martwe komórki naskórka
Martwe komórki naskórka, zwane keratynocytami korneocytami, stanowią zewnętrzną warstwę skóry, czyli stratum corneum (warstwę rogową naskórka). Powstają one w procesie keratynizacji, gdy komórki naskórka stopniowo przemieszczają się z warstwy podstawnej ku powierzchni skóry, tracąc jądra komórkowe i wypełniając się keratyną.
Warstwa rogowa zbudowana z martwych komórek naskórka pełni kluczową funkcję barierową, chroniąc organizm przed czynnikami zewnętrznymi, takimi jak patogeny, związki chemiczne czy promieniowanie UV. Dodatkowo zapobiega nadmiernej utracie wody z organizmu. Grubość tej warstwy różni się w zależności od okolicy ciała – jest najgrubsza na dłoniach i stopach, a najcieńsza na powiekach.
Proces złuszczania martwych komórek naskórka jest naturalnym zjawiskiem fizjologicznym. Codziennie tracimy około 30-40 tysięcy martwych komórek na minutę, co przekłada się na około 0,5-1 kg rocznie. Zaburzenia procesu złuszczania mogą prowadzić do różnych schorzeń dermatologicznych, takich jak łuszczyca, rogowacenie mieszkowe czy ichtioza, charakteryzujących się nadmiernym gromadzeniem się martwych komórek na powierzchni skóry.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Trądzik – Etiologia i przyczyny
Trądzik pospolity (acne vulgaris) jest przewlekłą chorobą zapalną jednostki włosowo-łojowej, dotykającą około 85-90% nastolatków i około 50 milionów osób rocznie. Patogeneza opiera się na czterech głównych mechanizmach: nadmiernej produkcji sebum pod wpływem androgenów (np. testosteronu), nieprawidłowym rogowaceniu mieszków włosowych prowadzącym do powstawania zaskórników, kolonizacji przez bakterie Cutibacterium acnes oraz wywołanej przez nie reakcji zapalnej. Zmiany hormonalne, zwłaszcza u nastolatków i kobiet w okresach okołomenstruacyjnych, ciąży czy menopauzy, odgrywają kluczową rolę w nasileniu trądziku. Czynniki genetyczne odpowiadają za 81% zmienności w występowaniu i ciężkości choroby. Dieta o wysokim indeksie glikemicznym oraz spożycie produktów mlecznych mogą nasilać objawy, podobnie jak stres, niektóre leki (np. steroidy, lit) oraz czynniki środowiskowe, takie jak zanieczyszczenie powietrza czy nadmierna wilgotność.
Cutibacterium acnes, cykl menstruacyjny, cytokiny prozapalne, gruczoł łojowy, grudki zapalne, guzy wydzielające androgeny, insulina, insulinooporność, jednostka włosowo-łojowa, kortykosteroidy, krosty, martwe komórki naskórka, mediatory zapalne, mieszki włosowe, Propionibacterium acnes, reakcja zapalna, sebum, stan zapalny, steroidy anaboliczne, testosteron, trądzik dorosłych, trądzik hormonalny, trądzik pospolity, trądzik torbielowaty, trądzik zapalny, wrodzony przerost nadnerczy, zaskórnik, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bizmutu galusan zasadowy Hasco –
Bizmutu galusan zasadowy (dermatol), sól bizmutu trójwartościowego o zawartości bizmutu 48,0-51,0%, jest lekiem z grupy farmakoterapeutycznej leków zabliźniających (kod ATC: D03AX). Preparat wykazuje wielokierunkowe działanie farmakologiczne, w tym adsorbujące, ściągające, wysuszające, słabo przeciwbakteryjne oraz lekko złuszczające. Mechanizm przeciwbakteryjny polega na denaturacji białek strukturalnych i enzymatycznych drobnoustrojów. Działanie przeciwzapalne dermatolu wynika z kurczenia naczyń krwionośnych w warstwie zdenaturowanej, co zmniejsza przekrwienie tkanek i ogranicza wysięk. Ponadto, dzięki właściwościom obkurczającym naczynia, lek działa jako łagodny środek hemostatyczny, zatrzymując krwawienia o niewielkim nasileniu.
denaturacja białka, dermatol, działanie adsorbujące, działanie hemostatyczne, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwzapalne, działanie ściągające, działanie wysuszające, działanie złuszczające, gojenie ran, kurczenie naczyń krwionośnych, lek zabliźniający, martwe komórki naskórka, przekrwienie tkanek, regeneracja tkanek, środek hemostatyczny, toksyna bakteryjna