wirusowa gorączka krwotoczna
Wirusowa gorączka krwotoczna (VHF – Viral Hemorrhagic Fever) to grupa chorób zakaźnych wywołanych przez różne rodziny wirusów, które charakteryzują się uszkodzeniem naczyń krwionośnych, zaburzeniami krzepnięcia krwi oraz objawami krwotocznymi. Do najważniejszych patogenów wywołujących VHF należą wirusy z rodzin Filoviridae (np. Ebola, Marburg), Arenaviridae (np. Lassa), Bunyaviridae oraz Flaviviridae.
Klinicznie wirusowe gorączki krwotoczne manifestują się początkowo niespecyficznymi objawami grypopodobnymi: wysoką gorączką, bólami mięśniowymi, osłabieniem i bólami głowy. W miarę rozwoju choroby dochodzi do objawów krwotocznych, takich jak wybroczyny, krwawienia z nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego oraz wewnętrzne. W ciężkich przypadkach rozwijają się niewydolność wielonarządowa, wstrząs i zaburzenia krzepnięcia, które mogą prowadzić do zgonu.
Diagnostyka VHF opiera się na testach molekularnych (PCR), badaniach serologicznych oraz izolacji wirusa. Ze względu na wysoki stopień zakaźności i śmiertelności, pacjenci z podejrzeniem wirusowej gorączki krwotocznej wymagają izolacji i przestrzegania rygorystycznych procedur ochrony przed zakażeniem. Leczenie jest głównie objawowe, choć dla niektórych VHF dostępne są leki przeciwwirusowe (np. rybawiryna w gorączce Lassa) oraz eksperymentalne terapie przeciwciałami monoklonalnymi.
Profilaktyka wirusowych gorączek krwotocznych obejmuje unikanie kontaktu z rezerwuarami zwierzęcymi, kontrolę wektorów przenoszących chorobę, stosowanie środków ochrony osobistej przez personel medyczny oraz, w przypadku niektórych VHF, szczepienia ochronne. Ze względu na potencjał epidemiczny, wirusowe gorączki krwotoczne podlegają międzynarodowemu nadzorowi epidemiologicznemu i są uznawane za istotne zagrożenie dla zdrowia publicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Żółta febra – Diagnostyka i diagnoza
Żółta febra jest wirusową chorobą przenoszoną przez komary, występującą głównie w tropikalnych i subtropikalnych rejonach Afryki oraz Ameryki Południowej. Diagnostyka kliniczna opiera się na wywiadzie epidemiologicznym (historia podróży w ciągu ostatnich 6 dni, ekspozycja na ukąszenia komarów, status szczepień) oraz charakterystycznych objawach, takich jak gorączka, względna bradykardia (objaw Fageta), żółtaczka, objawy krwotoczne i dysfunkcja nerek oraz wątroby. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. malarię, dengę, leptospirozę oraz inne wirusowe gorączki krwotoczne. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się leukopenię, małopłytkowość, podwyższone aminotransferazy (AST przewyższa ALT), bilirubinę bezpośrednią na poziomie 5-10 mg/dl, zaburzenia układu krzepnięcia (wydłużony PT, APTT, obniżone czynniki krzepnięcia i fibrynogen) oraz cechy DIC. W diagnostyce molekularnej stosuje się real-time RT-PCR w pierwszych 3-4 dniach od wystąpienia objawów, natomiast w późniejszym okresie testy serologiczne (ELISA IgM, IgG, PRNT). Izolacja wirusa i wykrywanie antygenu NS1 są użyteczne we wczesnej fazie choroby. Histopatologia wątroby wykazuje martwicę śródpłacikową, ciałka Councilmana i stłuszczenie, jednak biopsja nie jest zalecana w aktywnej fazie ze względu na ryzyko krwawienia.
albuminuria, badanie histopatologiczne, białko NS1, biopsja wątroby, choroba gorączkowa, choroba wirusowa przenoszona przez komary, ciałko Councilmana, flawiwirus, izolacja wirusa, leukopenia, malaria, małopłytkowość, niepożądany odczyn poszczepienny, objaw krwotoczny, ognisko epidemiczne, przeciwciało IgM, Real-time RT-PCR, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, RT-LAMP, RT-PCR, szybki test diagnostyczny, test ELISA, test PRNT, wirus Ebola, wirus Zachodniego Nilu, wirus Zika, wirusowa gorączka krwotoczna, wirusowe zapalenie wątroby, względna bradykardia, żółta febra - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wirusowa ebola – Diagnostyka i diagnoza
Choroba wirusowa Ebola (EVD) charakteryzuje się wysoką śmiertelnością (>50%) i wymaga wczesnej, precyzyjnej diagnostyki, która jest utrudniona przez niespecyficzne objawy początkowe oraz ograniczony dostęp do laboratoriów w regionach endemicznych. Diagnostyka opiera się głównie na testach molekularnych RT-PCR, uznawanych za złoty standard, wykrywających RNA wirusa w próbkach krwi (pobranych do probówek z EDTA). W przypadku negatywnego wyniku u pacjentów z objawami lub kontaktem z zakażonymi, zaleca się powtórzenie testu po 72 godzinach. Testy serologiczne (ELISA IgM i IgG) są użyteczne w późniejszych fazach choroby, natomiast szybkie testy diagnostyczne (RDT) nie osiągają wymaganej przez WHO czułości 99%, dlatego negatywne wyniki RDT muszą być potwierdzone testami molekularnymi. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. malarię, dur brzuszny, wirusy gorączek krwotocznych oraz infekcje bakteryjne, co jest kluczowe dla właściwego leczenia i postępowania.
Borrelia, choroba wirusowa ebola, Coxiella burnetii, dur brzuszny, ebolawirus, ELISA, izolacja wirusa, LAMP, malaria, metoda immunochromatograficzna, riketsjozy, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, RPA, RT-PCR, szybki test diagnostyczny, test immunohistochemiczny, wirus Lassa, wirus żółtej gorączki, wirusowa gorączka krwotoczna