metabolizm bupropionu

Bupropion jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy (NDRI), który podlega złożonemu metabolizmowi wątrobowemu. Główną drogą biotransformacji jest hydroksylacja pierścienia i redukcja grupy karbonylowej, z udziałem izoenzymów cytochromu P450, szczególnie CYP2B6.

W procesie metabolizmu bupropionu powstają trzy główne aktywne metabolity: hydroksybupropion (który wykazuje około 50% aktywności przeciwdepresyjnej leku macierzystego), treohidrobupropion i erytrohydrobupropion. Hydroksybupropion jest wytwarzany głównie przez CYP2B6, podczas gdy izoenzymy CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2D6 i CYP3A4 odgrywają mniejszą rolę w metabolizmie leku.

Metabolizm bupropionu charakteryzuje się dużą zmiennością międzyosobniczą, co może prowadzić do różnic w skuteczności i występowaniu działań niepożądanych. Polimorfizmy genetyczne w genach kodujących enzymy metabolizujące, szczególnie CYP2B6, mogą znacząco wpływać na stężenie leku i jego metabolitów w osoczu. Bupropion jest również inhibitorem CYP2D6, co należy uwzględnić przy łączeniu go z innymi lekami metabolizowanymi przez ten izoenzym.

Bupropion i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki, z okresem półtrwania wynoszącym około 21 godzin dla hydroksybupropionu i 20-37 godzin dla pozostałych metabolitów. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek może być konieczne dostosowanie dawki ze względu na ryzyko kumulacji leku i jego metabolitów.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Bupropion – Właściwości farmakokinetyczne

Bupropion w postaci chlorowodorku o zmodyfikowanym uwalnianiu wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (długotrwałe podawanie). Po podaniu 300 mg Cmax wynosi około 160 ng/ml i osiągane jest po 5 godzinach. Substancja ulega intensywnemu metabolizmowi, głównie przez CYP2B6, do aktywnych metabolitów: hydroksybupropionu (Cmax i AUC odpowiednio 3- i 14-krotnie wyższe niż bupropionu, Tmax ~7 h), treohydrobupropionu (AUC 5-krotnie wyższe, Tmax ~8 h) oraz erytrohydrobupropionu. Okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu wynosi około 20 godzin, natomiast treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Bupropion i metabolity wykazują umiarkowane wiązanie z białkami osocza (42-84%) oraz szeroką dystrybucję (Vd ~2000 l). Stan stacjonarny osiągany jest po 8 dniach regularnego stosowania. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (87% dawki), z minimalnym udziałem formy niezmienionej (0,5%).
AUC, badanie farmakokinetyczne, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, Cmax, cytochrom P450, erytrohydrobupropion, farmakokinetyka bupropionu, farmakokinetyka liniowa, hydroksybupropion, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, izoenzym CYP2B6, klirens doustny, marskość wątroby, metabolit aktywny, metabolizm bupropionu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, postać o zmodyfikowanym uwalnianiu, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, redukcja grupy karbonylowej, stała inhibicji, stan stacjonarny, tomografia pozytonowa emisyjna, transporter dopaminy, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Moreme 300 mg

Przedkliniczne badania bupropionu chlorowodorku wykazały brak istotnego wpływu na płodność, przebieg ciąży oraz rozwój płodowy u szczurów przy dawkach odpowiadających maksymalnej dawce zalecanej u ludzi. U królików, przy dawkach do 7-krotnie wyższych niż maksymalna dawka ludzka (w mg/m²), zaobserwowano jedynie nieznaczne zaburzenia układu szkieletowego, takie jak dodatkowe żebro piersiowe i opóźnione kostnienie paliczków, a także zmniejszenie masy ciała płodów przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic. W badaniach toksyczności u zwierząt laboratoryjnych stwierdzono objawy takie jak ataksja i drgawki u szczurów oraz osłabienie, drżenia i wymioty u psów, przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne, z jednoczesnym wzrostem śmiertelności. Różnice międzygatunkowe w metabolizmie bupropionu, w tym indukcja enzymów wątrobowych u zwierząt, ale nie u ludzi, mają kluczowe znaczenie dla interpretacji tych wyników.
ataksja, badanie przedkliniczne, bupropion chlorowodorek, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, drgawek, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, indukcja enzymów wątrobowych, metabolizm bupropionu, mutagen, narażenie ogólnoustrojowe, objaw toksyczny, opóźnione kostnienie, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczne działanie na rozród, wpływ na rozród, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie układu szkieletowego

metabolizm bupropionu

Powiązane wpisy

Bupropion – Właściwości farmakokinetyczne

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Moreme 300 mg