oporność na leki przeciwmalaryczne

Oporność na leki przeciwmalaryczne to zjawisko, w którym pasożyty z rodzaju Plasmodium, wywołujące malarię, nabywają zdolność przeżycia i namnażania się pomimo obecności leków przeciwmalarycznych w stężeniach, które zwykle hamują ich rozwój. Jest to poważny problem w globalnej walce z malarią, który ogranicza skuteczność dostępnych opcji terapeutycznych.

Najbardziej niepokojąca jest narastająca oporność Plasmodium falciparum (wywołującego najcięższą postać malarii) na artemizininę i jej pochodne, które stanowią podstawę obecnie zalecanych terapii skojarzonej (ACT). Oporność na chlorochinę, która była wcześniej lekiem pierwszego rzutu, jest już powszechna w większości regionów endemicznego występowania malarii. Podobny los spotkał również inne leki, takie jak sulfadoksyna-pirymetamina.

Mechanizmy oporności obejmują mutacje genowe, które zmieniają białka będące celem działania leków lub zwiększają ekspresję transporterów błonowych wypompowujących lek z komórki pasożyta. Monitorowanie wzorców oporności ma kluczowe znaczenie dla dostosowania schematów leczenia w różnych regionach geograficznych. WHO zaleca regularne badania skuteczności leków in vivo oraz monitorowanie markerów molekularnych oporności.

Strategia zapobiegania rozwojowi oporności opiera się na stosowaniu terapii skojarzonych, racjonalnym przepisywaniu leków, zapewnieniu pełnej adherencji do leczenia oraz ograniczeniu stosowania monoterapii. W opracowaniu są nowe leki przeciwmalaryczne, które mogą przezwyciężyć istniejące mechanizmy oporności, jednak ich wprowadzenie do praktyki klinicznej wymaga czasu.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl