heteroforia
Heteroforia to stan ukrytego zeza, w którym oczy wykazują tendencję do odchylania się od prawidłowej osi widzenia, ale jest to kompensowane przez mechanizmy fuzji wzrokowej. W przeciwieństwie do heterotropii (jawnego zeza), przy heteroforii oczy pozostają ustawione prosto, gdy pacjent patrzy obuocznie, a odchylenie ujawnia się dopiero po przerwaniu fuzji, np. podczas zasłonięcia jednego oka.
Wyróżnia się kilka rodzajów heteroforii: ezoforia (tendencja do zbaczania do wewnątrz), egzoforia (tendencja do zbaczania na zewnątrz), hiperforia (tendencja do zbaczania ku górze) oraz hipoforia (tendencja do zbaczania ku dołowi). Heteroforia może być bezobjawowa lub powodować dolegliwości takie jak bóle głowy, męczenie się oczu przy pracy z bliska, podwójne widzenie czy niewyraźne widzenie, szczególnie gdy mechanizmy kompensacyjne są niewystarczające.
Diagnostyka heteroforii obejmuje testy przesłaniania naprzemiennego (cover-uncover test), test Maddoxa oraz pomiary za pomocą pryzmatów. Leczenie zależy od nasilenia objawów i może obejmować ćwiczenia ortoptyczne, korekcję wad refrakcji, zastosowanie pryzmatów lub w rzadkich przypadkach interwencję chirurgiczną. U większości pacjentów heteroforia nie wymaga leczenia, jeśli nie powoduje objawów klinicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne widzenie – Epidemiologia
Podwójne widzenie (diplopia) stanowi istotny problem kliniczny, z roczną liczbą około 804 647 wizyt ambulatoryjnych i 49 790 wizyt na oddziałach ratunkowych w USA, gdzie 70,4% wizyt ambulatoryjnych odbywa się u okulistów. Diplopia dzieli się na jednooczną (25,1%) i dwuoczną (74,9%), z dominującą etiologią naczyniową (28,66%) i pourazową (24,66%). W oddziałach ratunkowych około 15% przypadków wiąże się z poważnymi diagnozami neurologicznymi, takimi jak udar niedokrwienny mózgu. Częstość występowania diplopii wzrasta z wiekiem, szczególnie u osób powyżej 60. roku życia, bez predylekcji płciowej czy rasowej. Wśród chorób współistniejących istotne są cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, jaskra, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane oraz nowotwory, które mogą powodować diplopię poprzez różne mechanizmy patogenetyczne, w tym porażenia nerwów czaszkowych, zwłaszcza nerwu VI.
AMD, choroba autoimmunologiczna, choroba naczyniowa, choroba tarczycy, diplopia, diplopia jednooczna, heteroforia, meningitis, miastenia, nadciśnienie, niedowidzenie, oczopląs, podwójne widzenie, porażenie nerwu czaszkowego, porażenie nerwu odwodzącego, prezbiopia, przemijający atak niedokrwienny, retinopatia, SM, strabizm, TIA, udar niedokrwienny, zapalenie oczodołu, zapalenie tętnicy skroniowej - Leksykon chorób i schorzeń
Zeza – Diagnostyka i diagnoza
Zez (strabismus) to zaburzenie polegające na nieprawidłowym ustawieniu oczu względem siebie, które może manifestować się jako ezotropia, egzotropia, hipertropia lub hipotropia. Najczęściej ujawnia się w pierwszych 3 latach życia, a utrzymujący się po 3 miesiącu życia wymaga pilnej konsultacji okulistycznej. Wczesna diagnostyka jest kluczowa, gdyż zez może być objawem poważnych patologii wewnątrzgałkowych (np. siatkówczak) lub wewnątrzczaszkowych (np. guzy mózgu). Nieleczony zez u dzieci poniżej 7-8 roku życia może prowadzić do trwałej amblyopii. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, testy zasłonowe (np. Alternate Cover Test, Simultaneous Prism and Cover Test), test Hirschberga (ocena kąta zeza w zakresie 18-45°), test Krimsky’ego (pomiar kąta w dioptriach pryzmatycznych), test Brücknera, ocenę ostrości wzroku oraz funkcji obuocznego widzenia. W razie podejrzenia patologii towarzyszących wskazane są badania obrazowe (MRI, CT) oraz ultrasonografia oka.
amblyopia, badanie dna oka, ćwiczenia ortoptyczne, diplopia, egzotropia, ezotropia, fiksacja wzroku, heteroforia, hipertropia, hipotropia, odruch czerwony, rezonans magnetyczny, siatkówczak, stereopsja, test Brücknera, tomografia komputerowa, ultrasonografia oka, widzenie obuoczne, zez, zez okresowy, zez porażenny, zez rozbieżny, zez zbieżny