metabolity lewotyroksyny
Metabolity lewotyroksyny to produkty przemian metabolicznych, które powstają w organizmie po podaniu lub endogennej produkcji tego hormonu tarczycy. Głównym metabolitem lewotyroksyny (T4) jest trijodotyronina (T3), która powstaje w wyniku dejodynacji T4 z udziałem dejodynaz. Dejodynacja polega na usunięciu jednego atomu jodu z zewnętrznego pierścienia tyrozynowego.
Innymi metabolitami lewotyroksyny są rewersyjna trijodotyronina (rT3), która powstaje przez dejodynację wewnętrznego pierścienia tyrozynowego, a także dijodotyroniny (T2), monojodotyroniny (T1) i thyronina (T0). Metabolity te wykazują różną aktywność biologiczną – T3 jest najbardziej aktywną formą hormonu tarczycy, podczas gdy rT3 jest metabolicznie nieaktywna.
Metabolizm lewotyroksyny zachodzi głównie w wątrobie, nerkach oraz tkankach obwodowych. Dejodynaza typu 1 (DIO1) dominuje w wątrobie i nerkach, dejodynaza typu 2 (DIO2) występuje głównie w mózgu, przysadce i tkance tłuszczowej brunatnej, a dejodynaza typu 3 (DIO3) jest obecna w mózgu, łożysku i tkankach płodowych. Zaburzenia metabolizmu lewotyroksyny mogą prowadzić do różnych postaci niedoczynności lub nadczynności tarczycy.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna preparatu Letrox, charakteryzuje się wysokim stopniem wchłaniania (około 80%) w górnym odcinku jelita cienkiego, przy czym wchłanianie jest istotnie ograniczone przez obecność pokarmu. Maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest po 2-3 godzinach od podania doustnego, a efekt terapeutyczny rozwija się w ciągu 3-5 dni. Lewotyroksyna wykazuje objętość dystrybucji około 10-12 litrów i wiąże się w 99,97% z białkami transportowymi, co umożliwia dynamiczną wymianę z frakcją wolnego hormonu. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, nerkach, mózgu i mięśniach, a klirens metaboliczny wynosi około 1,2 l osocza/dobę. Metabolity są wydalane zarówno z moczem, jak i kałem.
białka transportowe, działanie terapeutyczne, eutyreoza, farmakokinetyka, górny odcinek jelita cienkiego, hemodializa, klirens metaboliczny, lewotyroksyna sodowa, metabolity lewotyroksyny, metabolizm wątrobowy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać galenowa, przenikanie przez łożysko, stan funkcjonalny tarczycy, stężenie lewotyroksyny, wchłanianie lewotyroksyny, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Lewotyroksyna sodowa, aktywny składnik preparatu Levothyroxine Accord, charakteryzuje się wysoką biodostępnością do 80% po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 5-6 godzin. Lek wchłania się głównie w górnym odcinku jelita cienkiego, a jego początek działania farmakologicznego obserwuje się po 3-5 dniach terapii. Lewotyroksyna wykazuje bardzo wysokie, niekowalencyjne wiązanie z białkami osocza (ok. 99,97%), co umożliwia dynamiczną wymianę między frakcją związaną a wolną, kluczową dla aktywności biologicznej hormonu. Objętość dystrybucji wynosi 10-12 litrów, a lek nie jest eliminowany podczas hemodializy ani hemoperfuzji, co ma znaczenie u pacjentów z niewydolnością nerek. Znaczna część hormonu (około 1/3) znajduje się w wątrobie, gdzie zachodzi szybka wymiana z frakcją surowiczą, wspierając homeostazę hormonalną.
białka transportowe osocza, biodostępność leku, działanie farmakologiczne, eutyreoza, górny odcinek jelita cienkiego, hemodializa, hemoperfuzja, hormon związany z białkami, klirens metaboliczny, Levothyroxine Accord, lewotyroksyna sodowa, metabolity lewotyroksyny, metabolizm hormonów tarczycy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać galenowa, stężenie w osoczu, właściwości farmakokinetyczne
