ciężkie uszkodzenie nerek

Ciężkie uszkodzenie nerek to stan kliniczny charakteryzujący się znacznym upośledzeniem funkcji nefronów, prowadzącym do gwałtownego spadku filtracji kłębuszkowej (GFR) i zaburzeń homeostazy organizmu. Może występować w formie ostrej (AKI – Acute Kidney Injury) lub stanowić zaawansowane stadium przewlekłej choroby nerek (CKD).

W diagnostyce ciężkiego uszkodzenia nerek kluczowe znaczenie mają markery biochemiczne, takie jak podwyższone stężenie kreatyniny (>3-4 mg/dl), mocznika (>100 mg/dl), zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiponatremia, hiperfosfatemia), kwasica metaboliczna oraz obniżony GFR (<30 ml/min/1,73m²). Często towarzyszy temu skąpomocz (<400 ml/dobę) lub bezmocz (<100 ml/dobę).

Etiologia ciężkiego uszkodzenia nerek obejmuje przyczyny przednerkowe (hipowolemia, wstrząs, zespół małego rzutu), nerkowe (ostre martwicze cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, kłębuszkowe zapalenie nerek, nefropatia kontrastowa) oraz zanerkowe (niedrożność dróg moczowych). Dodatkowe czynniki ryzyka to podeszły wiek, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze i wcześniejsze choroby nerek.

Leczenie ciężkiego uszkodzenia nerek wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego identyfikację i eliminację przyczyny, wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych, leczenie powikłań (nadciśnienia, przewodnienia, mocznica) oraz wdrożenie leczenia nerkozastępczego w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze. Metody terapii nerkozastępczej obejmują hemodializę, dializę otrzewnową oraz techniki ciągłe (CRRT – Continuous Renal Replacement Therapy).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl