farmakokinetyka epirubicyny

Farmakokinetyka epirubicyny to zespół procesów opisujących los leku w organizmie, obejmujący wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i wydalanie. Epirubicyna, należąca do antracyklin, po podaniu dożylnym szybko dystrybuuje się w tkankach, osiągając wysoki stopień wiązania z białkami osocza (77%).

Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu poprzez reakcje redukcji i sprzęgania z kwasem glukuronowym. Głównym metabolitem jest 13-hydroksypochodna epirubicyny (epirubicinol), który wykazuje niższą aktywność cytotoksyczną. Farmakokinetyka epirubicyny charakteryzuje się trójfazowym spadkiem stężenia w osoczu, ze średnim okresem półtrwania w fazie końcowej wynoszącym około 30-40 godzin.

Eliminacja epirubicyny zachodzi głównie poprzez wydzielanie do żółci (40%), a w mniejszym stopniu przez nerki (9-10%). Klirens systemowy wynosi około 33-48 l/h/m². U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się zmniejszony klirens i wydłużony okres półtrwania leku, co może wymagać modyfikacji dawkowania, aby zapobiec toksyczności. Farmakokinetyka epirubicyny ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ wpływa na skuteczność terapii i ryzyko działań niepożądanych, w tym kardiotoksyczności.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl