jednostka antygenu D
Antygen D jest białkiem powierzchniowym obecnym na błonie erytrocytów, należącym do układu grupowego Rh. To właśnie obecność lub brak antygenu D decyduje o klasyfikacji krwi jako Rh-dodatniej (Rh+) lub Rh-ujemnej (Rh-). Około 85% populacji kaukaskiej posiada ten antygen.
Jednostka antygenu D (w skrócie DU) odnosi się do dawniejszego określenia dla słabej ekspresji antygenu D, obecnie klasyfikowanej jako słaby D lub D częściowy. Osoby z takim wariantem posiadają mniejszą liczbę antygenów D na powierzchni krwinek czerwonych, co może prowadzić do trudności w oznaczaniu grupy krwi standardowymi metodami serologicznymi.
Rozróżnienie między pełnym antygenem D a jego wariantami ma kluczowe znaczenie w transfuzjologii i położnictwie. W praktyce klinicznej osoby z DU uznaje się za Rh-dodatnie przy transfuzji krwi (mogą otrzymać krew Rh+), ale jako potencjalnie Rh-ujemne, gdy są biorcami (powinny otrzymać krew Rh-). U kobiet ciężarnych z wariantem DU stosuje się profilaktykę immunoglobuliną anty-D, aby zapobiec konfliktowi serologicznemu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Wskazania do stosowania
Inaktywowany wirus polio (IPV) jest stosowany w szczepionkach skojarzonych, takich jak Tetraxim i Adacel Polio, w celu czynnego uodpornienia przeciw poliomyelitis. Wirusy polio w trzech serotypach (typ 1 Mahoney, typ 2 MEF1, typ 3 Saukett) są inaktywowane i podawane w określonych dawkach antygenu D: dla Tetraxim i Adacel Polio odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D na 0,5 ml dawki. Tetraxim jest wskazany do szczepienia pierwotnego i uzupełniającego niemowląt i dzieci od 2. miesiąca życia, natomiast Adacel Polio stosuje się jako dawkę przypominającą u osób od 3. roku życia oraz u kobiet w ciąży, gdzie dodatkowo zapewnia bierną ochronę noworodków przed krztuścem. Szczepionki te zawierają również antygeny błonicy, tężca i krztuśca, co umożliwia kompleksową ochronę wieloszczepionkową.
antygen krztuśca, bierna ochrona, choroba Heinego-Medina, czynne uodpornienie, dawka przypominająca, immunizacja, inaktywowany wirus polio, jednostka antygenu D, kalendarz szczepień, komórki Vero, poliomyelitis, serotypy wirusa polio, szczepienie pierwotne, szczepienie przypominające, szczepienie uzupełniające, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 3 – Dawkowanie i sposób podawania
Poliowirus typu 3 (szczep Saukett) jest składnikiem szczepionki skojarzonej Boostrix Polio, zawierającej 32 jednostki antygenu D inaktywowanego poliowirusa typu 3 w dawce 0,5 ml. Szczepionka ta, przeznaczona dla osób od 3 roku życia, łączy ochronę przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi oraz poliomyelitis, zawierając również poliowirusy typu 1 (40 jednostek antygenu D) i typu 2 (8 jednostek antygenu D). Podawanie domięśniowe, preferencyjnie w mięsień naramienny, jest kluczowe dla uzyskania optymalnej odpowiedzi immunologicznej. Boostrix Polio jest dopuszczona do stosowania u kobiet ciężarnych w II i III trymestrze oraz w profilaktyce poekspozycyjnej u osób z ryzykiem tężca, gdzie równolegle podaje się immunoglobulinę przeciwtężcową.
antygen błonicy, Boostrix Polio, dawka przypominająca, immunoglobulina przeciwtężcowa, inaktywowany poliowirus, jednostka antygenu D, mięsień naramienny, odpowiedź immunologiczna, podanie domięśniowe, poliomyelitis, poliowirus typu 3, profilaktyka poekspozycyjna, szczepienie podstawowe, szczepionka przeciw poliomyelitis, tężec, toksoid tężcowy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO jest inaktywowaną szczepionką przeciw poliomyelitis, zawierającą trzy serotypy wirusa polio (typ 1 – 29 jednostek antygenu D, typ 2 – 7 jednostek, typ 3 – 26 jednostek na dawkę 0,5 ml), namnażanego w komórkach VERO. Produkt dostępny jest w formie przejrzystej, bezbarwnej zawiesiny do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Zawartość antygenów spełnia wymagania Farmakopei Europejskiej oraz rekomendacje WHO, a ilości antygenów określane są metodami immunochemicznymi i wyrażone w jednostkach antygenu D. Szczepionka może zawierać śladowe ilości antybiotyków (neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B), a także fenyloalaninę (12,5 µg/dawka) i etanol (2 mg/dawka).
fenyloalanina, inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, jednostka antygenu D, komórki Vero, metoda immunochemiczna, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, poliomyelitis, przeciwciało ochronne, serotyp wirusa polio, streptomycyna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 1 – Przedawkowanie
Poliowirus typ 1 (szczep Mahoney) zawarty w szczepionce Boostrix Polio jest całkowicie inaktywowanym wirusem podawanym w standardowej dawce 40 jednostek antygenu D na 0,5 ml. Wirus ten jest adsorbowany na wodorotlenku glinu i fosforanie glinu, co spowalnia uwalnianie antygenu i wydłuża stymulację układu odpornościowego. Szczepionka zawiera również śladowe ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny, a wirus jest produkowany na linii komórkowej VERO, co zapewnia wysokie bezpieczeństwo i kontrolę jakości produktu. Inaktywowany charakter wirusa eliminuje ryzyko namnażania się i wywołania poliomyelitis.
- Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Właściwości farmakodynamiczne
Poliowirus typ 2, będący jednym z trzech serotypów wywołujących poliomyelitis, jest składnikiem inaktywowanej szczepionki Boostrix Polio, która zawiera 0,5 ml dawkę z 8 jednostkami antygenu D pochodzącymi ze szczepu MEF-1. Antygen ten jest adsorbowany na wodorotlenku glinu (0,3 mg Al3+) i fosforanie glinu (0,2 mg Al3+), co zwiększa immunogenność preparatu. Badania kliniczne wykazały, że po miesiącu od podania szczepionki odsetek osób z ochronnym poziomem przeciwciał (≥8 ED50) przeciw poliowirusowi typu 2 wynosił 99,2-100% u dzieci (3-8 lat) oraz 99,6-100% u młodzieży i dorosłych (≥10 lat). Ochrona utrzymuje się długo – 5 lat po szczepieniu u dzieci 99,7% zachowuje poziom ochronny, a u dorosłych nawet 10 lat po szczepieniu 100% utrzymuje ochronę. Dawka przypominająca podana po 5 lub 10 latach skutecznie wzmacnia odpowiedź immunologiczną, osiągając 99-100% seropozytywności.
adsorbent, badanie kliniczno-kontrolne, badanie retrospektywne, bierna ochrona noworodków, choroba Heinego-Medina, dawka przypominająca, dawka szczepionki, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, immunogenność, inaktywowany antygen, interferencja kliniczna, jednostka antygenu D, ochronny poziom przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, poliowirus typ 2, poziom przeciwciał, seropozytywność, szczep MEF-1, szczepienie pierwotne, szczepionka Boostrix Polio, szczepionka inaktywowana, wodorotlenek glinu - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus – Właściwości farmakodynamiczne
Poliowirus zawarty w inaktywowanej szczepionce Infanrix-IPV obejmuje trzy serotypy: typ 1 (szczep Mahoney) w dawce 40 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) w dawce 8 jednostek oraz typ 3 (szczep Saukett) w dawce 32 jednostek antygenu D. Wirusy namnażane są w hodowli komórkowej VERO, co zapewnia wysoką jakość i standaryzację produkcji. Inaktywacja wirusów zachowuje ich właściwości antygenowe, eliminując jednocześnie ryzyko replikacji w organizmie. Badania kliniczne potwierdziły, że szczepionka indukuje silną odpowiedź immunologiczną u dzieci w wieku 15-26 miesięcy oraz 4-7 lat, niezależnie od wcześniejszych schematów szczepień, z osiągnięciem ochronnych mian przeciwciał neutralizujących ≥ 8 w teście neutralizacji dla wszystkich trzech serotypów poliowirusa.
dawka antygenowa, hodowla komórkowa VERO, inaktywacja wirusa, jednostka antygenu D, miano przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, poliowirus, poliowirus typu 1, poliowirus typu 2, poliowirus typu 3, przeciwciało neutralizujące, serokonwersja, serotyp poliowirusa, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie przypominające, szczepienie uzupełniające, szczepionka inaktywowana, test neutralizacji, właściwość antygenowa, wskaźnik serokonwersji - Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Właściwości farmakodynamiczne
Wirus poliomyelitis (polio) występuje w szczepionkach skojarzonych ADACEL POLIO i TETRAXIM w formie inaktywowanej (IPV), zawierających trzy serotypy: typ 1 (Mahoney), typ 2 (MEF-1) oraz typ 3 (Saukett). W jednej dawce (0,5 ml) obu preparatów znajdują się odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D dla poszczególnych typów wirusa. Szczepionki te indukują produkcję neutralizujących przeciwciał, które zapobiegają infekcji neuronów i rozwojowi paraliżu. Badania kliniczne potwierdzają wysoką immunogenność i bezpieczeństwo, wykazując 100% seroprotekcję (miano ≥1:8 lub ≥5 w teście seroneutralizacji) u dzieci, młodzieży i dorosłych po podaniu dawek przypominających lub pierwotnych. Ochrona utrzymuje się nawet do 10 lat po szczepieniu, a powtórne szczepienie wywołuje odpowiedź immunologiczną u ≥98,5% osób. Szczepionka ADACEL POLIO może zastąpić szczepionki dT lub dT-IPV w schematach przypominających.
antygen D, dawka przypominająca, dawka uzupełniająca, inaktywowany wirus polio, indukcja przeciwciał, jednostka antygenu D, komórki Vero, poliomyelitis, przeciwciała neutralizujące, seroprotekcja, serotypy wirusa polio, szczepienie pierwotne, szczepionka atenuowana, szczepionka IPV, szczepionka OPV, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, VAPP, wirus polio typ 1, wirus polio typ 2, wirus polio typ 3 - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 1 – Właściwości farmakodynamiczne
Poliowirus typ 1 (szczep Mahoney) w szczepionce Boostrix Polio występuje w formie inaktywowanej, zachowując właściwości antygenowe przy braku zdolności do namnażania i wywoływania choroby. Jedna dawka (0,5 ml) zawiera 40 jednostek antygenu D poliowirusa typu 1, co jest najwyższym stężeniem spośród trzech typów poliowirusa w szczepionce (typ 2 – 8 jednostek, typ 3 – 32 jednostki). Antygeny są adsorbowane na wodorotlenku glinu (0,3 mg Al3+) i fosforanie glinu (0,2 mg Al3+), co pełni rolę adjuwantu wzmacniającego i przedłużającego odpowiedź immunologiczną. Badania kliniczne wykazały wysoką skuteczność immunologiczną: seroprotekcję (miano ≥8 ED50) uzyskano u 98,8-100% dzieci w wieku 3-8 lat oraz 99,6-100% młodzieży i dorosłych już miesiąc po szczepieniu.
adjuwant, adsorpcja antygenu, Boostrix Polio, dawka przypominająca, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, immunogenność, inaktywacja wirusa, interferencja kliniczna, jednostka antygenu D, miano przeciwciał, obturacyjna choroba dróg oddechowych, odpowiedź immunologiczna, POChP, poliomyelitis, poliowirus typ 1, przeciwciała ochronne, seroprotekcja, szczepionka przeciwko poliomyelitis, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Infanrix-IPV 1 dawka (0,5 ml)
Infanrix-IPV to adsorbowana szczepionka zawierająca toksoidy błoniczy (≥30 j.m.), tężcowy (≥40 j.m.), antygeny Bordetella pertussis: toksoid krztuścowy (25 µg), hemaglutyninę włókienkową (25 µg) oraz pertaktynę (8 µg), a także inaktywowane wirusy poliomyelitis typ 1 (40 jednostek antygenu D), typ 2 (8 jednostek antygenu D) i typ 3 (32 jednostki antygenu D). Składniki aktywne są adsorbowane na 0,5 mg uwodnionego wodorotlenku glinu. Szczepionka jest dostępna w postaci mętnej, białej zawiesiny w ampułkostrzykawce o objętości 0,5 ml. Produkt może zawierać śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, a także poniżej 0,07 ng kwasu para-aminobenzoesowego i 0,036 µg fenyloalaniny na dawkę. W składzie pomocniczym znajdują się m.in. chlorek sodu, Medium 199 oraz woda do wstrzykiwań, co zapewnia izotoniczność i stabilność preparatu.
adiuwant, ampułkostrzykawka, błonica, Bordetella pertussis, chlorek sodu, fenyloalanina, formaldehyd, hemaglutynina włókienkowa, jednostka antygenu D, krztusiec, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis inaktywowany, poliowirus inaktywowany, szczepionka adsorbowana, szczepionka bezkomórkowa, szczepionka złożona, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu uwodniony, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Właściwości farmakodynamiczne
Wirus poliomyelitis, wykorzystywany w szczepionkach inaktywowanych, obejmuje trzy typy antygenowe: typ 1 (szczep Mahoney, 29 jednostek antygenu D), typ 2 (szczep MEF-1, 7 jednostek antygenu D) oraz typ 3 (szczep Saukett, 26 jednostek antygenu D). Wirusy namnażane są w komórkach linii Vero, oczyszczane i inaktywowane formaldehydem, co zapewnia bezpieczeństwo i zachowanie immunogenności. Za ochronny poziom przeciwciał uznaje się miano ≥ 5 w teście seroneutralizacji. Badania kliniczne potwierdzają wysoką skuteczność szczepionek, takich jak Pentaxim i Imovax Polio, w indukowaniu odpowiedzi immunologicznej u dzieci i dorosłych, z seroprotekcją sięgającą 99-100% po pełnym cyklu szczepień i dawce przypominającej.
dawka przypominająca, dawka uzupełniająca, immunoprofilaktyka, inaktywacja, inaktywacja formaldehydem, indukowanie odpowiedzi immunologicznej, jednostka antygenu D, komórki linii Vero, miano przeciwciał, ochronny poziom przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, pamięć immunologiczna, szczepienie pierwotne, szczepionka inaktywowana, szczepionka monowalentna, szczepionka skojarzona, test seroneutralizacji, wirus poliomyelitis, właściwość immunogenna, wskaźnik seroprotekcji - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkty lecznicze zawierające inaktywowany wirus poliomyelitis (typy 1, 2 i 3) nie były poddawane specyficznym badaniom oceniającym wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Przykładowo, szczepionka IMOVAX POLIO w dawce 0,5 ml zawiera 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typu 1 (szczep Mahoney), 7 jednostek antygenu D typu 2 (szczep MEF-1) oraz 26 jednostek antygenu D typu 3 (szczep Saukett), jednak brak jest dedykowanych badań dotyczących wpływu na funkcje psychomotoryczne. Podobnie preparat DULTAVAX, łączący szczepionkę przeciw błonicy, tężcowi i poliomyelitis, nie posiada danych w tym zakresie, choć w dokumentacji odnotowano występowanie zawrotów głowy po szczepieniu, co może istotnie zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn poprzez wpływ na koncentrację i ocenę sytuacji drogowej. W przypadku szczepionki PENTAXIM, stosowanej wyłącznie u dzieci, kwestia ta jest klinicznie nieistotna ze względu na brak prowadzenia pojazdów przez populację docelową, jednak należy pamiętać o możliwych działaniach niepożądanych wpływających na inne czynności wymagające koncentracji, jak jazda na rowerze czy aktywność sportowa.
błonica, Dultavax, działanie niepożądane, haemophilus typ b, immunizacja, IMOVAX POLIO, inaktywowany wirus poliomyelitis, jednostka antygenu D, krztusiec, kwalifikacja do szczepienia, Pentaxim, preparat immunologiczny, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepionka monowalentna, szczepionka przeciw błonicy, szczepionka przeciwko polio, szczepionka skojarzona, tężec, wirus poliomyelitis, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Poliowirusy inaktywowane, zawarte w szczepionce Infanrix-IPV, obejmują typ 1 (szczep Mahoney, 40 jednostek antygenu D), typ 2 (szczep MEF-1, 8 jednostek antygenu D) oraz typ 3 (szczep Saukett, 32 jednostki antygenu D). Szczepionka jest produkowana na hodowli komórkowej VERO i może zawierać śladowe ilości formaldehydu, neomycyny oraz polimyksyny, które nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługi maszyn. Sama obecność inaktywowanych poliowirusów nie wywołuje bezpośrednich zaburzeń psychomotorycznych, jednak reakcje poszczepienne, w szczególności senność, mogą czasowo obniżać sprawność pacjenta.
formaldehyd, funkcja psychomotoryczna, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, Infanrix-IPV, jednostka antygenu D, neomycyna, objaw poszczepienny, polimyksyna, poliowirus, poliowirus typu 1, poliowirus typu 2, poliowirus typu 3, reakcja alergiczna, reakcja poszczepienna, sprawność psychomotoryczna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie przypominające, szczepionka skojarzona, zdolność prowadzenia pojazdów - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Wskazania do stosowania
Poliowirus typ 2, w postaci inaktywowanej i adsorbowanej na Al(OH)3 oraz AlPO4, stanowi kluczowy składnik szczepionki Boostrix Polio, stosowanej w dawce 0,5 ml zawierającej 8 jednostek antygenu D poliowirusa typu 2 (szczep MEF-1). Preparat jest przeznaczony do szczepień przypominających u osób powyżej 3. roku życia, zapewniając ochronę przed poliomyelitis wraz z innymi chorobami zakaźnymi, takimi jak błonica, tężec i krztusiec. Szczepionka jest produkowana na hodowli komórkowej VERO i zawiera również śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, kwasu para-aminobenzoesowego oraz fenyloalaniny, co wymaga uwagi przy kwalifikacji pacjentów z alergiami lub fenyloketonurią.
bierna ochrona niemowląt, choroba Heinego-Medina, fenyloketonuria, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, immunogenność, jednostka antygenu D, pertaktyna, poliomyelitis, poliowirus typu 2, serotyp poliowirusa, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie przypominające, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu uwodniony, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 3 – Właściwości farmakokinetyczne
Szczepionka Boostrix Polio zawiera inaktywowany poliowirus typu 3 (szczep Saukett) w dawce 32 jednostek antygenu D na 0,5 ml. Wirus jest namnażany w hodowli komórkowej VERO i inaktywowany, co eliminuje zdolność do replikacji przy zachowaniu immunogenności. Antygeny, w tym poliowirus, są adsorbowane na wodorotlenku glinu (0,3 mg Al3+) oraz fosforanie glinu (0,2 mg Al3+), co zapewnia stabilność i odpowiednie uwalnianie po podaniu domięśniowym. Produkt występuje jako biała, mętna zawiesina w ampułko-strzykawce, typowa dla szczepionek z adsorbowanymi antygenami. W procesie produkcji mogą występować śladowe ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny, związane z metodami inaktywacji i oczyszczania.
adsorbcja antygenu, dystrybucja antygenu, formaldehyd, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, immunizacja, inaktywowany poliowirus typu 3, jednostka antygenu D, miano przeciwciał, neomycyna, odpowiedź humoralna, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź komórkowa, podanie domięśniowe, polimyksyna, poliowirus typu 3, szczep Saukett, szczepionka Boostrix Polio, właściwość antygenowa, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
DULTAVAX to adsorbowana szczepionka inaktywowana przeciw błonicy, tężcowi oraz poliomyelitis, o zmniejszonej zawartości antygenów, podawana w dawce 0,5 ml. Zawiera minimum 2 j.m. toksoidu błoniczego, 20 j.m. toksoidu tężcowego oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (29 jednostek antygenu D), 2 (7 jednostek antygenu D) i 3 (26 jednostek antygenu D), adsorbowane na 0,35 mg uwodnionego wodorotlenku glinu. Szczepionka zawiera około 10 μg fenyloalaniny na dawkę oraz substancje pomocnicze takie jak fenoksyetanol, etanol bezwodny, formaldehyd, kwas octowy i podłoże Hanksa 199. Produkt występuje w ampułko-strzykawkach po 0,5 ml, dostępnych w opakowaniach po 1 lub 10 sztuk, z igłami lub bez, wymagającymi dołączenia przed podaniem.
adsorbent, ampułko-strzykawka, badanie zgodności, chlorobutyl, fenoksyetanol, fenyloalanina, formaldehyd, hodowla komórkowa, inaktywacja, jednostka antygenu D, komórki Vero, kontrola wzrokowa, substancja pomocnicza, szczepionka przeciw błonicy tężcowi i poliomyelitis, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zamrażanie, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie inaktywowanego wirusa poliomyelitis (IPV) w szczepionkach jest precyzyjnie dostosowane do wieku pacjenta oraz typu preparatu, zgodnie z aktualnymi zaleceniami WHO i krajowymi wytycznymi. U dzieci po ukończeniu 6. tygodnia lub 2. miesiąca życia podaje się 3 dawki po 0,5 ml w odstępach 1-2 miesięcy, z dawką przypominającą po 6-12 miesiącach. Szczepionka PENTAXIM zawiera 29 jednostek antygenu D typu 1, 7 jednostek typu 2 oraz 26 jednostek typu 3, podawana jest w schemacie 3 dawek pierwotnych i dawki uzupełniającej między 16 a 18 miesiącem życia. U dorosłych nieszczepionych zaleca się 2 dawki po 0,5 ml w odstępie 1-2 miesięcy oraz dawkę przypominającą po 6-12 miesiącach. Szczepionki podaje się głównie domięśniowo, z zalecanym miejscem podania w zależności od wieku: u niemowląt i małych dzieci środkowo-boczna powierzchnia uda, u starszych dzieci i dorosłych mięsień naramienny. Wyjątkowo dopuszczalne jest podskórne podanie szczepionki IMOVAX POLIO.
charakterystyka produktu leczniczego, dawka przypominająca, dawka uzupełniająca, droga domięśniowa, inaktywowany wirus poliomyelitis, jednostka antygenu D, komórki Vero, metoda immunochemiczna, mięsień naramienny, ochrona immunologiczna, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, podanie śródskórne, rekonstytucja, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie pierwotne, szczepionka DULTAVAX, szczepionka IMOVAX POLIO, szczepionka monowalentna, szczepionka Pentaxim, szczepionka skojarzona, wirus poliomyelitis - Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Dawkowanie i sposób podawania
Szczepionki zawierające inaktywowany wirus polio, takie jak Adacel Polio i Tetraxim, wymagają precyzyjnego dostosowania dawkowania i schematu podawania do wieku pacjenta oraz wcześniejszych szczepień. Adacel Polio, zawierająca 29 j. antygenu D typu 1, 7 j. typu 2 i 26 j. typu 3, stosowana jest u młodzieży i dorosłych jako dawka przypominająca w objętości 0,5 ml, powtarzana co 5-10 lat. Tetraxim, o identycznym składzie antygenowym, podawana jest niemowlętom i dzieciom w dawce 0,5 ml w schemacie 2 dawek w odstępie ≥2 miesięcy lub 3 dawek w odstępie ≥1 miesiąca, z dawką uzupełniającą po 12. miesiącu życia. Szczepionka Tetraxim jest również stosowana jako dawka przypominająca u dzieci w wieku 4-13 lat. Obie szczepionki podaje się domięśniowo, z preferowanym miejscem wstrzyknięcia zależnym od wieku (mięsień naramienny u starszych dzieci i dorosłych, przednio-boczna powierzchnia uda u niemowląt).
bierna ochrona, charakterystyka produktu leczniczego, dawka uzupełniająca, immunoglobulina przeciwtężcowa, inaktywowany wirus polio, jednostka antygenu D, krztusiec, mięsień naramienny, podanie domięśniowe, poliomyelitis, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciało ochronne, schemat szczepień, szczepienie pierwotne, szczepienie przypominające, szczepionka ADACEL POLIO, szczepionka Tetraxim, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus polio inaktywowany, wstrzyknięcie podskórne, wstrzyknięcie śródskórne, wywiad medyczny - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Właściwości farmakokinetyczne
Inaktywowany wirus poliomyelitis (IPV), stosowany jako składnik szczepionek takich jak Imovax Polio, Dultavax oraz Pentaxim, nie podlega klasycznym procesom farmakokinetycznym (wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, wydalanie). Wirusy trzech serotypów: typ 1 (szczep Mahoney), typ 2 (szczep MEF-1) oraz typ 3 (szczep Saukett) są namnażane w komórkach linii Vero, a następnie inaktywowane, co eliminuje ich zdolność do replikacji, zachowując immunogenność. Zawartość antygenów jest standaryzowana i wyrażona w jednostkach antygenu D: 29 jednostek dla typu 1, 7 jednostek dla typu 2 oraz 26 jednostek dla typu 3, co odpowiada wcześniejszym wartościom 40-8-32 jednostek antygenu D, przy zmienionej metodologii pomiaru.
adiuwant, ADME, Dultavax, IMOVAX POLIO, inaktywowany wirus poliomyelitis, jednostka antygenu D, komórki linii Vero, odpowiedź immunologiczna, parametry ADME, Pentaxim, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy i tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 3 – Przeciwwskazania stosowania
Poliowirus typ 3 (szczep Saukett) jest składnikiem inaktywowanej szczepionki skojarzonej Boostrix Polio, występującym w dawce 0,5 ml w ilości 32 jednostek antygenu D. Przeciwwskazania do stosowania tej szczepionki obejmują nadwrażliwość na inaktywowany poliowirus lub substancje pomocnicze, takie jak neomycyna, polimyksyna czy formaldehyd, które mogą występować w śladowych ilościach. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także wystąpienie reakcji nadwrażliwości po wcześniejszych szczepieniach przeciw poliomyelitis lub innym składnikom szczepionki skojarzonej (błonica, tężec, krztusiec). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z przejściową trombocytopenią, powikłaniami neurologicznymi po szczepieniach oraz u osób z encefalopatią o nieznanej etiologii w ciągu 7 dni po szczepieniu przeciw krztuścowi.
antygen krztuśca, choroba układu nerwowego, drgawki, encefalopatia, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, formaldehyd, immunolog kliniczny, inaktywowany poliowirus, inaktywowany wirus polio, jednostka antygenu D, komponent krztuścowy, nadwrażliwość, neomycyna, ostra choroba z gorączką, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typ 3, powikłania neurologiczne, przejściowa trombocytopenia, reakcja nadwrażliwości, szczepionka Boostrix Polio, szczepionka skojarzona, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie odporności - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Wskazania do stosowania
Wirus poliomyelitis, wykorzystywany w inaktywowanych szczepionkach (IPV), stanowi podstawę profilaktyki poliomyelitis, obejmując ochronę przed trzema typami wirusa: typ 1 (szczep Mahoney), typ 2 (szczep MEF-1) oraz typ 3 (szczep Saukett). Szczepy te są namnażane w komórkach VERO i inaktywowane, co zapewnia bezpieczeństwo i immunogenność preparatów. Szczepionki takie jak IMOVAX POLIO stosowane są w szczepieniu podstawowym i przypominającym u niemowląt, dzieci, młodzieży i dorosłych, natomiast PENTAXIM, szczepionka skojarzona, jest wskazana do pierwotnej immunizacji niemowląt od 6. tygodnia życia oraz jako dawka uzupełniająca w drugim roku życia. DULTAVAX, zawierający zmniejszoną ilość antygenów, jest przeznaczony wyłącznie do dawek przypominających u dzieci powyżej 6. roku życia, nastolatków i dorosłych. Standaryzowane ilości antygenu D w szczepionkach wynoszą: typ 1 – 29 jednostek (wcześniej 40), typ 2 – 7 jednostek (wcześniej 8), typ 3 – 26 jednostek (wcześniej 32), co wynika ze zmiany metody pomiaru immunochemicznego.
choroba Heinego-Medina, dawka przypominająca, Haemophilus influenzae typ b, inaktywowany wirus poliomyelitis, inwazyjne zakażenie, jednostka antygenu D, komórki Vero, odpowiedź immunologiczna, posocznica, sytuacja epidemiologiczna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie podstawowe, szczepienie uzupełniające, szczepionka skojarzona, wirus poliomyelitis, zapalenie nagłośni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie stawów, zapalenie tkanki łącznej, zawiesina do wstrzykiwań