pozorny klirens osoczowy

Pozorny klirens osoczowy (apparent plasma clearance) to parametr farmakokinetyczny określający objętość osocza, która zostaje całkowicie oczyszczona z danego leku w jednostce czasu. Jest to stosunek dawki leku do pola pod krzywą stężenia leku w osoczu w funkcji czasu (AUC).

W przeciwieństwie do rzeczywistego klirensu, pozorny klirens osoczowy uwzględnia biodostępność leku, dlatego jest szczególnie istotny przy ocenie leków podawanych pozajelitowo. Wartość tego parametru zależy od wydajności procesów eliminacji leku z organizmu, w tym metabolizmu wątrobowego oraz wydalania nerkowego.

Znajomość pozornego klirensu osoczowego ma kluczowe znaczenie w ustalaniu schematów dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Zmiany w wartości tego parametru mogą wskazywać na interakcje lekowe, dysfunkcje narządów odpowiedzialnych za eliminację leku lub wpływ czynników genetycznych na metabolizm substancji leczniczej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AuroDulox 60 mg

Duloksetyna jest podawana jako pojedynczy enancjomer i charakteryzuje się znacznym metabolizmem wątrobowym, głównie przez enzymy CYP1A2 oraz polimorficzny CYP2D6, co skutkuje dużą zmiennością farmakokinetyczną (50-60%) zależną od płci, wieku, palenia tytoniu i aktywności CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po około 6 godzinach, z biodostępnością wahającą się od 32% do 80% (średnio 50%). Wiązanie z białkami osocza jest wysokie (~96%), a metabolity, które są farmakologicznie nieaktywne, wydalane są głównie z moczem. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin, z klirensem osoczowym po podaniu dożylnym 22-46 l/h (średnio 36 l/h) i pozornym klirensem po podaniu doustnym 33-261 l/h (średnio 101 l/h). U kobiet pozorny klirens jest około 50% mniejszy niż u mężczyzn, jednak różnice te nie uzasadniają zmiany dawkowania. U osób starszych (≥65 lat) obserwuje się około 25% wzrost AUC i wydłużenie okresu półtrwania, co wymaga ostrożności w leczeniu, ale nie koniecznie modyfikacji dawki.
4-hydroksyduloksetyna, 5-hydroksy-6-metoksyduloksetyna, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność duloksetyny, biotransformacja, cytochrom P450, duże zaburzenia depresyjne, dystrybucja duloksetyny, enzymy utleniające, farmakokinetyka duloksetyny, farmakologiczna nieaktywność, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, metabolity duloksetyny, metabolizm, modelowanie populacyjne, okres półtrwania, pozorny klirens osoczowy, sprzęganie, stężenie maksymalne, stężenie stacjonarne, umiarkowana niewydolność wątroby
Leksykon substancji czynnych
Duloksetyna – Właściwości farmakokinetyczne

Duloksetyna, podawana jako pojedynczy enancjomer, charakteryzuje się znaczną zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), zależną m.in. od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Lek jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po około 6 godzinach (wydłużonym do 10 godzin przy jednoczesnym spożyciu pokarmu), z całkowitą dostępnością biologiczną wynoszącą średnio 50% (zakres 32-80%). Duloksetyna wiąże się z białkami osocza w około 96%, głównie z albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolizm odbywa się głównie przez enzymy CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów wydalanych głównie z moczem. Okres półtrwania leku wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 godzin), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym i doustnym wynosi odpowiednio średnio 36 l/h i 101 l/h (zakres 33-261 l/h). U pacjentów z obniżoną aktywnością CYP2D6 obserwuje się zwiększone stężenia duloksetyny, jednak brak jest szczegółowych badań w tej grupie.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, choroba wątroby, cytochrom P450, dostępność biologiczna, duże zaburzenie depresyjne, dystrybucja leku, enzym CYP2D6, farmakokinetyka leku, glukuronid sprzężony, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, okres półtrwania leku, pozorny klirens osoczowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulsevia 30 mg

Duloksetyna, substancja czynna produktu Dulsevia (dostępna w kapsułkach dojelitowych 30 mg i 60 mg), wykazuje złożoną farmakokinetykę z dużą zmiennością osobniczą (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po około 6 godzinach, z biodostępnością wynoszącą średnio 50% (zakres 32-80%). Spożycie pokarmu wydłuża czas do Cmax do 10 godzin i nieznacznie zmniejsza wchłanianie o około 11%, bez istotnego wpływu klinicznego. Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), a jej metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6 i CYP1A2, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów wydalanych przez nerki. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu doustnym waha się od 33 do 261 l/h (średnio 101 l/h). U kobiet klirens jest około 50% mniejszy niż u mężczyzn, jednak różnice te nie wymagają modyfikacji dawkowania.
4-hydroksyduloksetyna, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, białka osocza, biodostępność duloksetyny, Cmax, cytochrom P450, dializa, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, enzym CYP2D6, ESRD, farmakokinetyka duloksetyny, kapsułki dojelitowe, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, okres półtrwania, pozorny klirens osoczowy, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydroxyzinum PPH 25 mg

Hydroksyzyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu około 2 godzin, wynoszące 30 ng/ml dla dawki 25 mg oraz 70 ng/ml dla dawki 50 mg. Biodostępność doustna wynosi około 80% w porównaniu do podania domięśniowego, gdzie Cmax dla dawki 50 mg wynosi około 65 ng/ml. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (7-16 l/kg), przenika przez barierę krew-mózg oraz łożyskową, a także kumuluje się w skórze. Hydroksyzyna jest intensywnie metabolizowana głównie przez CYP3A4/5 do aktywnego metabolitu cetyryzyny, który stanowi około 45% dawki i jest wydalany z moczem (25% dawki doustnej). Okres półtrwania hydroksyzyny u dorosłych wynosi średnio 14 godzin (zakres 7-20 h), a klirens około 13 ml/min/kg. Eliminacja leku odbywa się głównie przez metabolizm, z niezmienionym lekiem wydalanym w moczu w ilości 0,8% dawki.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność hydroksyzyny, cetyryzyna, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, główny metabolit, hemodializa, hydroksyzyna chlorowodorek, klirens kreatyniny, N-dealkilowany metabolit, O-dealkilowany metabolit, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, pierwotna żółciowa marskość wątroby, pozorna objętość dystrybucji, pozorny całkowity klirens, pozorny klirens osoczowy, receptor H1, stężenie maksymalne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulxetenon 90 mg

Duloksetyna, dostępna w dawkach 90 mg i 120 mg w postaci kapsułek dojelitowych, charakteryzuje się znaczną zmiennością farmakokinetyczną (50-60%) wynikającą m.in. z różnic w płci, wieku, nawyku palenia oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 6 godzin (10 godzin przy spożyciu pokarmu), a jej biodostępność wynosi średnio 50% (zakres 32-80%). Duloksetyna wiąże się w około 96% z białkami osocza, głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolizm odbywa się intensywnie przez enzymy CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6, prowadząc do powstania nieaktywnych farmakologicznie metabolitów wydalanych z moczem. Okres półtrwania leku wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 godzin), a pozorny klirens osoczowy po podaniu doustnym wykazuje dużą zmienność (33-261 l/h, średnio 101 l/h). U kobiet klirens jest około 50% niższy niż u mężczyzn, jednak różnice te nie uzasadniają rutynowej modyfikacji dawki.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, dializoterapia, duże zaburzenie depresyjne, enzymy utleniające, glukuronid sprzężony, izoenzymy cytochromu P450, kapsułki dojelitowe, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, pozorny klirens osoczowy, procesy sprzęgania, siarczan sprzężony, stężenie leku w osoczu, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulxetenon 60 mg

Duloksetyna, będąca pojedynczym enancjomerem, charakteryzuje się wysoką zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), co wynika z różnic indywidualnych, takich jak płeć, wiek, palenie tytoniu oraz aktywność enzymów CYP1A2 i polimorficznego CYP2D6. Po podaniu doustnym wykazuje biodostępność w zakresie 32-80% (średnio 50%), z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po około 6 godzinach, które ulega wydłużeniu do 10 godzin w obecności pokarmu. Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), a jej metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów wydalanych głównie przez nerki. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym mieści się w zakresie 22-46 l/h (średnio 36 l/h), natomiast po podaniu doustnym wykazuje szeroką zmienność (33-261 l/h, średnio 101 l/h), z istotnie niższym klirensem u kobiet (około 50% mniejszy).
Farmakokinetyka duloksetyny ulega modyfikacjom w stanach klinicznych: u osób starszych (≥65 lat) obserwuje się około 25% wzrost AUC i wydłużenie okresu półtrwania, jednak zmiany te nie wymagają rutynowej modyfikacji dawki. U pacjentów z krańcową niewydolnością nerek poddawanych dializie Cmax i AUC wzrastają dwukrotnie, co wskazuje na konieczność ostrożności. U chorych z umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh B) dochodzi do znacznego zmniejszenia klirensu o 79%, wydłużenia okresu półtrwania 2,3-krotnie oraz 3,7-krotnego wzrostu AUC, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Duloksetyna przenika do mleka matki w ilości około 7 µg/dobę przy dawce 40 mg 2x/dobę, a jej stężenie w mleku stanowi około 25% stężenia w osoczu. U dzieci w wieku 7-17 lat stężenia leku mieszczą się w zakresie obserwowanym u dorosłych, co potwierdza podobną farmakokinetykę w tej grupie wiekowej.
alfa-l-kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność leku, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, dystrybucja leku, enzymy utleniające, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid 4-hydroksyduloksetyny, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, modelowanie populacyjne, okres półtrwania, pozorny klirens osoczowy, siarczan 5-hydroksy-6-metoksyduloksetyny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulxetenon 30 mg

Duloksetyna jest podawana jako pojedynczy enancjomer i charakteryzuje się znaczną zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym wykazuje średnią dostępność biologiczną około 50% (zakres 32-80%), a maksymalne stężenie (Cmax) osiąga po około 6 godzinach, które wydłuża się do 10 godzin przy spożyciu pokarmu. Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi średnio 36 l/h, natomiast po podaniu doustnym wykazuje dużą zmienność (33-261 l/h, średnio 101 l/h). U kobiet pozorny klirens jest około 50% mniejszy niż u mężczyzn, jednak różnice te nie uzasadniają zmiany dawkowania.
albumina, alfa-l-kwaśna glikoproteina, choroba wątroby, dostępność biologiczna, duże zaburzenie depresyjne, enzymy utleniające, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid 4-hydroksyduloksetyny, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, metabolit duloksetyny, modelowanie populacyjne, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, pozorny klirens osoczowy, siarczan 5-hydroksy-6-metoksyduloksetyny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie połykania, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulofor 30 mg

Duloksetyna, będąca pojedynczym enancjomerem, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką z dużą zmiennością osobniczą (50-60%), wynikającą m.in. z różnic płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym lek osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 6 godzin, z całkowitą dostępnością biologiczną wynoszącą średnio 50% (zakres 32-80%). Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%) i jest intensywnie metabolizowana przez enzymy CYP1A2 i CYP2D6 do farmakologicznie nieaktywnych metabolitów, które są wydalane głównie przez nerki. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu doustnym wykazuje szeroki zakres (33-261 l/h), co odzwierciedla indywidualne różnice metaboliczne. U kobiet klirens jest około 50% mniejszy niż u mężczyzn, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Wiek, zwłaszcza u kobiet ≥65 lat, powoduje wzrost AUC i wydłużenie okresu półtrwania o około 25%, co wymaga ostrożności, ale nie rutynowej modyfikacji dawki.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, cytochrom P450, dializa, dostępność biologiczna, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, enancjomer, enzym utleniający, glukuronid, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, modelowanie populacyjne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą, pozorny klirens osoczowy, pozorny okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, przenikanie leku do mleka, siarczan sprzężony, sprzęganie metabolitów, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depratal 30 mg

Duloksetyna, będąca enancjomerem stosowanym w preparacie Depratal, charakteryzuje się dużą zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym wykazuje biodostępność w zakresie 32-80% (średnio 50%), z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po około 6 godzinach, które wydłuża się do 10 godzin przy spożyciu pokarmu, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolizm odbywa się intensywnie w wątrobie z udziałem enzymów CYP1A2 i polimorficznego CYP2D6, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym to 22-46 l/h (średnio 36 l/h), natomiast po podaniu doustnym pozorny klirens jest wyższy i bardziej zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h). U kobiet klirens jest około 50% mniejszy niż u mężczyzn, jednak różnice te nie uzasadniają zmiany dawkowania.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność, Cmax, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, enzym metabolizujący, farmakokinetyka duloksetyny, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, metabolit duloksetyny, niewydolność wątroby, pozorny klirens osoczowy, stan stacjonarny, T1/2, wiązanie z białkami, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulsevia 90 mg

Duloksetyna, podawana jako pojedynczy enancjomer w kapsułkach dojelitowych, charakteryzuje się dużą zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 6 godzin, z biodostępnością wynoszącą średnio 50% (zakres 32-80%). Pokarm wydłuża czas do Cmax do 10 godzin i zmniejsza wchłanianie o około 11%, bez istotnego wpływu klinicznego. Duloksetyna wiąże się w 96% z białkami osocza (albumina i alfa-1-kwaśna glikoproteina) i jest intensywnie metabolizowana przez CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6 do farmakologicznie nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym to średnio 36 l/h, natomiast po doustnym 101 l/h (zakres 33-261 l/h).
alfa-1 kwaśna glikoproteina, całkowita biodostępność, Cmax, CYP1A2, cytochrom P450 2D6, duże zaburzenie depresyjne, dystrybucja duloksetyny, enzym CYP2D6, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid sprzężony, klasyfikacja Childa-Pugha, krańcowa niewydolność nerek, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, pole pod krzywą, pozorny klirens osoczowy, siarczan sprzężony, stężenie duloksetyny w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulofor 60 mg

Duloksetyna, będąca pojedynczym enancjomerem, charakteryzuje się znaczną zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym wykazuje biodostępność w zakresie 32-80% (średnio 50%), z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 6 godzinach (wydłużonym do 10 godzin w obecności pokarmu). Lek wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jego metabolizm odbywa się intensywnie przez enzymy CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6, prowadząc do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi 22-46 l/h (średnio 36 l/h), natomiast pozorny klirens po podaniu doustnym jest znacznie wyższy i bardziej zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h), co odzwierciedla efekt pierwszego przejścia przez wątrobę.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność, Cmax, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450 1A2, cytochrom P450 2D6, duże zaburzenia depresyjne, efekt pierwszego przejścia, enzymy utleniające, farmakokinetyka, glukuronid, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pozorny klirens osoczowy, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AuroDulox 30 mg

Duloksetyna, podawana jako pojedynczy enancjomer, charakteryzuje się dużą zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymów CYP2D6 i CYP1A2. Po podaniu doustnym wykazuje biodostępność 32-80% (średnio 50%), z Cmax osiąganym po około 6 godzinach. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 96%. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu doustnym jest wysoce zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h). U kobiet klirens jest około 50% mniejszy niż u mężczyzn, jednak różnice te nie uzasadniają rutynowej modyfikacji dawki. U osób starszych (≥65 lat) obserwuje się około 25% wzrost AUC i wydłużenie okresu półtrwania, co wymaga ostrożności, ale nie rutynowej zmiany dawkowania.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność, choroba wątroby, Cmax, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, dysfagia, enzym metabolizujący, enzym utleniający, farmakokinetyka duloksetyny, faza eliminacji, glukuronid sprzężony, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, okres półtrwania, pozorny klirens osoczowy, siarczan sprzężony, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby