limfocyty T CD8+
Limfocyty T CD8+, znane również jako cytotoksyczne limfocyty T (CTL), stanowią kluczową populację komórek układu odpornościowego odpowiedzialnych za eliminację komórek zakażonych wirusami, bakteriami wewnątrzkomórkowymi oraz komórek nowotworowych. Charakteryzują się ekspresją koreceptora CD8 na powierzchni błony komórkowej, który umożliwia im rozpoznawanie antygenów prezentowanych przez cząsteczki MHC klasy I.
Aktywacja limfocytów T CD8+ następuje po rozpoznaniu specyficznego antygenu w kontekście MHC I oraz otrzymaniu dodatkowych sygnałów kostymulujących. Po aktywacji komórki te proliferują i różnicują się w efektory, zdolne do uwalniania białek cytotoksycznych (perforyn i granzymów), które indukują apoptozę komórek docelowych. Dodatkowo wydzielają cytokiny, głównie IFN-γ i TNF-α, wzmacniające odpowiedź przeciwwirusową i przeciwnowotworową.
Limfocyty T CD8+ odgrywają istotną rolę w patogenezie wielu chorób autoimmunologicznych, gdzie mogą przyczyniać się do uszkodzenia tkanek. Jednocześnie są intensywnie badane pod kątem zastosowań w immunoterapii nowotworów, szczególnie w strategiach wykorzystujących zmodyfikowane limfocyty CAR-T (chimeric antigen receptor T cells) lub w terapiach adoptywnych wykorzystujących namnożone ex vivo limfocyty infiltrujące guz (TIL).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki i kurzajki – Patofizjologia i mechanizm
Brodawki i kurzajki to łagodne zmiany skórne wywoływane przez wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV), głównie typów 1, 2, 4, 7, 27, 29 i 57. Infekcja rozpoczyna się przez mikrourazy skóry, a wirus replikuje się w warstwie podstawnej naskórka, prowadząc do hiperplazji, hiperkeratozy oraz powstawania charakterystycznych koilocytów. Okres inkubacji wynosi od 2 do 6 miesięcy, a nawet do roku. HPV unika rozpoznania przez układ odpornościowy, co umożliwia długotrwałe przetrwanie wirusa w skórze. Odpowiedź immunologiczna, zwłaszcza komórkowa z udziałem limfocytów T CD8+, jest kluczowa dla eliminacji wirusa i regresji brodawek. Czynniki ryzyka obejmują immunosupresję, uszkodzenia skóry, wilgotne środowisko oraz kontakt z zakażonymi powierzchniami. Brodawki mają tendencję do samoistnej regresji w około 65% przypadków w ciągu 2 lat, jednak nawroty są częste, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością.
akantoza, białka wirusowe, bleomycyna, brodawki podeszwowe, epidermodysplasia verruciformis, hiperkeratoza, imikwimod, interferon alfa-2b, kantarydyna, koilocyty, komórki Langerhansa, krioterapia, kwas salicylowy, kwas trójchlorooctowy, limfocyty T CD8+, limfocyty T supresorowe, nadwrażliwość typu IV, odporność humoralna, odporność komórkowa, promieniowanie ultrafioletowe, przeciwciała monoklonalne, rak brodawkujący, terapia mikrofalowa, warstwa podstawna naskórka, warstwa rogowa naskórka, warstwa ziarnista, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Jaxteran 120 mg
Fumaran dimetylu, substancja czynna leku Jaxteran, wykazuje charakterystyczny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi obejmującymi 2513 pacjentów z łączną ekspozycją 11318 pacjentolat, w tym 1169 pacjentów leczonych przez ≥5 lat i 426 przez ≥10 lat. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to nagłe zaczerwienienia skóry (34% vs 4% placebo) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (14% vs 10%), nudności (12% vs 9%), bóle w nadbrzuszu (10% vs 6%) i ból brzucha (9% vs 4%), pojawiające się głównie w pierwszym miesiącu terapii. Ciężkie reakcje skórne i żołądkowo-jelitowe występowały rzadko (<1-1%). Wzrost aktywności aminotransferaz ≥3-krotnie GGN obserwowano u 6% (ALT) i 2% (AST) pacjentów, głównie w pierwszych 6 miesiącach leczenia. Limfopenia występowała u 41% pacjentów, z 2% ciężką limfopenią (<0,5 × 10⁹/L) utrzymującą się ≥6 miesięcy, co wiązało się z ryzykiem rozwoju postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), szczególnie u pacjentów z długotrwałą limfopenią i wiekiem >50 lat.
25-dihydroksywitamina D, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anafilaksja, biegunka, ból brzucha, ból nadbrzusza, ciała ketonowe w moczu, eozynofile, fumaran dimetylu, granulocyty kwasochłonne, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, obrzęk naczyniowo-ruchowy, parathormon, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, transaminazy wątrobowe, uderzenia gorąca, wirus JC, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki i kurzajki – Etiologia i przyczyny
Brodawki i kurzajki to łagodne zmiany skórne wywołane zakażeniem wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV), dwuniciowym wirusem DNA z rodziny Papillomaviridae. Różne typy HPV (np. 1, 2, 3, 4, 7, 60) odpowiadają za powstawanie określonych rodzajów brodawek w charakterystycznych lokalizacjach anatomicznych, takich jak brodawki zwykłe, płaskie, podeszwowe czy mięsne. Wirus wnika przez mikrouszkodzenia naskórka, integruje swój materiał genetyczny z DNA komórek warstwy podstawnej naskórka, co prowadzi do nadmiernej proliferacji i rogowacenia keratynocytów. Okres inkubacji wynosi od kilku tygodni do roku. Transmisja HPV odbywa się głównie przez bezpośredni kontakt skóra do skóry, autoinokulację oraz pośrednio przez zanieczyszczone powierzchnie, zwłaszcza w wilgotnych środowiskach publicznych. Czynniki ryzyka zakażenia obejmują obniżoną odporność komórkową (np. HIV/AIDS, immunosupresja), mikrourazy skóry, nadmierną wilgotność, nieprawidłowe nawyki higieniczne, ekspozycję zawodową oraz czynniki genetyczne i wiek.
Naturalny przebieg brodawek charakteryzuje się często samoistnym ustępowaniem u 60-70% pacjentów w ciągu 2 lat, szczególnie u dzieci i młodzieży, co wiąże się z odpowiedzią immunologiczną, głównie limfocytów T CD8+. U pacjentów z upośledzoną odpornością brodawki mogą być rozległe, oporne na leczenie i nawracające. Rzadko, przewlekłe zmiany brodawkowate, zwłaszcza wywołane onkogennymi typami HPV (np. 5, 8, 16, 18), mogą ulegać transformacji nowotworowej w raka kolczystokomórkowego lub raka brodawczakowatego. Profilaktyka zakażeń HPV obejmuje unikanie kontaktu z brodawkami, stosowanie obuwia ochronnego w miejscach publicznych, higienę skóry i ran oraz szczepienia przeciwko wybranym typom HPV (np. Gardasil9, Cervarix), które choć nie chronią przed większością typów wywołujących brodawki skórne, mogą być zalecane w grupach podwyższonego ryzyka.
autoinokulacja, brodawka płaska, brodawka podeszwowa, brodawka zwykła, Cervarix, choroba Hecka, dwuniciowy wirus DNA, epidermodysplasia verruciformis, HPV, limfocytopenia CD4+, limfocyty T CD8+, odpowiedź immunologiczna, Papillomaviridae, rak kolczystokomórkowy, rak szyjki macicy, samoistna regresja brodawek, szczepionka przeciwko HPV, transformacja nowotworowa, układ immunologiczny, verrucous carcinoma, warstwa podstawna naskórka, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dimethyl fumarate Teva 120 mg
Fumaran dimetylu, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych obejmujących 2513 pacjentów z ekspozycją do 12 lat (11 318 pacjentolat). Najczęstsze działania niepożądane to nagłe zaczerwienienia skóry (35%) oraz objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak biegunka (14%), nudności (12%), ból brzucha i bóle w nadbrzuszu (po 10%). Objawy te pojawiają się głównie w pierwszym miesiącu leczenia i mają charakter okresowy. Ciężkie reakcje skórne występowały u <1% pacjentów. Wzrost aktywności aminotransferaz wątrobowych ≥3-krotnie powyżej górnej granicy normy obserwowano u 6% (ALT) i 2% (AST) pacjentów, z przerwaniem terapii w <1% przypadków. Limfopenia występowała u 41% pacjentów, z ciężką limfopenią (<0,5 × 10⁹/L) u 2%, co wiązało się z ryzykiem rozwoju postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), szczególnie u pacjentów z długotrwałą limfopenią i wiekiem >50 lat.
25-dihydroksywitamina D, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anafilaksja, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ciała ketonowe, działania niepożądane układu pokarmowego, fumaran dimetylu, granulocyty kwasochłonne, hipoksja, interferon beta-1a, limfocyty, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parathormon, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, RRMS, rumień, stwardnienie rozsiane, transaminazy wątrobowe, wirus Johna Cunninghama, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Achalazja – Etiologia i przyczyny
Achalazja to rzadkie zaburzenie motoryki przełyku, charakteryzujące się brakiem perystaltyki oraz nieprawidłowym rozkurczem dolnego zwieracza przełyku (LES) po połknięciu, wynikające z postępującej degeneracji neuronów hamujących w splocie mięśniowym (Auerbacha). Etiologia achalazji pierwotnej pozostaje niejasna, jednak liczne dowody wskazują na podłoże autoimmunologiczne, związane z wariantami w regionie HLA-DQ oraz obecnością autoprzeciwciał przeciw neuronowym antygenom jelitowym. Achalazja wykazuje powiązania z chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak cukrzyca typu 1, choroby tarczycy, zespół Sjögrena czy reumatoidalne zapalenie stawów. Ponadto, infekcje wirusowe (m.in. HSV-1, wirus ospy wietrznej, odry, świnki) mogą inicjować reakcję zapalną i autoimmunologiczną u osób genetycznie predysponowanych, prowadząc do degeneracji neuronów i zaburzeń motoryki przełyku. Achalazja wtórna jest związana z chorobami takimi jak choroba Chagasa, nowotwory (rak żołądka, przełyku, trzustki) oraz innymi schorzeniami systemowymi (amyloidoza, sarkoidoza, twardzina).
achalazja typu 3, amyloidoza, choroba autoimmunologiczna, choroba Chagasa, choroba Fabry’ego, choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca typu 1, dolny zwieracz przełyku, eozynofile, eozynofilowe zapalenie przełyku, główny kompleks zgodności tkankowej, komórki Cajala, komórki tuczne, komórki zwojowe, limfocyty T CD8+, motoryka przełyku, neurofibromatoza, neurony hamujące, perystaltyka przełyku, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, rak przełyku, rak trzustki, rak żołądka, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, splot Auerbacha, splot mięśniowy, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, trypanosomoza amerykańska, twardzina układowa, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie eozynofilowe, zespół Allgrove’a, zespół genetyczny, zespół paraneoplastyczny, zespół Sjögrena - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dimethyl Fumarate Gedeon Richter
Stosowanie fumaranu dimetylu wymaga ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych ze względu na ryzyko nefrotoksyczności, hepatotoksyczności oraz limfopenii. Zaleca się ocenę funkcji nerek (kreatynina, azot mocznikowy, ogólne badanie moczu) przed rozpoczęciem terapii, po 3 i 6 miesiącach oraz następnie co 6-12 miesięcy. Monitorowanie funkcji wątroby obejmuje oznaczenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz stężenia bilirubiny całkowitej, szczególnie w przypadku przekroczenia 3-krotnej (enzymy) i 2-krotnej (bilirubina) górnej granicy normy. Morfologia krwi z oznaczeniem liczby limfocytów powinna być wykonywana przed terapią oraz co 3 miesiące, z uwzględnieniem szczególnej ostrożności u pacjentów z limfopenią, zwłaszcza gdy liczba limfocytów spada poniżej 0,5 × 10⁹/L, co stanowi przeciwwskazanie do rozpoczęcia leczenia.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie MRI, bilirubina całkowita, ciężka limfopenia, enzym wątrobowy, fumaran dimetylu, górna granica normy, kreatynina i azot mocznikowy, leczenie immunomodulacyjne, leczenie immunosupresyjne, liczba limfocytów, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, morfologia krwi, parametr laboratoryjny, parametr nerkowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowe uszkodzenie wątroby, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, wirus Johna Cunninghama - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dimethyl fumarate Teva
Fumaran dimetylu, dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 120 mg i 240 mg, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym zaburzeń czynności nerek, wątroby oraz limfopenii. Zaleca się ocenę funkcji nerek przed terapią oraz kontrolę po 3 i 6 miesiącach, a następnie regularne badania co 6-12 miesięcy, obejmujące stężenie kreatyniny, azotu mocznikowego i badanie ogólne moczu. Monitorowanie funkcji wątroby powinno obejmować oznaczenie aminotransferaz (AlAT, AspAT) i bilirubiny całkowitej, zwłaszcza w przypadku podwyższenia enzymów ≥3-krotnie i bilirubiny ≥2-krotnie powyżej GGN. Kluczowe jest także ścisłe kontrolowanie liczby limfocytów, gdyż limfopenia (zwłaszcza <0,5 × 10⁹/L) zwiększa ryzyko ciężkich powikłań, w tym postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML). Morfologię krwi z oceną limfocytów należy wykonywać przed rozpoczęciem leczenia i co 3 miesiące podczas terapii, a w przypadku długotrwałej ciężkiej limfopenii (>6 miesięcy) wskazane jest przerwanie leczenia.
aminotransferazy, białkomocz, ciężka limfopenia, cukromocz, enzymy wątrobowe, filtracja kłębuszkowa, fosfataza zasadowa, fosfaturia, fumaran dimetylu, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, lek modyfikujący przebieg choroby, liczba limfocytów, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, natalizumab, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja hipofosfatemiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec oczny, półpasiec rozsiany, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, reakcja łańcuchowa polimerazy, reakcja nadwrażliwości, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, wirus Johna Cunninghama, zaczerwienienie skóry, zakażenie oportunistyczne, zapalenie opon mózgowych, zapalenie opon mózgowych i mózgu, zespół Fanconiego - Leksykon chorób i schorzeń
Małopłytkowość – Patofizjologia i mechanizm
Małopłytkowość definiowana jest jako liczba płytek krwi poniżej 150 x 10^9/L i może wynikać z czterech głównych mechanizmów: zmniejszonego wytwarzania płytek w szpiku, zwiększonego ich niszczenia w krążeniu, nieprawidłowej sekwestracji (np. w śledzionie) oraz rozcieńczenia krwi. Immunologiczna małopłytkowość (ITP) to autoimmunologiczne zaburzenie, w którym dochodzi do produkcji autoprzeciwciał przeciwko glikoproteinom płytek (głównie GPIIb/IIIa i GPIb-IX-V), prowadzących do ich fagocytozy w śledzionie i wątrobie oraz aktywacji dopełniacza. Oprócz mechanizmów zależnych od receptorów Fc, przeciwciała anty-GPIb indukują desialilację i apoptozę płytek, co wiąże się z opornością na standardowe terapie, takie jak dożylne immunoglobuliny (IVIG). Ponadto, cytotoksyczne limfocyty T CD8+ niszczą płytki i megakariocyty, a upośledzona produkcja płytek jest związana z autoprzeciwciałami i nieprawidłowym poziomem trombopoetyny (TPO), który u około 66% pacjentów z ITP jest prawidłowy lub obniżony. Śledziona pełni kluczową rolę w patogenezie ITP, co potwierdza skuteczność splenektomii.
agonista receptora trombopoetyny, choroba Gravesa-Basedowa, cytotoksyczność zależna od dopełniacza, czynnik płytkowy 4, czynnik von Willebranda, eltrombopag, fosfatydyloseryna, glikoproteiny błonowe, Helicobacter pylori, immunoglobuliny dożylne, immunologiczna małopłytkowość, komórki plazmatyczne, kwas sialowy, limfocyty B, limfocyty T CD8+, limfocyty T pomocnicze, limfocyty T regulatorowe, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, małopłytkowość indukowana heparyną, małopłytkowość polekowa, nadciśnienie wrotne, płytki krwi, przeciwciała przeciwpłytkowe, receptor Fc, rytuksymab, sarkoidoza, sialidaza, szpik kostny, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja immunologiczna, trombopoetyną, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół antyfosfolipidowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Polimiozyt – Diagnostyka i diagnoza
Polimiozyt (PM) to rzadka, autoimmunologiczna miopatia zapalna charakteryzująca się symetrycznym osłabieniem mięśni proksymalnych, głównie obręczy barkowej i biodrowej. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, badaniach laboratoryjnych (w tym podwyższonym poziomie kinazy kreatynowej (CK) nawet 5-50-krotnie powyżej normy, podwyższonych enzymach mięśniowych: aldolaza, ALT, AST, LDH oraz markerach zapalnych OB i CRP u około 50% pacjentów), obecności specyficznych przeciwciał (anty-Jo-1 u 15-30%, ANA u około 33%, RF u ponad 50%) oraz badaniach dodatkowych takich jak elektromiografia (EMG) i rezonans magnetyczny (MRI). Biopsja mięśnia pozostaje złotym standardem diagnostycznym, wykazując nacieki limfocytów T CD8+ i makrofagów w endomysium, martwicę włókien mięśniowych oraz ekspresję MHC klasy I. Diagnostyka różnicowa obejmuje inne idiopatyczne miopatie zapalne, choroby nerwowo-mięśniowe, endokrynopatie oraz polekowe uszkodzenia mięśni.
aldolaza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białko C-reaktywne, biopsja mięśnia, choroba autoimmunologiczna, czynnik reumatoidalny, dehydrogenaza mleczanowa, dysfagia, dystrofia mięśniowa, elektromiografia, endomysium, idiopatyczna miopatia zapalna, kinaza kreatynowa, limfocyty T CD8+, miastenia gravis, mięśnie proksymalne, mioglobinuria, miopatia nekrotyzująca, naciek zapalny, niedoczynność tarczycy, odczyn Biernackiego, osłabienie mięśniowe, polimiozyt, przeciwciała anty-Jo-1, przeciwciała przeciwjądrowe, rabdomioliza, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, śródmiąższowa choroba płuc, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, twardzina układowa, zapalenie skórno-mięśniowe, zespół antysyntetazowy, zespół Cushinga, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu b – Patofizjologia i mechanizm
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) jest chorobą wywoływaną przez HBV, który infekuje hepatocyty poprzez receptor NTCP i wykorzystuje mechanizmy takie jak endocytoza i integracja DNA wirusa z genomem gospodarza. Patogeneza obejmuje zarówno bezpośrednie działanie wirusa, jak i odpowiedź immunologiczną gospodarza, w szczególności cytotoksyczne limfocyty T (CTL), które eliminują zakażone komórki, ale także przyczyniają się do uszkodzenia wątroby. Przewlekłe zakażenie charakteryzuje się utrzymującą się obecnością HBsAg przez ≥6 miesięcy, wysokim poziomem HBV DNA i zmienioną odpowiedzią immunologiczną, w tym wyczerpaniem limfocytów T CD8+ z ekspresją receptorów hamujących (PD-1, CTLA-4, TIM-3). Uszkodzenie wątroby manifestuje się zapaleniem, martwicą i włóknieniem, prowadząc do marskości i zwiększonego ryzyka rozwoju raka wątrobowokomórkowego (HCC). Mechanizmy kancerogenezy obejmują integrację DNA HBV, aktywność białka HBx oraz mutacje indukowane przez gen APOBEC3B, które przyspieszają progresję nowotworu.
antygen powierzchniowy wirusa, cytotoksyczne limfocyty T, czynnik martwicy nowotworów alfa, interferon gamma, komórki prezentujące antygen, kowalencyjnie zamknięte koliste DNA, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, marskość wątroby, plazmacytoidalne komórki dendrytyczne, poziom ALT, przeciwciała anty-HBs, przewlekłe zapalenie wątroby, rak wątrobowokomórkowy, receptor komórek T, receptor PD-1, syntaza tlenku azotu, wirus zapalenia wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu B, włóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Borelioza mózgu przenoszona przez kleszcze – Etiologia i przyczyny
Kleszczowe zapalenie mózgu (TBE) jest wirusową chorobą ośrodkowego układu nerwowego wywołaną przez wirusa TBEV z rodziny Flaviviridae, obejmującą pięć podtypów o różnej wirulencji i geograficznym rozmieszczeniu. Główne wektory to kleszcze Ixodes ricinus (podtyp europejski) oraz Ixodes persulcatus (podtyp dalekowschodni i syberyjski). Transmisja następuje głównie przez ukłucie zakażonego kleszcza, z możliwością zakażenia drogą pokarmową (spożycie niepasteryzowanego mleka) oraz rzadziej przez przeszczepy, transfuzje, drogę przezłożyskową i zakłucia laboratoryjne. Podtyp europejski charakteryzuje się dwufazowym przebiegiem, śmiertelnością <2% i długotrwałymi następstwami neurologicznymi u 10-50% pacjentów, natomiast podtyp dalekowschodni cechuje się cięższym przebiegiem i śmiertelnością 20-40%. Diagnostyka opiera się na RT-PCR w fazie wiremicznej oraz wykrywaniu swoistych przeciwciał IgM i IgG metodą ELISA w fazie neurologicznej.
białko otoczki, borelioza mózgu, cytokiny zapalne, diagnostyka różnicowa, ELISA, Flaviviridae, japońskie zapalenie mózgu, kleszcz pospolity, kleszcz tajgowy, limfocyty T CD8+, następstwa neurologiczne, neuroinwazyjność, niepasteryzowane mleko, obszar endemiczny, odpowiedź immunologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, PCR, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeciwciała IgG, przeciwciała IgM, rezerwuar wirusa, transmisja przezłożyskowa, wirus kleszczowego zapalenia mózgu, wirus RNA, wirus Zachodniego Nilu, zakażenie pokarmowe, zakażony kleszcz - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dimethyl fumarate Teva
Fumaran dimetylu wymaga ścisłego nadzoru medycznego ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym limfopenii, uszkodzenia wątroby oraz zaburzeń czynności nerek. Monitorowanie obejmuje ocenę czynności nerek (kreatynina, azot mocznikowy, badanie ogólne moczu) przed leczeniem, po 3 i 6 miesiącach, a następnie co 6-12 miesięcy. Wątroba powinna być kontrolowana poprzez oznaczenie aminotransferaz (AlAT, AspAT) i bilirubiny całkowitej, zwłaszcza przy wzroście enzymów ≥3-krotnie i bilirubiny ≥2-krotnie powyżej GGN. Limfocyty należy monitorować co 3 miesiące, zwracając szczególną uwagę na limfopenię poniżej 0,5 × 10⁹/L, która stanowi wskazanie do przerwania terapii ze względu na ryzyko postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML). Umiarkowana limfopenia (0,5–0,8 × 10⁹/L) wymaga ponownej oceny stosunku korzyści do ryzyka po 6 miesiącach. Zaleca się także wykonanie badania MRI przed leczeniem i w trakcie terapii, szczególnie u pacjentów z podwyższonym ryzykiem PML.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, cukromocz, czynność nerek, czynność wątroby, fosfaturia, fumaran dimetylu, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, kreatynina i azot mocznikowy, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, nagłe zaczerwienienie skóry, osteomalacja hipofosfatemiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, półpasiec oczny, półpasiec rozsiany, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, wirus Johna Cunninghama, zapalenie opon mózgowych i mózgu, zapalenie opon mózgowych i rdzenia, zespół Fanconiego - Leksykon chorób i schorzeń
Witiligo – Etiologia i przyczyny
Witiligo to przewlekła choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się utratą melanocytów i powstawaniem odbarwionych plam na skórze. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (odpowiedzialne za około 30% ryzyka, z udziałem genów takich jak NLRP1 i PTPN22), autoimmunologiczne (przeciwciała przeciw melanocytom, aktywacja limfocytów T CD8+) oraz środowiskowe (stres emocjonalny, urazy skóry, ekspozycja na chemikalia i promieniowanie UV). Witiligo dzieli się na typ niesegmentalny (NSV), związany z autoimmunizacją i symetrycznym rozmieszczeniem zmian, oraz segmentalny (SV), o jednostronnym charakterze i możliwym podłożu neurogennym. Współistnienie innych chorób autoimmunologicznych obserwuje się u 15-25% pacjentów, najczęściej chorób tarczycy, cukrzycy typu 1, łuszczycy czy reumatoidalnego zapalenia stawów.
celiakia, choroba Addisona, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa, choroba Hashimoto, choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca typu 1, czerniak, dermatom, immunoterapia, limfocyty T CD8+, łuszczyca, melanina, melanocyt, niedokrwistość złośliwa, objaw Koebnera, reaktywne formy tlenu, reumatoidalne zapalenie stawów, stres oksydacyjny, toczeń rumieniowaty układowy, witiligo, wrzodziejące zapalenie jelita grubego - Leksykon substancji czynnych
Fumaran dimetylu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Leczenie fumaranem dimetylu wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek, wątroby oraz układu immunologicznego ze względu na ryzyko nefrotoksyczności, hepatotoksyczności oraz limfopenii. Zaleca się ocenę parametrów nerkowych (kreatynina, azot mocznikowy, badanie ogólne moczu) przed terapią, po 3 i 6 miesiącach oraz następnie co 6-12 miesięcy, ze szczególną uwagą na wczesne objawy zespołu Fanconiego. Monitorowanie funkcji wątroby obejmuje oznaczanie aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz bilirubiny całkowitej, zwracając uwagę na wzrost aktywności enzymów ≥3-krotnie i bilirubiny ≥2-krotnie powyżej GGN. Limfopenia, definiowana jako liczba limfocytów <0,5 × 10⁹/L, stanowi przeciwwskazanie do rozpoczęcia terapii, a jej długotrwałe utrzymywanie się wymaga przerwania leczenia ze względu na ryzyko postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML). Regularne badania morfologii krwi z oznaczeniem limfocytów co 3 miesiące są obligatoryjne, a w przypadku podejrzenia PML konieczne jest natychmiastowe wykonanie MRI oraz PCR na DNA wirusa JCV w PMR.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azot mocznikowy, białkomocz, bilirubina całkowita, cukromocz, DNA wirusa JCV, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, fosfaturia, fumaran dimetylu, funkcja nerek, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, leczenie immunosupresyjne, limfocytopenia, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, morfologia krwi, natalizumab, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja, osteomalacja hipofosfatemiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, półpasiec oczny, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, reakcja łańcuchowa polimerazy, reakcja nadwrażliwości, rezonans magnetyczny, stężenie kreatyniny, stwardnienie rozsiane, układ immunologiczny, wirus Johna Cunninghama, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zapalenie opon mózgowych, zespół Fanconiego - Leksykon chorób i schorzeń
Norowirus (zakażenie jelit) – Patofizjologia i mechanizm
Norowirusy, należące do rodziny Caliciviridae, to nieosłonkowe, jednoniciowe wirusy RNA o dodatniej polarności, będące główną przyczyną ostrego zapalenia żołądka i jelit. Objawy kliniczne pojawiają się 12-48 godzin po ekspozycji i trwają zwykle 24-72 godziny, obejmując nudności, wymioty, wodnistą biegunkę oraz bóle brzucha. Wirus wykazuje wysoki stopień zakaźności, z minimalną dawką zakaźną wynoszącą około 10 cząstek wirusowych. Replikacja zachodzi głównie w jelicie cienkim, zwłaszcza w jelicie czczym, gdzie wirus infekuje różne typy komórek, w tym enterocyty, komórki pęczelkowe (tuft cells) oraz komórki układu odpornościowego (makrofagi, komórki dendrytyczne, limfocyty B i T). Patogeneza obejmuje uszkodzenie mikrokosmków, prowadzące do dysfunkcji enzymatycznej na poziomie rąbka szczoteczkowego, co skutkuje biegunką, a także stymulację komórek enterochromaffinowych do uwalniania serotoniny, aktywującej ośrodek wymiotny w mózgu. Genetyczna ekspresja antygenów grup krwi (HBGA) determinuje podatność na zakażenie, gdyż norowirusy wiążą się z tymi oligosacharydami na powierzchni komórek jelitowych.
antygeny grup krwi, apoptoza enterocytów, błona śluzowa jelita, droga pokarmowa, hiperplazja krypt, hodowla komórkowa, jelito cienkie, jelito czcze, kapsyd wirusowy, komórki immunologiczne, kosmki jelitowe, limfocyty T CD8+, makrofagi, mikrobiota jelitowa, nabłonek jelitowy, nerw błędny, nieswoiste zapalenie jelit, norowirusy, objawy żołądkowo-jelitowe, ostre zapalenie żołądka i jelit, poinfekcyjny zespół jelita drażliwego, przeciwciała IgA, rąbek szczoteczkowy, replikacja wirusowa, serotonina, szczep zjadliwy, wodnista biegunka, wyściółka jelita - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fumaran Dimetylu Adamed
Fumaran dimetylu, stosowany jako lek modyfikujący przebieg stwardnienia rozsianego, wymaga ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych, w tym funkcji nerek (kreatynina, azot mocznikowy, badanie ogólne moczu) przed rozpoczęciem terapii, po 3 i 6 miesiącach oraz następnie co 6-12 miesięcy. Należy także kontrolować enzymy wątrobowe (AlAT, AspAT) i bilirubinę całkowitą, zwłaszcza przy wzroście powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) dla enzymów i 2-krotnej dla bilirubiny. Kluczowym aspektem bezpieczeństwa jest monitorowanie morfologii krwi z oznaczeniem liczby limfocytów co 3 miesiące, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka limfopenii (<0,5 × 10⁹/L), która zwiększa ryzyko zakażeń oportunistycznych, w tym postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML). W przypadku ciężkiej i długotrwałej limfopenii (>6 miesięcy) zaleca się przerwanie terapii. Przed terapią konieczne jest wykonanie badania MRI, a w trakcie leczenia należy rozważyć kolejne badania u pacjentów z podwyższonym ryzykiem PML.
aminotransferazy, bilirubina całkowita, ciężka limfopenia, enzymy wątrobowe, fosfaturia, fumaran dimetylu, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, kwas acetylosalicylowy, leczenie immunosupresyjne, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, natalizumab, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja hipofosfatemiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, półpasiec oczny, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, wirus JC, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zakażenie oportunistyczne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Fanconiego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fumaran Dimetylu Adamed 240 mg
Fumaran dimetylu, stosowany w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS), charakteryzuje się specyficznym profilem bezpieczeństwa. Najczęstsze działania niepożądane obejmują nagłe zaczerwienienia skóry (34% pacjentów) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (14%), nudności (12%), ból w nadbrzuszu (10%) i ból brzucha (9%), które pojawiają się głównie w pierwszym miesiącu terapii. Ciężkie reakcje skórne i poważne zaburzenia żołądkowo-jelitowe występują rzadziej (poniżej 1%), jednak 3-4% pacjentów przerwało terapię z powodu tych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych (n=2513, ekspozycja do 12 lat) obserwowano także podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych (ALT ≥3× GGN u 6%, AST ≥3× GGN u 2%), głównie w pierwszych 6 miesiącach leczenia, z koniecznością przerwania terapii w mniej niż 1% przypadków. Ponadto, fumaran dimetylu powoduje zmniejszenie liczby limfocytów o około 30%, z limfopenią występującą u 41% pacjentów, w tym ciężką limfopenią (<0,5 × 10⁹/L) u 2%, co wiąże się z ryzykiem poważnych infekcji, w tym postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML).
25-dihydroksywitamina D, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bezwzględna liczba limfocytów, bilirubina całkowita, ból nadbrzusza, ciała ketonowe w moczu, fumaran dimetylu, granulocyty kwasochłonne, limfocyty, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, parathormon, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, RRMS, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, transaminazy wątrobowe, uderzenia gorąca, układ pokarmowy, wirus Johna Cunninghama, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fumaran Dimetylu Adamed 120 mg
Fumaran dimetylu jest stosowany w leczeniu rzutowo-remisyjnego stwardnienia rozsianego (RRMS) i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które wymagają uważnej obserwacji klinicznej. Najczęstsze działania niepożądane to nagłe zaczerwienienia skóry (34% vs 4% placebo) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (14%), nudności (12%), bóle w nadbrzuszu (10%) i ból brzucha (9%), pojawiające się głównie w pierwszym miesiącu terapii. Ciężkie reakcje skórne występują rzadko (<1%), a przerwanie leczenia z powodu zaczerwienienia skóry i zaburzeń żołądkowo-jelitowych dotyczy odpowiednio 3% i 4% pacjentów. Ponadto obserwuje się podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych (ALT ≥3× GGN u 6%, AST ≥3× GGN u 2%) głównie w ciągu pierwszych 6 miesięcy terapii, z rzadkimi przypadkami polekowego uszkodzenia wątroby. W badaniach klinicznych odnotowano także częste występowanie limfopenii (41% pacjentów z liczbą limfocytów <0,91 × 10⁹/L), w tym ciężką limfopenię (<0,5 × 10⁹/L) u 6% pacjentów, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zakażeń oportunistycznych, w tym postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML).
25-dihydroksywitamina D, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anafilaksja, ciała ketonowe, fumaran dimetylu, granulocyty kwasochłonne, hipoksja, ketonuria, leukopenia, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, niedociśnienie tętnicze, nieżyt nosa, obrzęk naczyniowo-ruchowy, parathormon, podwyższone transaminazy wątrobowe, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rumień uogólniony, stwardnienie rozsiane rzutowo-remisyjne, trombocytopenia, uderzenia gorąca, wirus JC, zaburzenia układu pokarmowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zakażenia oportunistyczne, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Małopłytkowość immunologiczna – Patofizjologia i mechanizm
Małopłytkowość immunologiczna (ITP) to choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się trombocytopenią <100 x 10^9/L, wynikającą z nadmiernego niszczenia płytek krwi oraz upośledzonej trombocytopoezy. Patogeneza ITP obejmuje produkcję autoprzeciwciał IgG przeciwko glikoproteinom błonowym płytek (głównie GPIIb/IIIa i GPIb-IX-V), które prowadzą do fagocytozy płytek przez makrofagi śledzionowe i wątrobowe (poprzez receptory Fcγ), aktywacji dopełniacza (CDC), apoptozy płytek oraz desialilacji i eliminacji przez receptory Ashwella-Morella w wątrobie. Około 30-40% pacjentów nie wykazuje przeciwciał, co wskazuje na istotną rolę cytotoksycznych limfocytów T CD8+ uszkadzających płytki i megakariocyty, a także zaburzenia równowagi subpopulacji limfocytów T CD4+ (zmniejszenie Treg, wzrost Th1, Th17, Th22) oraz nadaktywność komórek T folikularnych i dendrytycznych, co podtrzymuje autoimmunizację i produkcję autoprzeciwciał. Ponadto, w ITP obserwuje się nieadekwatnie niski poziom trombopoetyny (TPO) mimo małopłytkowości, co dodatkowo ogranicza produkcję płytek w szpiku kostnym.
autoprzeciwciała, cytotoksyczne limfocyty T, cytotoksyczność zależna od dopełniacza, ekspansja klonalna, fosfatydyloseryna, glikoproteina IIb/IIIa, glikoproteiny błonowe, komórki dendrytyczne, kompleks atakujący błonę, limfocyty T CD8+, limfocyty Th1, małopłytkowość immunologiczna, megakariocyty, mikrobiota jelitowa, obniżona liczba płytek krwi, odpowiedź immunologiczna, przeciwciała przeciwpłytkowe, regulatorowe limfocyty T, szpik kostny, tolerancja immunologiczna, trombopoetyną, układ siateczkowo-śródbłonkowy, zakażenie Helicobacter pylori - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Jaxteran
Fumaran dimetylu, substancja czynna leku JAXTERAN, wymaga ścisłego monitorowania podczas terapii, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji nerek, wątroby oraz morfologii krwi. Zaleca się badania kontrolne kreatyniny, azotu mocznikowego i ogólne badanie moczu przed rozpoczęciem leczenia, po 3 i 6 miesiącach, a następnie co 6-12 miesięcy. Należy zwracać uwagę na objawy zespołu Fanconiego, takie jak białkomocz, cukromocz przy prawidłowej glikemii, hiperaminoacyduria i fosfaturia, które mogą prowadzić do osteomalacji hipofosfatemicznej. Monitorowanie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) i bilirubiny całkowitej jest konieczne ze względu na ryzyko polekowego uszkodzenia wątroby (enzymy wątrobowe ≥3-krotnie, bilirubina ≥2-krotnie powyżej GGN). Przed terapią i co 3 miesiące należy wykonywać morfologię krwi z oceną liczby limfocytów, gdyż lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką limfopenią (<0,5 × 10⁹/L). Długotrwała limfopenia zwiększa ryzyko postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), zwłaszcza przy liczbie limfocytów <0,8 × 10⁹/L, co wymaga regularnej oceny stosunku korzyści do ryzyka i ewentualnego zaprzestania leczenia.
AlAT, aminotransferazy, AspAT, azot mocznikowy, badanie ogólne moczu, białkomocz, bilirubina całkowita, cukromocz, DNA wirusa JCV, fosfaturia, fumaran dimetylu, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, kreatynina, liczba limfocytów, limfocytopenia, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, morfologia krwi, natalizumab, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja hipofosfatemiczna, PCR, płyn mózgowo-rdzeniowy, PML, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, półpasiec oczny, półpasiec rozsiany, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, wielomocz, wirus Johna Cunninghama, zapalenie opon mózgowych i mózgu, zapalenie opon mózgowych i rdzenia, zespół Fanconiego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – JAXTERAN
Fumaran dimetylu wymaga ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych i klinicznych ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym zaburzeń funkcji nerek, wątroby oraz hematologicznych. Zaleca się ocenę parametrów nerkowych (kreatynina, azot mocznikowy, badanie ogólne moczu) przed rozpoczęciem terapii, po 3 i 6 miesiącach, a następnie co 6-12 miesięcy. Monitorowanie funkcji wątroby obejmuje oznaczenie aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz bilirubiny całkowitej, zwłaszcza przy wzroście enzymów ≥3-krotnie powyżej GGN lub bilirubiny ≥2-krotnie powyżej GGN. Szczególną uwagę należy zwrócić na hematologię, zwłaszcza liczbę limfocytów, monitorowaną co 3 miesiące, z przeciwwskazaniem do rozpoczęcia leczenia przy limfopenii <0,5 × 10⁹/L. W przypadku ciężkiej i długotrwałej limfopenii (<0,5 × 10⁹/L utrzymującej się >6 miesięcy) wskazane jest zaprzestanie terapii, a przy umiarkowanej limfopenii (0,5–<0,8 × 10⁹/L) ponowna ocena stosunku korzyści do ryzyka.
aminotransferazy, bezwzględna liczba limfocytów, białkomocz, bilirubina całkowita, cukromocz, enzymy wątrobowe, fosfaturia, fumaran dimetylu, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, kreatynina i azot mocznikowy, lek immunosupresyjny, limfocytopenia, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, morfologia krwi, MRI mózgu, natalizumab, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja hipofosfatemiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec oczny, półpasiec rozsiany, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, reakcja łańcuchowa polimerazy, stwardnienie rozsiane, wirus Johna Cunninghama, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zapalenie opon mózgowych i mózgu, zespół Fanconiego - Leksykon substancji czynnych
Fumaran dimetylu – Działania niepożądane
Fumaran dimetylu, stosowany w terapii rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 2513 pacjentów z ekspozycją do 12 lat (11318 pacjentolat). Najczęstsze działania niepożądane to nagłe zaczerwienienia skóry (35%) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego: biegunka (14%), nudności (12%), ból brzucha i bóle w nadbrzuszu (po 10%), pojawiające się głównie w pierwszym miesiącu terapii. Działania te są zwykle łagodne lub umiarkowane, choć 3-4% pacjentów przerwało leczenie z ich powodu. W badaniach kontrolowanych placebo odnotowano istotnie wyższą częstość nagłych zaczerwienień skóry (34% vs 4%) i uderzeń gorąca (7% vs 2%) w grupie leczonej fumaratem dimetylu. Ponadto, obserwowano częstsze zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym biegunkę (14% vs 10%), nudności (12% vs 9%) i wymioty (8% vs 5%). Wśród działań niepożądanych o ciężkim przebiegu odnotowano limfopenię (41% pacjentów, z czego 2% ciężka, <0,5 × 10⁹/L utrzymująca się ≥6 miesięcy), zapalenie żołądka i jelit (1%) oraz rzadkie przypadki postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), związanej z długotrwałą limfopenią i spadkiem limfocytów T CD4+ i CD8+.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anafilaksja, białkomocz, ból nadbrzusza, działanie niepożądane, fumaran dimetylu, granulocyty kwasochłonne, leukopenia, liczba limfocytów, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, nadwrażliwość, nagłe zaczerwienienie skóry, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rumień, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, transaminazy wątrobowe, trombocytopenia, uderzenie gorąca, wirus Johna Cunninghama, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Mielofibroza – Etiologia i przyczyny
Mielofibroza (MF) to rzadki nowotwór hematologiczny charakteryzujący się włóknieniem szpiku kostnego, prowadzącym do zaburzeń hematopoezy. Etiologia MF obejmuje mutacje somatyczne w genach JAK2 (50-60%, najczęściej JAK2 V617F), CALR (20-35%) oraz MPL (5-10%), które powodują konstytutywną aktywację szlaku JAK-STAT, skutkującą nadmierną proliferacją komórek krwiotwórczych, zwiększoną produkcją cytokin prozapalnych (m.in. TGF-β, TNF-α, IL-2, IL-6, IL-8, IL-17) oraz zaburzeniami różnicowania i apoptozy. Włóknienie szpiku jest wtórne do klonalnej proliferacji nieprawidłowych megakariocytów, które poprzez wydzielanie cytokin stymulują fibroblasty do nadprodukcji kolagenu i innych składników macierzy pozakomórkowej. Mielofibroza dzieli się na pierwotną (PMF, 60% przypadków) oraz wtórną (SMF), związaną z innymi chorobami hematologicznymi lub autoimmunologicznymi, przy czym AIMF (autoimmunologiczna mielofibroza) cechuje się odmiennym patomechanizmem i lepszym rokowaniem. Średni wiek zachorowania to około 65 lat, a czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na substancje chemiczne (benzen, toluen), promieniowanie jonizujące oraz przewlekły stan zapalny.
cytokiny prozapalne, czerwienica prawdziwa, fibroblast, inhibitor JAK, interleukina, konstytutywna aktywacja, kortykosteroidy, krwiotworzenie pozaszpikowe, limfocyty T CD8+, megakariocyt, mielofibroza, mielofibroza potrójnie negatywna, mutacja JAK2 V617F, mutacja somatyczna, nadpłytkowość samoistna, nowotwór mieloproliferacyjny, pierwotna mielofibroza, szlak JAK-STAT, TGF-β, TNF-α, włóknienie szpiku kostnego, wtórna mielofibroza, zespół mielodysplastyczny