ustępująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego

Ustępująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego (relapsing-remitting multiple sclerosis, RRMS) stanowi najczęściej występującą formę tej przewlekłej choroby demielinizacyjnej ośrodkowego układu nerwowego. Charakteryzuje się występowaniem wyraźnie określonych rzutów (zaostrzeń) objawów neurologicznych, po których następuje całkowite lub częściowe ustąpienie deficytu neurologicznego.

W przebiegu RRMS objawy neurologiczne pojawiają się w ciągu kilku dni, utrzymują się przez kilka tygodni, a następnie ustępują. W okresach remisji pacjent może nie doświadczać żadnych objawów lub występować mogą jedynie niewielkie deficyty. Częstotliwość rzutów jest zmienna, średnio występują 0,5-1,5 rzutu rocznie, przy czym obserwuje się tendencję do zmniejszania ich częstości w miarę trwania choroby.

Diagnostyka RRMS opiera się na kryteriach McDonalda, które uwzględniają obraz kliniczny, wyniki badania MRI (obecność ognisk demielinizacyjnych rozsianych w czasie i przestrzeni), badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (obecność prążków oligoklonalnych) oraz badania elektrofizjologiczne. Wczesne rozpoczęcie leczenia modyfikującego przebieg choroby (DMT) ma kluczowe znaczenie dla spowolnienia progresji niepełnosprawności.

Leczenie RRMS obejmuje terapię rzutu (glikokortykosteroidy), leczenie modyfikujące przebieg choroby (leki pierwszej linii: interferony beta, octan glatirameru, teryflunomid, fumaran dimetylu; leki drugiej linii: natalizumab, fingolimod, kladrybina, alemtuzumab, okrelizumab) oraz leczenie objawowe. U około 60-70% pacjentów z RRMS po 10-20 latach trwania choroby dochodzi do przejścia w postać wtórnie postępującą (SPMS).

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl