niepełne opróżnianie pęcherza

Niepełne opróżnianie pęcherza (ang. incomplete bladder emptying) to stan, w którym pacjent po mikcji zatrzymuje w pęcherzu moczowym znaczącą objętość moczu (zaleganie, objętość resztkowa, ang. post-void residual, PVR). Prawidłowo po mikcji objętość zalegającego moczu nie powinna przekraczać 50 ml, zaś wartości powyżej 100 ml uznaje się za patologiczne.

Główne przyczyny niepełnego opróżniania pęcherza to przeszkoda podpęcherzowa (np. przerost prostaty, zwężenie cewki moczowej) oraz osłabienie kurczliwości wypieracza pęcherza (detrusor underactivity). Stan ten może być również związany z zaburzeniami neurologicznymi, przyjmowanymi lekami (np. antycholinergicznymi, przeciwdepresyjnymi), powikłaniami pooperacyjnymi lub dysfunkcyjnym oddawaniem moczu.

Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, dzienniczek mikcji, badanie ogólne moczu, USG układu moczowego z oceną zalegania moczu po mikcji, badania urodynamiczne oraz ocenę neurourologiczną. W przypadkach niejasnych może być konieczne wykonanie cystoskopii i badań obrazowych układu nerwowego.

Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje: leczenie przeszkody podpęcherzowej (farmakoterapia, zabiegi endoskopowe lub operacyjne), neuromodulację, farmakoterapię (np. parasympatykomimetyki), techniki behawioralne, a w wybranych przypadkach cewnikowanie okresowe lub stałe. Nieleczone niepełne opróżnianie pęcherza może prowadzić do nawracających zakażeń układu moczowego, kamicy pęcherza, uszkodzenia górnych dróg moczowych i niewydolności nerek.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl