biodostępność duloksetyny
Biodostępność duloksetyny, selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wynosi około 50% po podaniu doustnym. Parametr ten jest jednak wyraźnie zależny od przyjmowania posiłków oraz pH środowiska żołądka.
Duloksetyna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia przez wątrobę, co znacząco wpływa na jej biodostępność. Lek wiąże się z białkami osocza w około 90%, głównie z albuminami i kwaśną glikoproteiną alfa-1. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga po około 6 godzinach od podania.
Przyjmowanie duloksetyny z posiłkiem opóźnia osiągnięcie stężenia maksymalnego o 6-10 godzin i nieznacznie zmniejsza stopień wchłaniania (o około 10%). Lek należy przyjmować w całości, bez rozgryzania kapsułki, ponieważ zawiera powłokzkę dojelitową chroniącą substancję przed degradacją w kwaśnym środowisku żołądka.
Warto zauważyć, że pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby mogą doświadczać zwiększonej biodostępności duloksetyny ze względu na ograniczony metabolizm pierwszego przejścia. W tej grupie chorych należy rozważyć modyfikację dawkowania lub wybór alternatywnego leku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulsevia 30 mg
Duloksetyna, substancja czynna produktu Dulsevia (dostępna w kapsułkach dojelitowych 30 mg i 60 mg), wykazuje złożoną farmakokinetykę z dużą zmiennością osobniczą (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po około 6 godzinach, z biodostępnością wynoszącą średnio 50% (zakres 32-80%). Spożycie pokarmu wydłuża czas do Cmax do 10 godzin i nieznacznie zmniejsza wchłanianie o około 11%, bez istotnego wpływu klinicznego. Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), a jej metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6 i CYP1A2, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów wydalanych przez nerki. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu doustnym waha się od 33 do 261 l/h (średnio 101 l/h). U kobiet klirens jest około 50% mniejszy niż u mężczyzn, jednak różnice te nie wymagają modyfikacji dawkowania.
4-hydroksyduloksetyna, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, białka osocza, biodostępność duloksetyny, Cmax, cytochrom P450, dializa, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, enzym CYP2D6, ESRD, farmakokinetyka duloksetyny, kapsułki dojelitowe, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, okres półtrwania, pozorny klirens osoczowy, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulsevia 60 mg
Duloksetyna, będąca enancjomerem, charakteryzuje się znacznym metabolizmem wątrobowym z udziałem enzymów CYP1A2 i polimorficznego CYP2D6, co powoduje dużą zmienność farmakokinetyczną (50-60%) zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po około 6 godzinach (wydłużone do 10 godzin przy jednoczesnym spożyciu pokarmu), a jej biodostępność wynosi średnio 50% (zakres 32-80%). Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolity, nieaktywne farmakologicznie, są wydalane głównie z moczem. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 godzin), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym to 22-46 l/h (średnio 36 l/h), natomiast po podaniu doustnym jest bardziej zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h), z istotnie niższym klirensem u kobiet (około 50% mniejszy niż u mężczyzn).
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność duloksetyny, Cmax, duże zaburzenie depresyjne, enzymy CYP450, ESRD, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid 4-hydroksyduloksetyny, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, krążenie krwi, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza