uzupełniające żywienie pozajelitowe
Uzupełniające żywienie pozajelitowe (ang. supplemental parenteral nutrition, SPN) to metoda wsparcia żywieniowego, która polega na dostarczaniu części zapotrzebowania energetycznego i odżywczego drogą dożylną, przy jednoczesnym utrzymaniu żywienia drogą przewodu pokarmowego. Jest stosowana u pacjentów, którzy mogą przyjmować pokarm doustnie lub enteralnie (przez zgłębnik lub przetokę odżywczą), ale w ilości niewystarczającej do pokrycia ich pełnego zapotrzebowania.
Wskazaniami do zastosowania uzupełniającego żywienia pozajelitowego są najczęściej: zespół krótkiego jelita, przewlekłe zapalenia jelit, zespoły złego wchłaniania, niedrożność przewodu pokarmowego, radioterapia lub chemioterapia z towarzyszącymi zaburzeniami wchłaniania, a także stany zwiększonego zapotrzebowania na składniki odżywcze przy jednoczesnym ograniczeniu możliwości żywienia dojelitowego.
W praktyce klinicznej uzupełniające żywienie pozajelitowe realizowane jest najczęściej poprzez podawanie roztworów zawierających makroskładniki odżywcze (glukozę, aminokwasy, emulsje tłuszczowe), elektrolity, witaminy i pierwiastki śladowe. Podaż odbywa się zwykle przez centralny dostęp żylny, choć w niektórych przypadkach możliwe jest wykorzystanie dostępu obwodowego. Ważnym aspektem jest regularne monitorowanie stanu odżywienia pacjenta oraz modyfikowanie proporcji żywienia dojelitowego i pozajelitowego w zależności od tolerancji i efektywności żywienia dojelitowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Aminoplasmal 15%
Aminoplasmal 15% to roztwór do infuzji zawierający kompleks aminokwasów (150 g/l) stosowany w żywieniu pozajelitowym, o wartości energetycznej 2505 kJ/l (600 kcal/l), osmolarności 1290 mOsm/l i pH 5,7-6,3. Produkt nie wykazuje bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, co jest potwierdzone w charakterystyce leku (sekcja 4.7: „Nie dotyczy”). Droga podania (dożylna infuzja) oraz stan kliniczny pacjentów wymagających żywienia pozajelitowego zwykle uniemożliwiają im prowadzenie pojazdów, niezależnie od działania preparatu. Lekarz powinien jednak indywidualnie ocenić stan pacjenta, uwzględniając pierwotne schorzenie i cały schemat terapeutyczny, a także poinformować pacjenta o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn podczas aktywnej terapii.
acetylocysteina, aminokwasy egzogenne, aminokwasy niezbędne, aminokwasy siarkowe, aminokwasy zasadowe, Aminoplasmal, charakterystyka produktu leczniczego, długoterminowe żywienie pozajelitowe, funkcje psychomotoryczne, infuzja dożylna, osmolarność, profil aminokwasów, roztwór aminokwasów do infuzji, stan ogólny pacjenta, uzupełniające żywienie pozajelitowe, zdolność psychomotoryczna, żywienie enteralne, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe domowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Supliven –
Supliven jest koncentratem do sporządzania roztworu do infuzji, przeznaczonym do uzupełniania pierwiastków śladowych u pacjentów poddawanych żywieniu pozajelitowemu, zwłaszcza w przypadkach całkowitego lub uzupełniającego żywienia pozajelitowego (TPN) oraz stanów po rozległych operacjach chirurgicznych i zaburzeń wchłaniania. Preparat zawiera kompleks mikroelementów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu, w tym chrom (10 μg/ampułka), miedź (380 μg), żelazo (1100 μg), mangan (55 μg), jod (130 μg), fluor (950 μg), molibden (19 μg), selen (79 μg) oraz cynk (5000 μg). Dodatkowo obecne są śladowe ilości sodu (120 μg/ml) i potasu (3,9 μg/ml), co należy uwzględnić przy bilansie elektrolitowym. Supliven jest szczególnie wskazany, gdy podaż mikroelementów drogą doustną lub enteralną jest niemożliwa lub niewystarczająca.
bilans elektrolitowy, całkowite żywienie pozajelitowe, chrom, cynk, fluor, jod, koncentrat do sporządzania roztworu, mangan, miedź, mieszanina do żywienia pozajelitowego, mikroelement, molibden, niedobór mikroelementów, osmolalność, pierwiastek śladowy, potas, selen, sód, terapia żywieniowa, TPN, uzupełniające żywienie pozajelitowe, zaburzenie wchłaniania, żelazo, żywienie pozajelitowe