nadaktywność nerwowo-mięśniowa
Nadaktywność nerwowo-mięśniowa to stan charakteryzujący się wzmożonym napięciem mięśniowym i zwiększoną pobudliwością układu nerwowego. Zaburzenie to może dotyczyć zarówno układu nerwowego obwodowego, jak i ośrodkowego, prowadząc do szeregu objawów klinicznych, takich jak drżenia, skurcze, sztywność mięśniowa czy problemy z koordynacją ruchową.
W praktyce klinicznej nadaktywność nerwowo-mięśniowa może być manifestacją różnorodnych schorzeń neurologicznych, w tym chorób neurodegeneracyjnych, zaburzeń metabolicznych, toksycznych uszkodzeń układu nerwowego czy chorób autoimmunologicznych. Szczególnie istotne są zespoły nadpobudliwości nerwowo-mięśniowej, takie jak zespół sztywności uogólnionej (stiff-person syndrome), miotonia czy tetania.
Diagnostyka nadaktywności nerwowo-mięśniowej obejmuje badania elektrofizjologiczne (EMG, elektroneurografia), badania laboratoryjne ukierunkowane na wykrycie zaburzeń elektrolitowych, metabolicznych i immunologicznych, oraz obrazowanie układu nerwowego. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, a farmakoterapia często obejmuje leki zmniejszające pobudliwość nerwowo-mięśniową, takie jak benzodiazepiny, baklofen, gabapentyna czy leki przeciwdrgawkowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół serotoninowy – Patofizjologia i mechanizm
Zespół serotoninowy (SS) jest potencjalnie zagrażającym życiu zespołem polekowym wynikającym z nadmiernej aktywności serotoninergicznej w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Patomechanizm opiera się na nadmiernej stymulacji receptorów 5-HT, głównie podtypów 5-HT1A i 5-HT2A, co prowadzi do spektrum objawów klinicznych, takich jak zmiany stanu psychicznego, niestabilność autonomiczna oraz nadaktywność nerwowo-mięśniowa. Zespół najczęściej pojawia się w ciągu 24 godzin od wprowadzenia lub zmiany dawki leków serotoninergicznych, zwłaszcza w wyniku polipragmazji, która obejmuje hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, zmniejszenie jej metabolizmu (np. przez inhibitory MAO-A) oraz zwiększenie syntezy i uwalniania serotoniny. Wzrost stężenia serotoniny w OUN może sięgać od 40 do 140-krotności normy, a dopaminy od 10 do 44-krotności, co dodatkowo potęguje toksyczność. Szczególnie niebezpieczne są kombinacje inhibitorów MAO z SSRI lub SNRI, które mogą prowadzić do ciężkich postaci zespołu, a nawet śmierci.
cytochrom P450 2D6, dopamina, hipertermia, hydroksylaza tryptofanu, inhibitor monoaminooksydazy, kwas gamma-aminomasłowy, L-tryptofan, lek serotoninergiczny, nadaktywność nerwowo-mięśniowa, neurotransmisja serotoninergiczna, nocycepcja, noradrenalina, obwód neuronalny, obwodowy układ nerwowy, ośrodkowy układ nerwowy, pień mózgu, polipragmazja, przepływ krwi, receptor serotoninowy, receptory serotoninowe, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, serotonina, szczelina synaptyczna, termoregulacja, toksyczność serotoninowa, transporter serotoniny, układ GABA-ergiczny, układ noradrenergiczny, zespół serotoninowy