receptor transferyny
Receptor transferyny to glikoproteina błonowa, która odgrywa kluczową rolę w pobieraniu żelaza przez komórki. Występuje w dwóch głównych izoformach: TfR1 (CD71), który jest powszechnie obecny w większości komórek organizmu, oraz TfR2, występujący głównie w hepatocytach, komórkach układu krwiotwórczego i enterocytach dwunastnicy.
Główną funkcją receptora transferyny jest wiązanie transferyny, białka transportującego jony żelaza w osoczu, i umożliwienie jej internalizacji do komórki poprzez endocytozę zależną od klatryny. Po zakwaszeniu endosomu dochodzi do uwolnienia jonów żelaza, które są następnie wykorzystywane w procesach komórkowych, natomiast kompleks receptor-transferyna (pozbawiona żelaza) wraca na powierzchnię komórki.
Ekspresja receptora transferyny TfR1 jest regulowana przez wewnątrzkomórkowe stężenie żelaza za pośrednictwem systemu IRE/IRP (Iron Responsive Element/Iron Regulatory Protein). Niedobór żelaza zwiększa ekspresję receptora, natomiast nadmiar żelaza ją zmniejsza. Zaburzenia w funkcjonowaniu receptorów transferyny mogą prowadzić do nieprawidłowości w gospodarce żelazowej organizmu, w tym niedokrwistości i hemochromatozy.
W diagnostyce medycznej pomiar stężenia rozpuszczalnego receptora transferyny (sTfR) w surowicy jest cennym markerem służącym do oceny statusu żelazowego organizmu, szczególnie w różnicowaniu niedokrwistości z niedoboru żelaza od niedokrwistości chorób przewlekłych. Ponadto receptor transferyny jest wykorzystywany jako cel terapeutyczny w opracowywaniu leków przeciwnowotworowych, gdyż wiele komórek nowotworowych wykazuje jego zwiększoną ekspresję.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Etiologia i przyczyny
Hemochromatoza to zaburzenie charakteryzujące się nadmiernym gromadzeniem żelaza w organizmie, prowadzącym do uszkodzenia narządów, zwłaszcza wątroby. Dziedziczna hemochromatoza, najczęstsza forma, jest chorobą autosomalnie recesywną związaną z mutacjami w genach regulujących metabolizm żelaza, głównie w genie HFE (mutacje C282Y i H63D). Mutacja C282Y, będąca najczęstszą, występuje u 70-100% pacjentów homozygotycznych z kliniczną postacią choroby. Patogeneza opiera się na niedoborze hepcydyny, hormonu regulującego wchłanianie żelaza, co prowadzi do jego nadmiernej absorpcji jelitowej i akumulacji w hepatocytach. Hemochromatoza dzieli się na typy 1-4, różniące się genetyką i mechanizmem dziedziczenia (typ 4 jest autosomalnie dominujący). Wtórna hemochromatoza wynika z innych stanów, takich jak częste transfuzje, niedokrwistości, choroby wątroby czy nadmierne spożycie żelaza.
choroba autoimmunologiczna, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, ferroportyna, gen HFE, gen HJV, gen SLC40A1, gromadzenie żelaza, hemochromatoza, hemochromatoza dziedziczna, hemochromatoza młodzieńcza, hemochromatoza noworodkowa, hepcydyna, heterozygota złożona, mutacja C282Y, mutacja H63D, niedokrwistość sierpowata, niewydolność szpiku kostnego, przeładowanie żelazem, reakcja Fentona, receptor transferyny, stłuszczeniowa choroba wątroby, stres oksydacyjny, talasemia, transfuzja krwi, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość – Diagnostyka i diagnoza
Niedokrwistość definiowana jest przez WHO jako stężenie hemoglobiny <13 g/dl u mężczyzn i <12 g/dl u kobiet niebędących w ciąży, charakteryzuje się zmniejszoną liczbą erytrocytów lub ich dysfunkcją, co prowadzi do obniżenia zdolności transportu tlenu. Diagnostyka rozpoczyna się od morfologii krwi obwodowej (CBC) z oceną parametrów takich jak Hb, Hct, RBC, MCV, MCH, MCHC oraz RDW, a także rozmazu krwi i liczby retikulocytów, które pozwalają na klasyfikację niedokrwistości na mikrocytową (MCV <80 fl), normocytową (MCV 80-100 fl) i makrocytową (MCV >100 fl). Dalsze badania ukierunkowane są na ustalenie etiologii, obejmując ocenę gospodarki żelazowej (ferrytyna <30 ng/ml, żelazo, TIBC, wysycenie transferyny), poziom witaminy B12, kwasu foliowego, markery hemolizy (bilirubina niesprzężona, LDH, haptoglobina), test Coombsa oraz badania w kierunku hemoglobinopatii i chorób przewlekłych. Biopsja szpiku kostnego jest wskazana w przypadkach niejasnej etiologii lub podejrzenia schorzeń hematologicznych.
badania cytogenetyczne, badanie ogólne moczu, biopsja szpiku kostnego, bladość skóry, czerwone krwinki, duszność, elektroforeza hemoglobiny, endoskopia przewodu pokarmowego, erytrocyty, ferrytyna, hematokryt, hemoglobina, hemoglobinopatie, kał na krew utajoną, kołatanie serca, kwas foliowy, markery stanu zapalnego, morfologia krwi obwodowej, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość chorób przewlekłych, niedokrwistość Fanconiego, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość makrocytowa, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość normocytowa, niedokrwistość syderoblastyczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, nocna napadowa hemoglobinuria, pancytopenia, receptor transferyny, retikulocyty, rozmaz krwi obwodowej, średnia objętość krwinki czerwonej, talasemia, test Coombsa, zawroty głowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon substancji czynnych
żelazo – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparaty zawierające żelazo wymagają szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (zwłaszcza cholestazy), nerek oraz zaburzeniami wydzielania żółci, ze względu na ryzyko kumulacji pierwiastka i przedawkowania. Podawanie pozajelitowe jest przeciwwskazane przy aminotransferazach (ALT, AST) przekraczających 3-krotnie normę, szczególnie u pacjentów z porfirią późną skórną (PCT). Istotne jest monitorowanie reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaktycznych, zwłaszcza u osób z alergiami, chorobami immunologicznymi i zapalnymi. Podawanie dożylne wymaga nadzoru wykwalifikowanego personelu i obserwacji pacjenta przez minimum 30 minut po iniekcji. Należy unikać wypływu okołożylnego oraz zbyt szybkiej iniekcji, które mogą powodować podrażnienia skóry i epizody hipotensji. Preparaty żelaza nie powinny być stosowane u pacjentów z aktywną bakteriemią oraz ostrymi lub przewlekłymi zakażeniami.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bakteriemia, choroba Crohna, cukromocz, ferrytyna, glikemia, hiperkatabolizm, hipoglikemia, hiposyderemia, ketonuria, krwioplucie, niedokrwistość megaloblastyczna, parametry wątrobowe, porfiria późna skórna, pozajelitowe podawanie żelaza, pseudomelanoza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, receptor transferyny, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz tętnicy wieńcowej, test benzydynowy, toczeń rumieniowaty układowy, uchyłkowatość przewodu pokarmowego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypływ okołożylny, wysycenie transferyny, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zwężenie odźwiernika, zwężenie oskrzeli - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Totylem 60 mg + 0,4 mg
Preparat TOTYLEM zawiera 60 mg żelaza elementarnego w postaci hydratu glukonianu żelaza(II) oraz 0,4 mg kwasu foliowego (hydrat kwasu foliowego) i jest wskazany do terapii niedoborów żelaza u kobiet w ciąży, połogu oraz karmiących piersią. Zalecana dawka to 1 tabletka dziennie, przyjmowana doustnie, którą można stosować profilaktycznie przez 6 miesięcy w ciąży lub przez 6-12 tygodni po porodzie, jeśli pełna terapia w ciąży nie jest możliwa. W przypadku potwierdzonego niedoboru żelaza czas leczenia powinien być dostosowany do uzupełnienia zapasów żelaza, a skuteczność terapii monitorowana poprzez oznaczenie stężenia żelaza w surowicy, poziomu receptora transferyny oraz współczynnika wysycenia transferyny żelazem. Kontrola hematologiczna, w tym pomiar hemoglobiny i ferrytyny, powinna być wykonana po 8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia, a u kobiet ciężarnych badania te należy powtórzyć przynajmniej raz w drugim trymestrze ciąży.
ciąża, ferrytyna, glukonian żelaza, hemoglobina, interakcje lekowe, karmienie piersią, kwas foliowy, leczenie profilaktyczne, niedobór żelaza, parametry hematologiczne, podanie dożylne żelaza, połóg, receptor transferyny, wchłanianie żelaza, wysycenie transferyny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, żelazo elementarne, żelazo w surowicy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sorbifer Durules 100 mg Fe(II) + 60 mg
Sorbifer Durules to preparat zawierający 100 mg żelaza(II) w postaci siarczanu żelaza oraz 60 mg kwasu askorbinowego, charakteryzujący się przedłużonym uwalnianiem substancji czynnej przez około 6 godzin. Żelazo jest wchłaniane głównie w dwunastnicy i początkowym odcinku jelita czczego, przy czym forma Fe(II) jest kluczowa dla efektywności absorpcji. Kwas askorbinowy wspomaga redukcję Fe(III) do Fe(II), co zwiększa biodostępność pierwiastka. Po wniknięciu do enterocytów żelazo jest utleniane do Fe(III) i wiązane przez apoferytynę, z której część trafia do krążenia, a część jest magazynowana jako ferrytyna. Około 1/3 żelaza w krążeniu wiąże się z transferyną, która transportuje je do tkanek docelowych, gdzie zachodzi cykliczny proces odłączania i przyłączania żelaza niezbędny do erytropoezy.
- Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Etiologia i przyczyny
Hemochromatoza to zaburzenie charakteryzujące się nadmiernym gromadzeniem żelaza w organizmie, prowadzącym do uszkodzenia narządów takich jak wątroba, trzustka, serce i stawy. Hemochromatoza dziedziczna, najczęstsza forma choroby, jest spowodowana mutacjami genów regulujących metabolizm żelaza, głównie genu HFE (mutacje C282Y i H63D). Dziedziczenie jest autosomalne recesywne (z wyjątkiem typu 4, dziedziczonego dominująco). Mutacja C282Y występuje u 70-100% pacjentów z kliniczną hemochromatozą, a homozygoty C282Y mają największe ryzyko rozwoju objawów, choć penetracja jest niepełna (około 10%). Patogeneza opiera się na dysfunkcji hepcydyny, co prowadzi do zwiększonego jelitowego wchłaniania żelaza i jego odkładania w komórkach miąższowych narządów.
choroba ferroportyny, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, ferroportyna, gen HFE, gromadzenie żelaza, hemochromatoza, hemochromatoza dziedziczna, hemochromatoza młodzieńcza, hemochromatoza noworodkowa, hemochromatoza pierwotna, hemochromatoza wtórna, hemojuwelina, hemosyderyna, hepcydyna, homeostaza żelaza, marskość wątroby, mutacja C282Y, mutacja genu, mutacja H63D, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedokrwistość syderoblastyczna, niepełna penetracja genu, porfiria skórna późna, przeładowanie żelazem, receptor transferyny, talasemia, wirusowe zapalenie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ferinject 50 mg Fe3+/ml
Ferinject, zawierający karboksymaltozan żelazową w stężeniu 50 mg Fe/ml, jest wskazany do leczenia niedoborów żelaza potwierdzonych badaniami laboratoryjnymi, takimi jak stężenie hemoglobiny, ferrytyny, wysycenie transferyny (TSAT) oraz w wybranych przypadkach stężenie rozpuszczalnego receptora transferyny (sTfR). Preparat stosuje się u pacjentów, u których doustna suplementacja żelaza jest nieskuteczna, niemożliwa do zastosowania lub gdy istnieje kliniczna potrzeba szybkiego uzupełnienia żelaza, np. w ciężkiej anemii lub przed zabiegami operacyjnymi. Dostępny jest w fiolkach o pojemnościach 2 ml (100 mg Fe), 10 ml (500 mg Fe) oraz 20 ml (1000 mg Fe), co pozwala na precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta, uwzględniając masę ciała i stopień niedoboru żelaza.