blokada przewodzenia

Blokada przewodzenia to zaburzenie w systemie elektrycznym serca, które powoduje spowolnienie lub całkowite zatrzymanie impulsu elektrycznego na różnych poziomach układu przewodzącego. Występuje kilka rodzajów blokad, w zależności od lokalizacji: zatokowo-przedsionkowe, przedsionkowo-komorowe (I, II i III stopnia) oraz śródkomorowe.

Blokady przedsionkowo-komorowe (AV) są najczęściej diagnozowanym typem, gdzie blokada I° charakteryzuje się wydłużeniem czasu przewodzenia (PQ >200 ms), blokada II° typem Mobitz I (stopniowe wydłużanie PQ aż do wypadnięcia zespołu QRS) lub Mobitz II (nagłe wypadnięcie QRS bez wydłużenia PQ), a blokada III° całkowitym przerwaniem przewodzenia między przedsionkami a komorami.

Przyczyny blokad przewodzenia mogą być różnorodne, od wrodzonych wad serca, przez choroby degeneracyjne układu przewodzącego, niedokrwienie mięśnia sercowego, zapalenie mięśnia sercowego, do działań niepożądanych leków (np. beta-blokerów, digoksyny, antagonistów wapnia). Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, a w wybranych przypadkach na badaniu elektrofizjologicznym.

Leczenie zależy od stopnia blokady i objawów klinicznych. W przypadku blokad objawowych lub wysokiego stopnia standardem postępowania jest implantacja stymulatora serca. W blokadach przejściowych (np. spowodowanych lekami) wystarczające może być usunięcie czynnika przyczynowego. Nieleczone zaawansowane blokady mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym do nagłego zatrzymania krążenia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl