wziewny flutykazon
Flutykazon wziewny to syntetyczny kortykosteroid stosowany w leczeniu chorób układu oddechowego, przede wszystkim astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Lek wykazuje silne działanie przeciwzapalne na poziomie lokalnym w drogach oddechowych.
Mechanizm działania flutykazonu polega na hamowaniu procesów zapalnych poprzez zmniejszenie aktywności komórek zapalnych oraz redukcję wydzielania mediatorów zapalnych w drogach oddechowych. Charakteryzuje się wysokim powinowactwem do receptorów glikokortykosteroidowych i minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, co zmniejsza ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych.
Flutykazon wziewny dostępny jest w postaci aerozolu inhalacyjnego (MDI), proszku do inhalacji (DPI) oraz zawiesiny do nebulizacji. Stosuje się go w terapii przewlekłej astmy wszystkich stopni ciężkości (od umiarkowanej do ciężkiej) oraz w leczeniu POChP z komponentą astmatyczną. Najczęstsze działania niepożądane to kandydoza jamy ustnej i gardła, chrypka oraz kaszel podrażnieniowy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Seretide 50 (50 mcg + 25 mcg)/dawkę inh.
Seretide 50 to preparat wziewny łączący salmeterol (25 µg) i flutykazon propionian (50 µg) stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej u dorosłych, młodzieży powyżej 12 lat oraz dzieci od 4 lat. Zalecane dawkowanie to dwie inhalacje dwa razy na dobę, z możliwością dostosowania dawki flutykazonu do 250 µg w zależności od nasilenia choroby. Terapia powinna być prowadzona codziennie, także w okresach bezobjawowych, z regularną kontrolą kliniczną i dążeniem do stosowania najmniejszej skutecznej dawki. U pacjentów z umiarkowaną astmą możliwe jest krótkotrwałe stosowanie Seretide 50 w dawce początkowej dwóch inhalacji dwa razy dziennie, z późniejszą oceną możliwości przejścia na monoterapię wziewnym kortykosteroidem. Preparat nie jest wskazany do leczenia ciężkiej astmy oraz nie jest zalecany jako terapia początkowa w łagodnej astmie. U dzieci poniżej 12 lat zaleca się stosowanie komory inhalacyjnej ze względu na trudności z koordynacją inhalacji.
aerozol inhalacyjny, aparat do inhalacji Dysk, astma umiarkowana, ciężka astma, długo działający β2-mimetyk, ekspozycja na lek, flutykazonu propionian, kandydoza jamy ustnej, komora inhalacyjna, kortykosteroid, łagodna astma, leczenie podtrzymujące, monoterapia kortykosteroidem, ograniczenie przepływu w drogach oddechowych, produkt złożony, salmeterol, salmeterolu ksynafonian, technika inhalacji, wziewny flutykazon, wziewny kortykosteroid, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, β-agonista - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Promonta 5 mg 5 mg
Montelukast, będący antagonistą receptora leukotrienowego CysLT1, wykazuje skuteczne działanie przeciwastmatyczne poprzez hamowanie skurczu oskrzeli, zmniejszenie wydzielania śluzu, redukcję przepuszczalności naczyń oraz ograniczenie napływu eozynofilów. W dawce 5 mg doustnie obserwuje się szybkie rozszerzenie oskrzeli już po 2 godzinach, a dawka 10 mg u dorosłych znacząco poprawia parametry czynności płuc, takie jak FEV1 (wzrost o 10,4% vs 2,7% placebo) oraz PEFR (wzrost o 24,5 l/min vs 3,3 l/min placebo), jednocześnie zmniejszając zużycie β-agonistów o 26,1% w porównaniu do 4,6% w grupie placebo. Montelukast wykazuje synergizm z β-agonistami oraz korzystne efekty przeciwzapalne, potwierdzone redukcją eozynofilów we krwi obwodowej i drogach oddechowych, co koreluje z poprawą kontroli astmy zarówno u dorosłych, jak i dzieci (2-14 lat). Terapia łączona z wziewnymi glikokortykosteroidami, np. beklometazonem, dodatkowo zwiększa FEV1 (o 5,43% vs 1,04%) i zmniejsza zużycie β-agonistów (o 8,70% vs wzrost o 2,64%).
antagonista receptora leukotrienowego, astma przewlekła, beta-agonista, dawkowanie raz na dobę, działanie przeciwzapalne, efekt bronchodylatacyjny, eikozanoid, eozynofil, FEV1, komórka tuczna, lek przerywający napad astmy, leukotrien cysteinylowy, montelukast, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, napływ eozynofilów, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, PEFR, powysiłkowy skurcz oskrzeli, receptor CysLT1, receptor leukotrienu cysteinylowego, RFD, skurcz oskrzeli, szczytowy przepływ wydechowy, terapia skojarzona, wydzielanie śluzu, wziewny flutykazon, wziewny glikokortykosteroid