biodostępność bupropionu
Biodostępność bupropionu, leku przeciwdepresyjnego oraz stosowanego w terapii uzależnienia od nikotyny, jest względnie niska i wynosi około 5-20% po podaniu doustnym. Jest to spowodowane intensywnym efektem pierwszego przejścia przez wątrobę, gdzie lek ulega znaczącej biotransformacji.
Bupropion jest metabolizowany głównie przez cytochrom P450 2B6 (CYP2B6) do aktywnych metabolitów: hydroksybupropionu, treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu. Interesujące jest to, że niektóre z tych metabolitów wykazują działanie farmakologiczne podobne do związku macierzystego, co przyczynia się do ogólnej skuteczności terapeutycznej leku mimo jego niskiej biodostępności.
Postać o przedłużonym uwalnianiu (SR – sustained release) oraz o zmodyfikowanym uwalnianiu (XL/XR – extended release) zostały opracowane w celu poprawy profilu farmakokinetycznego bupropionu, zapewniając bardziej stabilne stężenie leku w osoczu i zmniejszając wahania jego poziomu. Wpływa to korzystnie na tolerancję leku i przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów.
Czynniki takie jak wiek, płeć, choroby wątroby oraz interakcje z innymi lekami mogą znacząco wpływać na biodostępność bupropionu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, gdzie klirens leku może być zmniejszony, prowadząc do zwiększenia jego stężenia w osoczu i potencjalnego ryzyka działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Bupropion – Właściwości farmakokinetyczne
Bupropion w postaci chlorowodorku o zmodyfikowanym uwalnianiu wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (długotrwałe podawanie). Po podaniu 300 mg Cmax wynosi około 160 ng/ml i osiągane jest po 5 godzinach. Substancja ulega intensywnemu metabolizmowi, głównie przez CYP2B6, do aktywnych metabolitów: hydroksybupropionu (Cmax i AUC odpowiednio 3- i 14-krotnie wyższe niż bupropionu, Tmax ~7 h), treohydrobupropionu (AUC 5-krotnie wyższe, Tmax ~8 h) oraz erytrohydrobupropionu. Okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu wynosi około 20 godzin, natomiast treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Bupropion i metabolity wykazują umiarkowane wiązanie z białkami osocza (42-84%) oraz szeroką dystrybucję (Vd ~2000 l). Stan stacjonarny osiągany jest po 8 dniach regularnego stosowania. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (87% dawki), z minimalnym udziałem formy niezmienionej (0,5%).
AUC, badanie farmakokinetyczne, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, Cmax, cytochrom P450, erytrohydrobupropion, farmakokinetyka bupropionu, farmakokinetyka liniowa, hydroksybupropion, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, izoenzym CYP2B6, klirens doustny, marskość wątroby, metabolit aktywny, metabolizm bupropionu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, postać o zmodyfikowanym uwalnianiu, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, redukcja grupy karbonylowej, stała inhibicji, stan stacjonarny, tomografia pozytonowa emisyjna, transporter dopaminy, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bupropion Neuraxpharm 300 mg
Bupropion w dawce 300 mg w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) około 160 ng/ml po około 5 godzinach, z biodostępnością przekraczającą 87%. W organizmie powstają trzy aktywne metabolity: hydroksybupropion (Cmax i AUC odpowiednio 3- i 14-krotnie wyższe niż bupropion, Tmax 7 h), treohydrobupropion (Cmax podobne do bupropionu, AUC 5-krotnie wyższe, Tmax 8 h) oraz erytrohydrobupropion (stężenia porównywalne do bupropionu, Tmax 8 h). Farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie dawek 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (długotrwałe podawanie). Objętość dystrybucji wynosi około 2000 l, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (bupropion 84%, hydroksybupropion 77%, treohydrobupropion 42%). Bupropion i metabolity przenikają do mleka oraz przez barierę krew-mózg i łożyskową, wiążąc się z transporterem dopaminy w OUN (około 25% przy dawce 150 mg dwa razy dziennie). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2B6, z udziałem innych izoenzymów CYP450, a także redukcję grupy karbonylowej (treohydrobupropion). Bupropion i hydroksybupropion są inhibitorami CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 i 13,3 μM). Klirens wynosi około 200 l/h, a okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu to około 20 godzin, natomiast treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 8 dniach.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, CYP1A2, CYP2D6, erytrohydrobupropion, farmakokinetyka bupropionu, hydroksybupropion, indukcja metabolizmu, inhibitor izoenzymu, izoenzym CYP2B6, izoenzym cytochromu P450, klirens bupropionu, marskość wątroby, metabolit bupropionu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wychwyt zwrotny dopaminy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bupropion Neuraxpharm 150 mg
Bupropion Neuraxpharm w dawce 150 mg (130,20 mg substancji czynnej) wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych 50-450 mg/dobę, z maksymalnym stężeniem (Cmax) około 160 ng/ml osiąganym po 5 godzinach od podania dawki 300 mg. Biodostępność jest wysoka (≥87%), a spożycie posiłków nie wpływa na wchłanianie leku z postaci o zmodyfikowanym uwalnianiu. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~2000 l) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (84%). Bupropion i jego aktywne metabolity (hydroksybupropion, treohydrobupropion, erytrohydrobupropion) przenikają przez barierę krew-mózg, barierę łożyskową oraz do mleka kobiet karmiących. Hydroksybupropion, powstający głównie przez CYP2B6, osiąga stężenia w osoczu 3-krotnie wyższe (Cmax) i 14-krotnie wyższe (AUC) niż bupropion, z okresem półtrwania około 20 godzin. Treohydrobupropion i erytrohydrobupropion mają dłuższe okresy półtrwania (odpowiednio 37 i 33 godziny). Bupropion i hydroksybupropion wykazują umiarkowane hamowanie CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 i 13,3 μM), bez indukcji enzymów CYP450 w warunkach klinicznych.
aktywny metabolit, AUC, badanie in vitro, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, Cmax i AUC, cytochrom P450, erytrohydrobupropion, farmakokinetyka, hydroksybupropion, indukcja enzymów, interakcja z alkoholem, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2B6, klirens bupropionu, krańcowa niewydolność nerek, liniowa farmakokinetyka, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, stała hamowania, stan stacjonarny, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wychwyt zwrotny dopaminy, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Wellbutrin XR 300 mg
Bupropion chlorowodorek, dostępny w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawkach 150 mg i 300 mg (Wellbutrin XR), charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką. Po podaniu dawki 300 mg Cmax bupropionu wynosi około 160 ng/ml i osiągane jest po około 5 godzinach, natomiast główny metabolit hydroksybupropion osiąga Cmax po 7 godzinach, z wartościami Cmax i AUC odpowiednio 3- i 14-krotnie wyższymi niż bupropion. Inne aktywne metabolity, treohydrobupropion i erytrohydrobupropion, osiągają maksymalne stężenia po 8 godzinach, z AUC odpowiednio 5- i 1,6-krotnie wyższymi niż bupropion. Farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie dawek 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (długotrwałe podawanie). Bupropion ma objętość dystrybucji około 2000 l, wiąże się z białkami osocza w 84%, a jego metabolity w różnym stopniu. Przenika przez barierę krew-mózg i łożyskową, a także jest wydzielany do mleka. W stanie stacjonarnym osiąga się stabilne stężenia po 8 dniach terapii.
akumulacja leku, badanie farmakokinetyczne, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, ciężka marskość wątroby, CYP2B6, CYP2D6, erytrohydrobupropion, hydroksybupropion, indukcja metabolizmu, izoenzym cytochromu P450, klirens doustny, marskość wątroby, niewydolność nerek, okres półtrwania eliminacji, stan stacjonarny leku, stężenie w surowicy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wychwyt dopaminy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pixigan 300 mg
Bupropion chlorowodorek, podawany w dawce 300 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) około 160 ng/ml po około 5 godzinach. Biodostępność jest wysoka, z co najmniej 87% dawki wchłanianej, a podanie leku z posiłkiem nie wpływa istotnie na farmakokinetykę. Bupropion ulega intensywnemu metabolizmowi, dając trzy aktywne metabolity: hydroksybupropion (Cmax 3-krotnie wyższe, AUC 14-krotnie wyższe niż bupropion, Tmax 7 h), treohydrobupropion (Cmax podobne do bupropionu, AUC 5-krotnie wyższe, Tmax 8 h) oraz erytrohydrobupropion (stężenia porównywalne do bupropionu, Tmax 8 h). Objętość dystrybucji bupropionu wynosi około 2000 L, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (bupropion 84%, hydroksybupropion 77%, treohydrobupropion 42%). Lek i metabolity przenikają do mleka matki oraz przez barierę krew-mózg i łożyskową. Metabolizm głównie zachodzi przez CYP2B6, a bupropion i hydroksybupropion są inhibitorami CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 i 13,3 μM). Klirens wynosi około 200 L/h, a okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu to około 20 godzin, natomiast treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 8 dniach stosowania.
aktywny metabolit, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, działanie niepożądane, erytrohydrobupropion, hydroksybupropion, izoenzym CYP2B6, izoenzym CYP2D6, krańcowa niewydolność nerek, marskość wątroby, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wychwyt zwrotny dopaminy, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Wellbutrin XR 150 mg
Wellbutrin XR, zawierający chlorowodorek bupropionu w dawkach 150 mg i 300 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, charakteryzuje się farmakokinetyką wykazującą liniowy wzrost Cmax i AUC bupropionu oraz jego aktywnych metabolitów (hydroksybupropion, treohydrobupropion, erytrohydrobupropion) w zakresie dawek 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (długotrwałe podawanie). Po podaniu 300 mg raz na dobę, Cmax bupropionu wynosi około 160 ng/ml, osiągane po około 5 godzinach, natomiast metabolity osiągają maksymalne stężenia po 7-8 godzinach. Hydroksybupropion wykazuje Cmax i AUC odpowiednio około 3 i 14 razy wyższe niż bupropion, a treohydrobupropion ma AUC około 5 razy większe. Bupropion i metabolity wykazują szeroką dystrybucję (Vd ~2000 l) oraz różne stopnie wiązania z białkami osocza (bupropion 84%, hydroksybupropion 77%, treohydrobupropion 42%). Lek i metabolity przenikają przez barierę krew-mózg oraz łożyskową, a także są obecne w mleku kobiet karmiących. Bupropion jest inhibitorem CYP2D6 (Ki 21 µM), a hydroksybupropion również wykazuje hamowanie tego enzymu (Ki 13,3 µM). Metabolizm główny zachodzi przez CYP2B6, natomiast powstawanie treohydrobupropionu odbywa się bez udziału cytochromu P450. Wydalanie następuje głównie z moczem (87% dawki radioaktywnej), z minimalnym udziałem postaci niezmienionej (0,5%). Okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu wynosi około 20 godzin, a treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 8 dniach stosowania.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, erytrohydrobupropion, hydroksybupropion, indukcja metabolizmu, inhibitor izoenzymu CYP2D6, izoenzym CYP2B6, krańcowa niewydolność nerek, marskość wątroby, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zmienność międzyosobnicza, zróżnicowanie międzyosobnicze, zwrotny wychwyt dopaminy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Welbox 150 mg
Bupropion chlorowodorek, podawany doustnie w dawce 300 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) około 160 ng/ml po około 5 godzinach. Lek charakteryzuje się szeroką dystrybucją (objętość dystrybucji ~2000 l) oraz umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (84%). Aktywne metabolity, takie jak hydroksybupropion, treohydrobupropion i erytrohydrobupropion, wykazują różne profile farmakokinetyczne, z hydroksybupropionem osiągającym Cmax i AUC odpowiednio 3- i 14-krotnie wyższe niż bupropion, a okresy półtrwania metabolitów wahają się od około 20 do 37 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 8 dni. Bupropion i jego metabolity przenikają przez barierę krew-mózg, barierę łożyskową oraz są wydzielane do mleka kobiet karmiących. Metabolizm bupropionu odbywa się głównie przez CYP2B6, a lek i hydroksybupropion wykazują hamowanie CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 i 13,3 μM). Eliminacja następuje głównie przez metabolizm, z mniej niż 0,5% dawki wydalanej w formie niezmienionej, a klirens wynosi około 200 l/h.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, bupropion chlorowodorek, erytrohydrobupropion, hydroksybupropion, indukcja enzymów, inhibicja CYP2D6, izoenzym CYP2B6, krańcowa niewydolność nerek, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pacjent w podeszłym wieku, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, wychwyt dopaminy, wydłużenie okresu półtrwania, zaburzenie czynności nerek, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bupropion Accord 300 mg
Chlorowodorek bupropionu w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Bupropion Accord 300 mg) charakteryzuje się maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) około 160 ng/ml osiąganym po około 5 godzinach od podania. Biodostępność wynosi co najmniej 87%, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na jego wchłanianie. W stanie stacjonarnym aktywne metabolity bupropionu wykazują znacznie wyższe wartości Cmax i AUC: hydroksybupropion ma Cmax około 3-krotnie wyższe i AUC około 14-krotnie wyższe niż bupropion, treohydrobupropion ma podobne Cmax i około 5-krotnie wyższe AUC, natomiast erytrohydrobupropion wykazuje stężenia porównywalne z bupropionem. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 20 godzin dla bupropionu i hydroksybupropionu, a dla treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Bupropion i jego metabolity wykazują różne stopnie wiązania z białkami osocza (bupropion 84%, hydroksybupropion 77%, treohydrobupropion 42%) i przenikają do mleka kobiet karmiących oraz przez barierę krew-mózg i łożyskową. Metabolizm bupropionu odbywa się głównie przez CYP2B6 (hydroksybupropion), a także przez redukcję grupy karbonylowej (treohydrobupropion), przy czym bupropion i hydroksybupropion są inhibitorami CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 µM i 13,3 µM).
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, cytochrom P450, erytrohydrobupropion, faza eliminacji, hydroksybupropion, indukcja metabolizmu, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP2B6, klirens, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, redukcja grupy karbonylowej, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Moreme 150 mg
Bupropion chlorowodorek, stosowany w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu (dawki 150 mg i 300 mg), charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym. Po podaniu dawki 300 mg Cmax wynosi około 160 ng/ml i osiągany jest po około 5 godzinach. Biodostępność jest wysoka (≥87%), a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na wchłanianie. Lek i jego aktywne metabolity (hydroksybupropion, treohydrobupropion, erytrohydrobupropion) wykazują proporcjonalny wzrost Cmax i AUC w zakresie dawek 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (stosowanie przewlekłe). Bupropion ma dużą objętość dystrybucji (~2000 l), wiąże się z białkami osocza (84%), przenika przez barierę krew-mózg i łożyskową oraz jest wydzielany do mleka. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2B6, a lek i hydroksybupropion są inhibitorami CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 i 13,3 μM), co ma znaczenie przy kojarzeniu z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu wynosi około 20 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po 8 dniach terapii.
aktywny metabolit, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, chlorowodorek bupropionu, CYP2B6, cytochrom P450, erytrohydrobupropion, hydroksybupropion, inhibitor CYP2D6, klirens, krańcowa niewydolność nerek, marskość wątroby, okres półtrwania eliminacji, prążkowie, redukcja grupy karbonylowej, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, zmienność międzyosobnicza