ferroportyna
Ferroportyna to kluczowe białko transportujące żelazo przez błony komórkowe, które odgrywa fundamentalną rolę w utrzymaniu homeostazy żelaza w organizmie. Jest jedynym znanym eksporterem żelaza z komórek do krążenia ogólnoustrojowego, występującym głównie w enterocytach dwunastnicy, makrofagach i hepatocytach.
Funkcja ferroportyny jest ściśle regulowana przez hormon peptydowy – hepcydynę, która wiąże się z ferroportyną, powodując jej internalizację i degradację, co prowadzi do zmniejszenia eksportu żelaza z komórek. Zaburzenia w ekspresji lub funkcji ferroportyny mogą prowadzić do różnych chorób związanych z metabolizmem żelaza, w tym hemochromatozy i niedokrwistości związanej z zapaleniem.
Mutacje w genie SLC40A1 kodującym ferroportynę są związane z dziedziczną hemochromatozą typu 4, zwaną także chorobą ferroportynową. W zależności od charakteru mutacji, choroba może objawiać się jako klasyczna hemochromatoza z nadmiernym wchłanianiem żelaza lub jako zaburzenie redystrybucji żelaza z akumulacją w makrofagach i potencjalną niedokrwistością.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Etiologia i przyczyny
Hemochromatoza to zaburzenie charakteryzujące się nadmiernym gromadzeniem żelaza w organizmie, prowadzącym do uszkodzenia narządów, zwłaszcza wątroby. Dziedziczna hemochromatoza, najczęstsza forma, jest chorobą autosomalnie recesywną związaną z mutacjami w genach regulujących metabolizm żelaza, głównie w genie HFE (mutacje C282Y i H63D). Mutacja C282Y, będąca najczęstszą, występuje u 70-100% pacjentów homozygotycznych z kliniczną postacią choroby. Patogeneza opiera się na niedoborze hepcydyny, hormonu regulującego wchłanianie żelaza, co prowadzi do jego nadmiernej absorpcji jelitowej i akumulacji w hepatocytach. Hemochromatoza dzieli się na typy 1-4, różniące się genetyką i mechanizmem dziedziczenia (typ 4 jest autosomalnie dominujący). Wtórna hemochromatoza wynika z innych stanów, takich jak częste transfuzje, niedokrwistości, choroby wątroby czy nadmierne spożycie żelaza.
choroba autoimmunologiczna, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, ferroportyna, gen HFE, gen HJV, gen SLC40A1, gromadzenie żelaza, hemochromatoza, hemochromatoza dziedziczna, hemochromatoza młodzieńcza, hemochromatoza noworodkowa, hepcydyna, heterozygota złożona, mutacja C282Y, mutacja H63D, niedokrwistość sierpowata, niewydolność szpiku kostnego, przeładowanie żelazem, reakcja Fentona, receptor transferyny, stłuszczeniowa choroba wątroby, stres oksydacyjny, talasemia, transfuzja krwi, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość – Patofizjologia i mechanizm
Niedokrwistość definiowana jest jako obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i/lub hematokrytu poniżej normy dla wieku i płci, skutkujące upośledzeniem transportu tlenu do tkanek. Patogeneza niedokrwistości obejmuje trzy główne mechanizmy: zmniejszoną lub nieefektywną erytropoezę (np. niedobory żelaza, witaminy B12, kwasu foliowego, supresja szpiku przez cytokiny prozapalne, leki, toksyny, niewydolność szpiku), zwiększoną hemolizę (wewnątrznaczyniową lub zewnątrznaczyniową, np. hemolizy immunologiczne, mechaniczne, enzymatyczne) oraz utratę krwi (ostre lub przewlekłe krwawienia). Szczególną rolę w patogenezie odgrywa hepcydyna, regulująca metabolizm żelaza poprzez degradację ferroportyny, co prowadzi do sekwestracji żelaza w makrofagach i enterocytach, zwłaszcza w stanach zapalnych (np. niedokrwistość chorób przewlekłych, IBD, niewydolność serca). Niedokrwistość aplastyczna charakteryzuje się pancytopenią spowodowaną autoimmunologicznym atakiem na komórki macierzyste szpiku, natomiast niedokrwistości megaloblastyczne wynikają z zaburzeń syntezy DNA na tle niedoboru witaminy B12 lub kwasu foliowego.
celiakia, chemioterapia oparta na platynie, choroba trzewna, cytokina prozapalna, czynnik wewnętrzny, erytropoetyna, erytropoeza, ferroportyna, Helicobacter pylori, hematokryt, hemoglobina, hemoglobina S, hemoliza, hemoliza wewnątrznaczyniowa, hepcydyna, HIF, interferon gamma, krwinka czerwona, kwas foliowy, limfocyt T cytotoksyczny, makrofag, naciek nowotworowy, niedobór witaminy B12, niedobór żelaza, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedokrwistość stanu zapalnego, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedokrwistość złośliwa, nieswoista choroba zapalna jelit, niewydolność serca, pancytopenia, supresja szpiku, szpik kostny, wchłanianie żelaza, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Atrofia wieloukładowa – Patofizjologia i mechanizm
Atrofia wieloukładowa (MSA) to neurodegeneracyjna synukleinopatia charakteryzująca się obecnością cytoplazmatycznych inkluzji glialnych (GCI) złożonych z patologicznie złożonej α-synukleiny w oligodendrocytach, co odróżnia ją od innych chorób α-synukleinopatycznych. Patogeneza MSA obejmuje nieprawidłowe fałdowanie i agregację α-synukleiny, prawdopodobnie wynikającą z reaktywacji ekspresji genu SNCA lub przenikania białka z neuronów do oligodendrocytów. Dysfunkcja mitochondrialna, w tym mutacje w genie COQ2 prowadzące do obniżenia poziomu koenzymu Q10, oraz zaburzenia degradacji białek (autofagia, proteoliza) odgrywają kluczową rolę w neurodegeneracji. Dodatkowo, obserwuje się aktywację mikrogleju i astrocytów oraz zaburzenia homeostazy żelaza, co potęguje stres oksydacyjny i stan zapalny. Wczesne zmiany obejmują relokację białka p25 (TPPP) i dysfunkcję mieliny, prowadząc do demielinizacji i wtórnej neurodegeneracji, co tłumaczy szybki przebieg choroby i brak odpowiedzi na L-DOPA.
alfa-synukleina, ataksja móżdżkowa, atrofia wieloukładowa, choroba Parkinsona, choroba prionowa, degradacja białek, demielinizacja, dysfunkcja autonomiczna, dysfunkcja mitochondrialna, ferroportyna, ferrytyna, gen SNCA, koenzym Q10, komórki glejowe, neuroinflammacja, oligodendrocyt, oligonukleotydy antysensowne, otępienie z ciałami Lewy’ego, parkinsonizm, przeciwciało monoklonalne, stres oksydacyjny, zaburzenia autofagii - Leksykon chorób i schorzeń
Policytemia vera – Patofizjologia i mechanizm
Policytemia vera (PV) to przewlekła choroba mieloproliferacyjna charakteryzująca się niekontrolowanym namnażaniem komórek krwiotwórczych, prowadzącym do erytrocytozy, leukocytozy i trombocytozy (panmieloza). Kluczowym czynnikiem patogenetycznym jest mutacja somatyczna JAK2, najczęściej JAK2V617F (95-97% przypadków) lub rzadziej mutacje w eksonie 12, powodująca konstytutywną aktywację kinazy JAK2 i szlaku JAK-STAT. Ta aberracja sygnalizacyjna skutkuje niezależną od erytropoetyny proliferacją progenitorów erytrocytów, a także aktywacją szlaków MAP kinaz i PI3K/AKT, co zwiększa przeżycie i proliferację komórek hematopoetycznych. Dodatkowe mutacje w genach TET2, ASXL1, DNMT3A i innych wpływają na fenotyp choroby, ryzyko progresji do mielofibrozy lub ostrej białaczki oraz rokowanie. Powikłania zakrzepowe, wynikające z nadlepkości krwi, zaburzeń funkcji płytek i leukocytów oraz aktywacji śródbłonka, stanowią główną przyczynę chorobowości i śmiertelności u pacjentów z PV.
akrocyjanoza, aktywacja konstytutywna, choroba mieloproliferacyjna, cytokina zapalna, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik von Willebranda, erytrocytoza, erytromelalgia, erytropoetyna, ferroportyna, hepcydyna, homeostaza żelaza, inhibitor deacetylazy histonowej, inhibitor JAK, interferon, kinaza Janusowa, kinaza MAP, kinaza PI3K, komórka hematopoetyczna, komórka krwiotwórcza, komórka progenitorowa, leukocytoza, mielofibroza, mutacja JAK2V617F, mutacja somatyczna, nadkrzepliwość, nadlepkość krwi, neutrofilowa pułapka zewnątrzkomórkowa, niedobór żelaza, ostra białaczka szpikowa, panmieloza, płytka krwi, splenomegalia, śródbłonek naczyniowy, świąd wodny, szlak JAK-STAT, szpik kostny, trombomodulina, trombopoetyną, układ dopełniacza, zakrzepica, zwłóknienie szpiku - Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Etiologia i przyczyny
Hemochromatoza to zaburzenie charakteryzujące się nadmiernym gromadzeniem żelaza w organizmie, prowadzącym do uszkodzenia narządów takich jak wątroba, trzustka, serce i stawy. Hemochromatoza dziedziczna, najczęstsza forma choroby, jest spowodowana mutacjami genów regulujących metabolizm żelaza, głównie genu HFE (mutacje C282Y i H63D). Dziedziczenie jest autosomalne recesywne (z wyjątkiem typu 4, dziedziczonego dominująco). Mutacja C282Y występuje u 70-100% pacjentów z kliniczną hemochromatozą, a homozygoty C282Y mają największe ryzyko rozwoju objawów, choć penetracja jest niepełna (około 10%). Patogeneza opiera się na dysfunkcji hepcydyny, co prowadzi do zwiększonego jelitowego wchłaniania żelaza i jego odkładania w komórkach miąższowych narządów.
choroba ferroportyny, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, ferroportyna, gen HFE, gromadzenie żelaza, hemochromatoza, hemochromatoza dziedziczna, hemochromatoza młodzieńcza, hemochromatoza noworodkowa, hemochromatoza pierwotna, hemochromatoza wtórna, hemojuwelina, hemosyderyna, hepcydyna, homeostaza żelaza, marskość wątroby, mutacja C282Y, mutacja genu, mutacja H63D, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedokrwistość syderoblastyczna, niepełna penetracja genu, porfiria skórna późna, przeładowanie żelazem, receptor transferyny, talasemia, wirusowe zapalenie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Naciągnięcie mięśnia – Patofizjologia i mechanizm
Naciągnięcie mięśnia (strain) jest urazem wynikającym z nadmiernego rozciągnięcia lub przeciążenia włókien mięśniowych, najczęściej podczas skurczu ekscentrycznego, np. w fazie hamowania po sprincie czy lądowania po skoku. Uszkodzenie obejmuje zaburzenia w homeostazie jonów wapnia (Ca²⁺), heterogenność długości sarkomerów oraz wzrost wewnątrzkomórkowego stężenia Ca²⁺, co aktywuje proteazy i uszkadza błony komórkowe. Mięśnie dwustawowe i o przewadze włókien typu II są bardziej podatne na urazy, a czynniki ryzyka to m.in. zmęczenie, wcześniejsze urazy, nierównowaga mięśniowa i niedostateczne rozgrzanie. Proces gojenia przebiega w trzech fazach: destrukcji (martwica miofibrylli, krwiak, napływ komórek zapalnych), naprawy (fagocytoza, tworzenie tkanki ziarninowej, regeneracja miofibrylli przez komórki satelitarne, neowaskularyzacja) oraz przebudowy (dojrzewanie miofibrylli, reorganizacja blizny, przywrócenie funkcji). Komórki satelitarne, wyrażające PAX7 i MYOD, odgrywają kluczową rolę w regeneracji mięśnia.
dehydrogenaza mleczanowa, fagocytoza, ferroportyna, jony wapnia, kinaza kreatynowa, mięsień brzuchaty łydki, mięsień dwugłowy uda, mięsień prosty uda, mięśnie dwustawowe, mięśnie kulszowo-goleniowe, naciągnięcie mięśnia, nadmierne rozciągnięcie mięśnia, neowaskularyzacja, rabdomioliza, reaktywne formy tlenu, skurcz ekscentryczny, tkanka bliznowata, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych