farmakokinetyka duloksetyny
Duloksetyna jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), stosowanym w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych oraz bólu neuropatycznego. Farmakokinetyka duloksetyny charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą około 50%, jednak wartość ta zmniejsza się przy jednoczesnym spożyciu posiłku.
Po podaniu doustnym, duloksetyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 6 godzinach. Lek w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (>90%), głównie z albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Objętość dystrybucji wynosi około 1640 L, co wskazuje na dobrą penetrację leku do tkanek.
Metabolizm duloksetyny zachodzi głównie w wątrobie za pośrednictwem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6 cytochromu P450. Powstaje kilkanaście metabolitów, z których większość wykazuje minimalne działanie farmakologiczne. Średni okres półtrwania eliminacji duloksetyny wynosi około 12 godzin (zakres 8-17 godzin), co pozwala na dawkowanie raz lub dwa razy na dobę.
Duloksetyna jest wydalana głównie z moczem (około 70%) w postaci metabolitów, a jedynie około 1% w postaci niezmienionej. Około 20% dawki jest wydalane z kałem. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek oraz u osób w podeszłym wieku może dochodzić do zmian parametrów farmakokinetycznych, co może wymagać modyfikacji dawkowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depratal 60 mg
Duloksetyna jest podawana jako pojedynczy enancjomer i ulega intensywnemu metabolizmowi głównie przez enzymy CYP1A2 oraz polimorficzny CYP2D6, co powoduje znaczną zmienność farmakokinetyczną (50-60%) zależną od płci, wieku, palenia tytoniu i aktywności CYP2D6. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się biodostępnością w zakresie 32-80% (średnio 50%) oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) około 6 godzin, który wydłuża się do 10 godzin przy spożyciu posiłku. Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolity są farmakologicznie nieaktywne i wydalane głównie z moczem. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi średnio 36 l/h, natomiast po podaniu doustnym jest bardziej zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h), z istotnie niższym klirensem u kobiet (około 50% mniejszy).
U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh B) obserwuje się znaczące zmiany farmakokinetyczne: zmniejszenie klirensu o 79%, wydłużenie okresu półtrwania 2,3-krotnie oraz wzrost AUC 3,7-krotnie, co wymaga ostrożności klinicznej. U osób z krańcową niewydolnością nerek poddawanych dializie Cmax i AUC są dwukrotnie wyższe niż u zdrowych, natomiast dane dotyczące pacjentów z łagodnym i umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek są ograniczone. U kobiet w podeszłym wieku (≥65 lat) AUC i okres półtrwania są zwiększone o około 25% w porównaniu z młodszymi kobietami, jednak bez konieczności modyfikacji dawki. Duloksetyna przenika do mleka matki w stężeniu około 25% stężenia osoczowego, a dawka wydzielana do mleka wynosi około 7 μg/dobę przy dawce 40 mg 2x/dobę. Farmakokinetyka u dzieci (7-17 lat) jest zbliżona do dorosłych, co potwierdzają analizy modelowania populacyjnego.
4-hydroksyduloksetyna, 5-hydroksy-6-metoksyduloksetyna, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność doustna, biodostępność leku, Cmax, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, enzym utleniający, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, siarczan, stężenie w osoczu, T1/2, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulsevia 30 mg
Duloksetyna, substancja czynna produktu Dulsevia (dostępna w kapsułkach dojelitowych 30 mg i 60 mg), wykazuje złożoną farmakokinetykę z dużą zmiennością osobniczą (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po około 6 godzinach, z biodostępnością wynoszącą średnio 50% (zakres 32-80%). Spożycie pokarmu wydłuża czas do Cmax do 10 godzin i nieznacznie zmniejsza wchłanianie o około 11%, bez istotnego wpływu klinicznego. Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), a jej metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6 i CYP1A2, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów wydalanych przez nerki. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu doustnym waha się od 33 do 261 l/h (średnio 101 l/h). U kobiet klirens jest około 50% mniejszy niż u mężczyzn, jednak różnice te nie wymagają modyfikacji dawkowania.
4-hydroksyduloksetyna, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, białka osocza, biodostępność duloksetyny, Cmax, cytochrom P450, dializa, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, enzym CYP2D6, ESRD, farmakokinetyka duloksetyny, kapsułki dojelitowe, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, okres półtrwania, pozorny klirens osoczowy, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulsevia 90 mg
Duloksetyna, podawana jako pojedynczy enancjomer w kapsułkach dojelitowych, charakteryzuje się dużą zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 6 godzin, z biodostępnością wynoszącą średnio 50% (zakres 32-80%). Pokarm wydłuża czas do Cmax do 10 godzin i zmniejsza wchłanianie o około 11%, bez istotnego wpływu klinicznego. Duloksetyna wiąże się w 96% z białkami osocza (albumina i alfa-1-kwaśna glikoproteina) i jest intensywnie metabolizowana przez CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6 do farmakologicznie nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym to średnio 36 l/h, natomiast po doustnym 101 l/h (zakres 33-261 l/h).
alfa-1 kwaśna glikoproteina, całkowita biodostępność, Cmax, CYP1A2, cytochrom P450 2D6, duże zaburzenie depresyjne, dystrybucja duloksetyny, enzym CYP2D6, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid sprzężony, klasyfikacja Childa-Pugha, krańcowa niewydolność nerek, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, pole pod krzywą, pozorny klirens osoczowy, siarczan sprzężony, stężenie duloksetyny w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulsevia 60 mg
Duloksetyna, będąca enancjomerem, charakteryzuje się znacznym metabolizmem wątrobowym z udziałem enzymów CYP1A2 i polimorficznego CYP2D6, co powoduje dużą zmienność farmakokinetyczną (50-60%) zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po około 6 godzinach (wydłużone do 10 godzin przy jednoczesnym spożyciu pokarmu), a jej biodostępność wynosi średnio 50% (zakres 32-80%). Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolity, nieaktywne farmakologicznie, są wydalane głównie z moczem. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 godzin), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym to 22-46 l/h (średnio 36 l/h), natomiast po podaniu doustnym jest bardziej zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h), z istotnie niższym klirensem u kobiet (około 50% mniejszy niż u mężczyzn).
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność duloksetyny, Cmax, duże zaburzenie depresyjne, enzymy CYP450, ESRD, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid 4-hydroksyduloksetyny, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, krążenie krwi, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza