eliminacja amisulprydu
Eliminacja amisulprydu to proces usuwania tego atypowego leku przeciwpsychotycznego z organizmu. Amisulpryd wydalany jest głównie przez nerki (około 90% dawki) w formie niezmienionej, co czyni go wyjątkowym wśród neuroleptyków drugiej generacji, które zwykle metabolizowane są w wątrobie.
Okres półtrwania amisulprydu wynosi około 12-20 godzin u osób z prawidłową funkcją nerek. Eliminacja leku jest znacząco wydłużona u pacjentów z niewydolnością nerek, co wymaga dostosowania dawki w tej grupie chorych. Klirens amisulprydu jest ściśle powiązany z klirensem kreatyniny.
Ze względu na minimalny metabolizm wątrobowy, amisulpryd charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji z innymi lekami. Nie indukuje ani nie hamuje enzymów cytochromu P450, co stanowi istotną zaletę kliniczną w przypadku politerapii. U pacjentów w podeszłym wieku lub z upośledzoną funkcją nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki z powodu spowolnionej eliminacji.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Amisulpryd, substancja czynna leku Symamis, charakteryzuje się dwufazowym profilem wchłaniania po podaniu doustnym, z pierwszym Tmax około 1 godziny i drugim Tmax po 3-4 godzinach. Maksymalne stężenia (Cmax) dla dawki 50 mg wynoszą odpowiednio 39±3 ng/ml i 54±4 ng/ml. Całkowita biodostępność leku wynosi 48%, a objętość dystrybucji to 5,8 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Amisulpryd wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (16%) oraz bardzo słaby metabolizm, z identyfikacją jedynie dwóch nieaktywnych metabolitów stanowiących 4% dawki. Okres półtrwania (T1/2) wynosi około 12 godzin, a klirens nerkowy to 20 l/h (330 ml/min), z wydalaniem około 50% dawki w postaci niezmienionej z moczem, głównie w ciągu pierwszych 24 godzin.
AUC, biodostępność amisulprydu, Cmax, dializa, eliminacja amisulprydu, farmakokinetyka amisulprydu, interakcja lekowa, klirens nerkowy, łagodna niewydolność nerek, lek przeciwpsychotyczny, metabolit nieaktywny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w osoczu, Tmax, umiarkowana niewydolność nerek, wchłanianie amisulprydu, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Amisulpryd (Masultab) dostępny jest w dawkach 50 mg, 100 mg, 200 mg oraz 400 mg w formie tabletek, z indywidualnym dostosowaniem dawkowania do stanu klinicznego pacjenta, wieku oraz funkcji nerek. W leczeniu ostrych zaburzeń psychotycznych zalecane dawki wynoszą od 400 do 800 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 1200 mg/dobę, przy czym dawki powyżej 1200 mg nie są rekomendowane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa. Dawkę do 400 mg można podawać raz dziennie, natomiast wyższe dawki należy podzielić na kilka dawek w ciągu dnia. U pacjentów z przewagą objawów negatywnych schizofrenii stosuje się niższe dawki, od 50 do 300 mg/dobę. W leczeniu podtrzymującym zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. U osób starszych konieczne jest ostrożne dawkowanie ze względu na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego i sedacji oraz możliwe zmniejszenie dawki z powodu obniżonej funkcji nerek.
amisulpryd, ciężkie uszkodzenie nerek, dawka inicjująca, działania niepożądane, eliminacja amisulprydu, funkcja nerek, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, leczenie schizofrenii, Masultab, metabolizm wątrobowy, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy negatywne, objawy pozytywne, objawy schizofrenii, obraz kliniczny, odpowiedź kliniczna, ostre zaburzenia psychotyczne, pacjent geriatryczny, podanie doustne, schizofrenia, terapia podtrzymująca
