hospitalizacja z powodu astmy
Hospitalizacja z powodu astmy to przyjęcie pacjenta do szpitala w celu intensywnego leczenia zaostrzenia choroby, które nie poddaje się standardowej terapii ambulatoryjnej. Najczęstszymi wskazaniami do hospitalizacji są: ciężki napad astmy, niewłaściwa odpowiedź na leczenie w warunkach SOR, saturacja krwi tlenem poniżej 90-92% pomimo tlenoterapii, znacząco obniżone parametry spirometryczne (FEV1 lub PEF poniżej 40% wartości należnej) oraz obecność powikłań.
W trakcie hospitalizacji pacjent otrzymuje intensywne leczenie, które obejmuje tlenoterapię, podawanie krótko działających β2-mimetyków w nebulizacji, systemowe glikokortykosteroidy oraz w razie potrzeby leki przeciwcholinergiczne. W przypadkach opornych na leczenie może być konieczne zastosowanie mechanicznego wspomagania oddychania (NIV lub intubacja).
Czas hospitalizacji z powodu astmy jest uzależniony od ciężkości zaostrzenia, odpowiedzi na leczenie oraz współistniejących chorób. Średni czas pobytu w szpitalu wynosi 3-7 dni. Przed wypisem konieczna jest stabilizacja stanu pacjenta, ocena techniki inhalacji, weryfikacja i optymalizacja dotychczasowego leczenia oraz opracowanie planu postępowania po wypisie, uwzględniającego wizyty kontrolne.
Hospitalizacje z powodu astmy stanowią istotny wskaźnik niepowodzenia leczenia przewlekłego i są uznawane za jedno z kryteriów astmy ciężkiej. Pacjenci, którzy doświadczyli hospitalizacji z powodu astmy, mają zwiększone ryzyko ponownych zaostrzeń, dlatego wymagają szczególnego nadzoru po wypisie oraz rozważenia intensyfikacji leczenia przewlekłego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Neuair Airmaster (50 mcg + 250 mcg)/dawkę
Neuair Airmaster to lek z grupy adrenergicznych agonistów β2 w połączeniu z kortykosteroidami wziewnymi, zawierający salmeterol (50 µg) i flutykazonu propionian (100 µg), stosowany dwa razy dziennie w leczeniu astmy oskrzelowej. Salmeterol, jako długo działający β2-agonista, zapewnia rozszerzenie oskrzeli utrzymujące się co najmniej 12 godzin, natomiast flutykazon wykazuje silne działanie przeciwzapalne w obrębie płuc, redukując nasilenie objawów i częstość zaostrzeń astmy. Badanie GOAL wykazało, że terapia skojarzona salmeterol + flutykazonu propionian pozwala szybciej i skuteczniej osiągnąć kontrolę astmy (czas do pierwszego tygodnia dobrej kontroli: 16 dni vs 37 dni przy monoterapii kortykosteroidem), przy jednoczesnym stosowaniu niższych dawek kortykosteroidu. W badaniach AUSTRI i VESTRI potwierdzono, że dodanie salmeterolu do flutykazonu nie zwiększa ryzyka ciężkich zdarzeń związanych z astmą (hospitalizacja, intubacja, zgon) i może skrócić czas do pierwszego zaostrzenia astmy (HR 0,787; 95% CI: 0,698-0,888 w badaniu AUSTRI).
agonista receptorów β2-adrenergicznych, astma oskrzelowa, astma przewlekła, badanie podwójnie ślepe, badanie SMART, chrypka, ciężkie zaostrzenie astmy, drżenie mięśniowe, grzybica jamy ustnej, hospitalizacja z powodu astmy, intubacja dotchawicza, kołatanie serca, kortykosteroid ogólnoustrojowy, krótko działający β2-mimetyk, lek adrenergiczny, monoterapia flutykazonem, przewlekła astma oskrzelowa, rozszerzenie oskrzeli, salmeterol i flutykazon, skurcz mięśni, szczytowy przepływ wydechowy, wrodzona wada rozwojowa, wziewny kortykosteroid - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Symbicort (80 mcg + 2,25 mcg)/dawkę
Produkt leczniczy Symbicort w dawce 80 mikrogramów budezonidu i 2,25 mikrograma formoterolu na dawkę inhalacyjną łączy działanie przeciwzapalne glikokortykosteroidu (budezonid) z szybkim i długotrwałym rozkurczem oskrzeli wywołanym przez agonistę β2 (formoterol). Budezonid wykazuje działanie przeciwzapalne zależne od dawki, redukując nasilenie objawów astmy i liczbę zaostrzeń, przy minimalizacji działań niepożądanych dzięki wziewnej drodze podania. Formoterol zapewnia szybki (1-3 min) i utrzymujący się co najmniej 12 godzin efekt bronchodilatacyjny. Skuteczność i bezpieczeństwo Symbicortu potwierdzono w badaniach klinicznych, w tym w randomizowanym badaniu III fazy, gdzie preparat podawany przez inhalator pMDI (160 + 4,5 µg, 2 inhalacje 2x/dobę) wykazał istotną przewagę nad monoterapią budezonidem (200 µg, 2 inhalacje 2x/dobę) w poprawie porannego PEF (średnia różnica 28,6 l/min; 95% CI: 20,9–36,4; p<0,001) oraz porównywalną skuteczność do Symbicortu w formie Turbuhalera.
agonista receptora β2-adrenergicznego, agonista receptorów β2-adrenergicznych, astma, budezonid, choroba obturacyjna dróg oddechowych, ciężkie zaostrzenie, ciężkie zdarzenia związane z astmą, czynność płuc, dawka inhalacyjna, działanie bronchodylatacyjne, działanie przeciwzapalne, FEV1, formoterol, glikokortykosteroid, hospitalizacja z powodu astmy, inhalator ciśnieniowy z dozownikiem, obturacja dróg oddechowych, oddział ratunkowy, steroid doustny, tolerancja na lek, wziewny glikokortykosteroid, zaostrzenie astmy, zwężenie oskrzeli