alfa-l-kwaśna glikoproteina

Duloksetyna, będąca pojedynczym enancjomerem, charakteryzuje się wysoką zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), co wynika z różnic indywidualnych, takich jak płeć, wiek, palenie tytoniu oraz aktywność enzymów CYP1A2 i polimorficznego CYP2D6. Po podaniu doustnym wykazuje biodostępność w zakresie 32-80% (średnio 50%), z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po około 6 godzinach, które ulega wydłużeniu do 10 godzin w obecności pokarmu. Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), a jej metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów wydalanych głównie przez nerki. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym mieści się w zakresie 22-46 l/h (średnio 36 l/h), natomiast po podaniu doustnym wykazuje szeroką zmienność (33-261 l/h, średnio 101 l/h), z istotnie niższym klirensem u kobiet (około 50% mniejszy).

Farmakokinetyka duloksetyny ulega modyfikacjom w stanach klinicznych: u osób starszych (≥65 lat) obserwuje się około 25% wzrost AUC i wydłużenie okresu półtrwania, jednak zmiany te nie wymagają rutynowej modyfikacji dawki. U pacjentów z krańcową niewydolnością nerek poddawanych dializie Cmax i AUC wzrastają dwukrotnie, co wskazuje na konieczność ostrożności. U chorych z umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh B) dochodzi do znacznego zmniejszenia klirensu o 79%, wydłużenia okresu półtrwania 2,3-krotnie oraz 3,7-krotnego wzrostu AUC, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Duloksetyna przenika do mleka matki w ilości około 7 µg/dobę przy dawce 40 mg 2x/dobę, a jej stężenie w mleku stanowi około 25% stężenia w osoczu. U dzieci w wieku 7-17 lat stężenia leku mieszczą się w zakresie obserwowanym u dorosłych, co potwierdza podobną farmakokinetykę w tej grupie wiekowej.