rozdęcie jamy brzusznej
Rozdęcie jamy brzusznej to powszechny objaw kliniczny charakteryzujący się zwiększeniem obwodu brzucha wskutek gromadzenia się gazów, płynów lub mas kałowych w przewodzie pokarmowym. Może występować jako objaw ostry lub przewlekły, a jego przyczyny są zróżnicowane – od łagodnych zaburzeń czynnościowych po stany zagrażające życiu.
Najczęstsze przyczyny rozdęcia obejmują: zaburzenia czynnościowe jelit (zespół jelita drażliwego), nietolerancje pokarmowe (laktoza, fruktoza), nadmierny rozrost bakteryjny jelita cienkiego (SIBO), niedrożność jelit, ostre zapalenie trzustki, wodobrzusze oraz choroby zapalne jelit. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać także obecność guzów jamy brzusznej oraz ciążę.
W diagnostyce rozdęcia jamy brzusznej kluczowy jest dokładny wywiad, badanie fizykalne oraz dobór odpowiednich badań obrazowych (RTG przeglądowe jamy brzusznej, USG, tomografia komputerowa) i laboratoryjnych. W przypadkach ostrych z towarzyszącym silnym bólem, wymiotami lub objawami otrzewnowymi należy rozważyć pilną konsultację chirurgiczną.
Leczenie zależy od przyczyny leżącej u podłoża dolegliwości. W przypadkach czynnościowych stosuje się modyfikację diety (eliminacja produktów wzdymających), probiotyki, leki prokinetyczne, spazmoanalgetyki oraz czasem leki przeciwbakteryjne niewchłanialne z przewodu pokarmowego. Stany wymagające interwencji chirurgicznej (niedrożność, perforacja) należy niezwłocznie kierować do odpowiedniego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Duphagol –
Duphagol, zawierający 13,125 g makrogolu 3350 oraz elektrolity (350,7 mg NaCl, 46,6 mg KCl, 178,5 mg NaHCO3 w saszetce), wywołuje przede wszystkim działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, występujące bardzo często (≥1/10), takie jak bóle i skurcze żołądka, biegunka, nudności, wymioty oraz wzdęcia. Objawy te wynikają z mechanizmu działania leku, polegającego na zwiększeniu objętości treści jelitowej i nasileniu perystaltyki. W przypadku łagodnej biegunki zaleca się zmniejszenie dawki. Rzadziej obserwuje się niestrawność, rozdęcie jamy brzusznej (≥1/1000 do <1/100) oraz dyskomfort w okolicy odbytu (<1/10 000). Ponadto, często (≥1/100 do <1/10) występuje ból głowy i obrzęki obwodowe, a także reakcje immunologiczne, takie jak świąd (≥1/100 do <1/10) i wysypka (≥1/1000 do <1/100). Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą pojawić się ciężkie reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy i duszność, wymagające natychmiastowej interwencji.
anafilaksja, ból głowy, burczenie w brzuchu, choroba nerek, duszność, dyskomfort odbytu, działania niepożądane leków, gazy jelitowe, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, łagodna biegunka, makrogol 3350, niestrawność, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odwodnienie, perystaltyka jelit, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcje immunologiczne, rozdęcie jamy brzusznej, rumień, skurcze żołądka, świąd, układ immunologiczny, wysypka, wysypka alergiczna, wzdęcia, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodu pokarmowego, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Stoperan S 2 mg + 125 mg
Stoperan S to lek zawierający 2 mg loperamidu chlorowodorku oraz symetykon odpowiadający 125 mg dimetykonu, stosowany w objawowym leczeniu ostrej biegunki u dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia. Lek jest szczególnie wskazany, gdy biegunce towarzyszy dyskomfort przewodu pokarmowego związany z nadmiernym gromadzeniem gazów, objawiający się wzdęciami, skurczami jelit oraz wzdęciami z oddawaniem wiatrów. W populacji dorosłych (≥18 lat) Stoperan S znajduje zastosowanie także w leczeniu ostrej biegunki związanej z zespołem jelita drażliwego (IBS), pod warunkiem postawienia wstępnej diagnozy przez lekarza oraz współwystępowania dolegliwości gazowych.