zanik tkanki jądrowej
Zanik tkanki jądrowej (atrofia jądrowa) to stan patologiczny, w którym dochodzi do zmniejszenia objętości jądra męskiego na skutek redukcji liczby komórek miąższowych i/lub ich rozmiaru. Proces ten może być jednostronny lub obustronny i prowadzi do upośledzenia funkcji jądra jako narządu odpowiedzialnego za produkcję plemników oraz hormonów męskich.
Etiologia zaniku tkanki jądrowej jest wieloczynnikowa i obejmuje zarówno przyczyny wrodzone, jak i nabyte. Do najczęstszych należą: stany zapalne (zapalenie jąder i najądrzy), zaburzenia hormonalne (hipogonadyzm), choroby autoimmunologiczne, urazy mechaniczne, powikłania po zabiegach chirurgicznych, długotrwałe stosowanie niektórych leków (np. glikokortykosteroidów, antyandrogeneów), ekspozycja na promieniowanie jonizujące oraz czynniki toksyczne. Ważnym czynnikiem jest również proces starzenia się organizmu.
Diagnostyka zaniku tkanki jądrowej opiera się na badaniu fizykalnym (ocena wielkości i konsystencji jąder), badaniach obrazowych (USG moszny z oceną przepływów naczyniowych), badaniach laboratoryjnych (poziom testosteronu, LH, FSH, inhibiny B) oraz analizie nasienia. W wybranych przypadkach wykonuje się biopsję jądra, która pozwala na ocenę histopatologiczną tkanki. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje terapię hormonalną, leczenie chorób podstawowych oraz w wybranych przypadkach interwencję chirurgiczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Convival Chrono 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności wielokrotnego podawania sodu walproinianu (Convival Chrono) wykazały istotne zmiany w męskim układzie rozrodczym dorosłych zwierząt. U dorosłych szczurów podawanych doustnie w dawce 1250 mg/kg mc./dobę oraz u psów w dawce 150 mg/kg mc./dobę zaobserwowano zwyrodnienia i zanik tkanki jądrowej, nieprawidłowości w spermatogenezie oraz zmniejszenie masy jąder. W badaniach na młodych szczurach zmniejszenie masy jąder wystąpiło jedynie przy dawkach przekraczających maksymalną tolerowaną dawkę (≥240 mg/kg mc./dobę, dootrzewnowo/dożylnie), bez towarzyszących zmian histopatologicznych. Przy dawkach tolerowanych do 90 mg/kg mc./dobę nie stwierdzono wpływu na narządy rozrodcze samców, co sugeruje brak zwiększonej podatności młodych zwierząt na toksyczność walproinianu względem dorosłych, choć znaczenie tych wyników dla populacji pediatrycznej pozostaje nieustalone.
badanie płodności, badanie przedkliniczne, Convival Chrono, działanie niepożądane, maksymalna tolerowana dawka, masa jąder, męski układ rozrodczy, narząd rozrodczy męski, niepłodność męska, spermatogeneza, toksyczność po wielokrotnym podaniu, walproinian sodu, zanik tkanki jądrowej, zmiana histopatologiczna, zwyrodnienie jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipromal 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa magnezu walproinianu, substancji czynnej preparatu Dipromal, wykazały istotne zmiany w układzie rozrodczym zwierząt doświadczalnych. U dorosłych szczurów i psów podawano dawki odpowiednio 1250 mg/kg mc./dobę i 150 mg/kg mc./dobę, co skutkowało zwyrodnieniami jąder, zanikiem tkanki jądrowej, nieprawidłowościami w spermatogenezie oraz zmniejszeniem masy jąder. U młodych szczurów zmniejszenie masy jąder obserwowano jedynie przy dawkach przekraczających 240 mg/kg mc./dobę (dootrzewnowo lub dożylnie), bez zmian histopatologicznych. Przy dawkach do 90 mg/kg mc./dobę nie stwierdzono wpływu na narządy rozrodcze samców. W badaniach płodności u szczurów dawki do 350 mg/kg mc./dobę nie wpływały istotnie na płodność, choć u ludzi męska niepłodność jest znanym działaniem niepożądanym walproinianu.
badanie płodności, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, magnez walproinianu, maksymalna tolerowana dawka, potencjał mutagenny, spermatogeneza, toksyczność przewlekła, toksyczność wielokrotnych dawek, włókniakomięsak, zaburzenia spermatogenezy, zanik jąder, zanik tkanki jądrowej, zmiana histopatologiczna, zwyrodnienie jąder, zwyrodnienie nasieniowodu