadku cytostatyków lub innych niebezpiecznych substancji stosuje się specyficzne antidota oraz protokoły postępowania właściwe dla danego preparatu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
żelazo – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparaty zawierające żelazo wymagają szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (zwłaszcza cholestazy), nerek oraz zaburzeniami wydzielania żółci, ze względu na ryzyko kumulacji pierwiastka i przedawkowania. Podawanie pozajelitowe jest przeciwwskazane przy aminotransferazach (ALT, AST) przekraczających 3-krotnie normę, szczególnie u pacjentów z porfirią późną skórną (PCT). Istotne jest monitorowanie reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaktycznych, zwłaszcza u osób z alergiami, chorobami immunologicznymi i zapalnymi. Podawanie dożylne wymaga nadzoru wykwalifikowanego personelu i obserwacji pacjenta przez minimum 30 minut po iniekcji. Należy unikać wypływu okołożylnego oraz zbyt szybkiej iniekcji, które mogą powodować podrażnienia skóry i epizody hipotensji. Preparaty żelaza nie powinny być stosowane u pacjentów z aktywną bakteriemią oraz ostrymi lub przewlekłymi zakażeniami.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bakteriemia, choroba Crohna, cukromocz, ferrytyna, glikemia, hiperkatabolizm, hipoglikemia, hiposyderemia, ketonuria, krwioplucie, niedokrwistość megaloblastyczna, parametry wątrobowe, porfiria późna skórna, pozajelitowe podawanie żelaza, pseudomelanoza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, receptor transferyny, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz tętnicy wieńcowej, test benzydynowy, toczeń rumieniowaty układowy, uchyłkowatość przewodu pokarmowego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypływ okołożylny, wysycenie transferyny, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zwężenie odźwiernika, zwężenie oskrzeli - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diafer
Preparat Diafer (50 mg Fe/ml, roztwór do wstrzykiwań) jest dożylnym kompleksem żelaza, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaktycznych i rzekomoanafilaktycznych. Reakcje te mogą wystąpić nawet u pacjentów wcześniej tolerujących preparaty dożylne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alergiami, ciężką astmą, atopią oraz chorobami immunologicznymi, takimi jak toczeń rumieniowaty układowy czy reumatoidalne zapalenie stawów. Podawanie Diaferu powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego, w warunkach wyposażonych w sprzęt do resuscytacji i leczenia reakcji anafilaktycznych, z obserwacją pacjenta przez minimum 30 minut po iniekcji. W przypadku objawów nadwrażliwości konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku.
adrenalina, alergia atopowa, bakteriemia, choroba immunologiczna, ciężka astma, dysfagia, kortykosteroid, leczenie anafilaksji, obniżenie ciśnienia, podrażnienie skóry, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, resuscytacja, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz tętnicy wieńcowej, środek przeciwhistaminowy, toczeń rumieniowaty układowy, wypływ okołożylny, wyprysk, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Monover
Preparat Monover zawiera 100 mg żelaza/ml w postaci derizomaltozy żelazowej i wymaga szczególnej ostrożności podczas podawania pozajelitowego ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaktycznych i rzekomoanafilaktycznych. Reakcje te mogą wystąpić nawet u pacjentów wcześniej dobrze tolerujących pozajelitowe kompleksy żelaza. Szczególnie narażeni są pacjenci z alergiami, ciężką astmą, atopią oraz chorobami immunologicznymi lub zapalnymi. Monover powinien być podawany wyłącznie pod nadzorem personelu medycznego przeszkolonego w leczeniu reakcji anafilaktycznych, w miejscu wyposażonym w sprzęt do resuscytacji, a pacjent musi być obserwowany przez co najmniej 30 minut po podaniu. W przypadku wystąpienia objawów nietolerancji leczenie należy natychmiast przerwać.
adrenalina, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bakteriemia, ciężka astma, derizomaltoze żelazowa, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, porfiria późna skórna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz tętnicy wieńcowej, toczeń rumieniowaty układowy, wypływ okołożylny, wyprysk, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa