nawracające skręcenie
Nawracające skręcenie to stan, w którym dochodzi do powtarzających się epizodów skręcenia tej samej struktury anatomicznej, najczęściej stawu skokowego. Charakteryzuje się niestabilnością mechaniczną i funkcjonalną stawu, prowadzącą do zwiększonego ryzyka ponownego urazu.
Głównym mechanizmem nawracających skręceń jest utrwalona niestabilność więzadłowa powstała w wyniku pierwotnego urazu. Najczęściej dotyczy to więzadeł kompleksu bocznego stawu skokowego (więzadło skokowo-strzałkowe przednie, więzadło piętowo-strzałkowe i więzadło skokowo-strzałkowe tylne). Nieprawidłowo wyleczone pierwsze skręcenie prowadzi do zaburzeń propriocepcji i kontroli nerwowo-mięśniowej.
Diagnostyka nawracających skręceń obejmuje badanie kliniczne, ocenę stabilności stawu, badania obrazowe (RTG funkcjonalne, MRI) oraz badania oceniające kontrolę nerwowo-mięśniową. Leczenie opiera się na fizjoterapii ukierunkowanej na poprawę propriocepcji, wzmocnienie mięśni stabilizujących staw oraz stosowaniu zewnętrznych stabilizatorów. W przypadkach ciężkiej niestabilności może być konieczne leczenie operacyjne – rekonstrukcja więzadeł lub tenodeza.
Profilaktyka nawracających skręceń obejmuje właściwe leczenie pierwszego urazu, rehabilitację ukierunkowaną na przywrócenie pełnej funkcji stawu oraz edukację pacjenta w zakresie prawidłowego przygotowania do aktywności fizycznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów uprawiających sporty o zwiększonym ryzyku skręceń, u których warto rozważyć profilaktyczne stosowanie stabilizatorów stawu skokowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Skręcenia i naciągnięcia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Skręcenia i naciągnięcia stanowią najczęstsze ostre urazy układu mięśniowo-szkieletowego w podstawowej opiece zdrowotnej, przy czym skręcenie dotyczy uszkodzenia więzadeł i torebki stawowej, a naciągnięcie mięśni lub ścięgien. Proces gojenia zależy od rodzaju uszkodzonej tkanki, stopnia urazu, zastosowanego leczenia, wcześniejszych urazów, wieku i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Średni czas powrotu do aktywności wynosi około 3 tygodnie dla naciągnięć mięśni kulszowo-goleniowych oraz 2,5 tygodnia dla bocznych skręceń stawu skokowego, choć w niektórych przypadkach może przekraczać 100 dni. Urazy III stopnia (całkowite zerwanie) wykazują podobne wyniki funkcjonalne po leczeniu operacyjnym i zachowawczym. Około 33% pacjentów z ostrym skręceniem bocznych więzadeł stawu skokowego doświadcza przewlekłych dolegliwości, takich jak ból, niestabilność funkcjonalna i mechaniczna, co podkreśla potrzebę wczesnej identyfikacji czynników ryzyka złego rokowania.
badanie kohortowe, badanie MRI, badanie palpacyjne, boczne skręcenie stawu skokowego, całkowite zerwanie, fizjoterapia, leczenie operacyjne, mechanizm urazu, naciągnięcie, nawracające skręcenie, niestabilność funkcjonalna, niestabilność mechaniczna, obrzęk, ograniczony zakres ruchu, podstawowa opieka zdrowotna, rehabilitacja, skręcenie, skręcenie stawu skokowego, stłuczenie kości, torebka stawowa, unieruchomienie, uraz stawu skokowego, uraz układu mięśniowo-szkieletowego, uraz więzadła, uszkodzenie ścięgna, zgięcie grzbietowe - Leksykon chorób i schorzeń
Skręcenie stawu skokowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Skręcenie stawu skokowego jest powszechnym urazem mięśniowo-szkieletowym, szczególnie wśród sportowców, z długotrwałymi objawami u nawet 70% pacjentów. Czynniki prognostyczne lepszego powrotu do zdrowia obejmują młody wiek, niski poziom aktywności, niski stopień urazu, dobry status funkcjonalny i brak współistniejących uszkodzeń. Z kolei gorsze rokowanie wiąże się ze starszym wiekiem, płcią żeńską, obrzękiem, ograniczonym zakresem ruchu, bólem (zwłaszcza przy obciążaniu i w zgięciu grzbietowym po 4 tygodniach oraz bólem spoczynkowym po 3 miesiącach), wyższym stopniem urazu, mechanizmem innym niż inwersyjny, ponownym skręceniem w ciągu 3 miesięcy, wiotkością systemową, nieprawidłową geometrią stawu oraz urazami wielu więzadeł. Modele prognostyczne, takie jak SPRAINED (C-statystyka 0,78; 95% CI 0,72-0,84 po aktualizacji) i skala Ankle-GO, pomagają w identyfikacji pacjentów z ryzykiem złego wyniku, gdzie np. wynik Ankle-GO >11 punktów zwiększa 12-krotnie szansę na pełny powrót do zdrowia, a ból podczas chodzenia jest istotnym negatywnym predyktorem (iloraz szans 0,71; 95% CI 0,53-0,95).
boczne skręcenie stawu skokowego, chroniczna niestabilność stawu skokowego, funkcja nerwowo-mięśniowa, geometria stawu, katastrofizacja, koordynacja nerwowo-mięśniowa, leczenie chirurgiczne, model SPRAINED, nawracające skręcenie, obrzęk, predyktor, skala Ankle-GO, skręcenie stawu skokowego, uraz układu mięśniowo-szkieletowego, uraz więzadła, wiotkość systemowa, zakres ruchu, zgięcie grzbietowe