metabolit hydroksykarbazolowy
Metabolit hydroksykarbazolowy to jeden z głównych produktów przemiany metabolicznej karbamazepiny, leku przeciwpadaczkowego powszechnie stosowanego w leczeniu padaczki, neuralgii nerwu trójdzielnego oraz w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych. Najważniejszym metabolitem tego typu jest 10,11-epoksyd karbamazepiny, który wykazuje działanie przeciwdrgawkowe podobne do związku macierzystego.
Proces metabolizmu karbamazepiny zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, szczególnie CYP3A4. Hydroksylacja pierścienia karbazolowego prowadzi do powstania metabolitów, które następnie ulegają sprzęganiu z kwasem glukuronowym, co ułatwia ich wydalanie z organizmu. Monitorowanie stężenia metabolitów hydroksykarbazolowych może mieć znaczenie kliniczne w ocenie skuteczności terapii oraz w diagnostyce potencjalnych interakcji lekowych.
Metabolity hydroksykarbazolowe mogą wykazywać aktywność farmakologiczną, przyczyniając się do ogólnego efektu terapeutycznego, ale również do występowania działań niepożądanych. Ich stężenie może wzrastać w przypadku zaburzeń funkcji wątroby lub przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy wątrobowe, co wymaga dostosowania dawkowania karbamazepiny. W praktyce klinicznej oznaczanie stężenia tych metabolitów może być pomocne przy optymalizacji leczenia u pacjentów z padaczką oporną na terapię.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Carvedilol-ratiopharm 6,25 mg
Karwedylol, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów R i S, charakteryzuje się szybką absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 21 μg/l po 1,5 godziny (tmax) dla dawki 25 mg. Biodostępność bezwzględna wynosi około 25%, z wyraźną różnicą między enancjomerami: S – 15%, R – 31%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, a jego metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie jest intensywny, głównie przez izoenzymy CYP2D6, CYP3A4, CYP2E1, CYP2C9 i CYP1A2, z wyraźną stereoselektywnością metabolizmu. R-enancjomer jest metabolizowany głównie przez CYP2D6, a S przez CYP2D6 i CYP2C9. Karwedylol jest silnie wiązany z białkami osocza (~95%) i ma objętość dystrybucji 1,5-2 l/kg, która wzrasta u pacjentów z marskością wątroby. Po podaniu doustnym okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny, a klirens osoczowy po podaniu dożylnym dawki 12,5 mg wynosi około 600 ml/min.
autoregulacja przepływu krwi, białko osocza, biodostępność, choroba niedokrwienna serca, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, dializa, dystrybucja tkankowa, enancjomer, filtracja kłębuszkowa, glikoproteina p, izoenzym cytochromu P450, karwedylol, krążenie wątrobowo-jelitowe, lipofilność, marskość wątroby, metabolit 4′-hydroksyfenolowy, metabolit hydroksykarbazolowy, metabolizm pierwszego przejścia, mieszanina racemiczna, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, polimorfizm genetyczny, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Avedol 25 mg
Karwedylol charakteryzuje się całkowitą biodostępnością około 25% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 1 godzinie. Występuje liniowa zależność między dawką a stężeniem leku, a spożycie posiłków wydłuża czas osiągnięcia Cmax, nie wpływając jednak na biodostępność. Lek jest silnie lipofilny, z wysokim wiązaniem z białkami osocza (98-99%) i objętością dystrybucji około 2 l/kg. Karwedylol podlega intensywnemu efektowi pierwszego przejścia (60-75%) i jest metabolizowany w wątrobie do trzech aktywnych metabolitów beta-adrenolitycznych, z których 4′-hydroksyfenolowy wykazuje 13-krotnie silniejsze działanie beta-adrenolityczne, choć jego stężenia są 10-krotnie niższe niż leku macierzystego. Metabolity hydroksykarbazolowe wykazują silne właściwości przeciwutleniające (30-80 razy silniejsze niż karwedylol), co może przyczyniać się do kardioprotekcji niezależnej od blokady receptorów adrenergicznych.
biodostępność całkowita, blokada receptorów adrenergicznych, czynność nerek, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, karwedylol, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit aktywny, metabolit hydroksyfenolowy, metabolit hydroksykarbazolowy, metabolizacja, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne w osoczu, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, właściwości przeciwutleniające, wolny metabolizer, związek lipofilny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Avedol 12,5 mg
Karwedylol, dostępny w dawkach 6,25 mg, 12,5 mg i 25 mg, charakteryzuje się biodostępnością około 25% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 1 godzinie. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki, a spożycie pokarmu wydłuża czas do osiągnięcia Cmax, nie wpływając na biodostępność. Karwedylol jest silnie lipofilny, z wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (98-99%) i objętością dystrybucji około 2 l/kg. Podlega znacznemu efektowi pierwszego przejścia (60-75%) i jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, tworząc trzy aktywne metabolity beta-adrenolityczne, z których 4′-hydroksyfenolowy wykazuje 13-krotnie silniejsze działanie beta-adrenolityczne niż związek macierzysty, choć jego stężenia są około 10-krotnie niższe. Dwa metabolity hydroksykarbazolowe wykazują silne właściwości przeciwutleniające, 30-80 razy silniejsze niż karwedylol.
biodostępność, ciężka niewydolność nerek, demetylacja i hydroksylacja, dostępność biologiczna, droga wątrobowo-żółciowa, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja debryzochiny, karwedylol, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lipofilność, marskość wątroby, metabolit hydroksyfenolowy, metabolit hydroksykarbazolowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie leku w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, utlenianie pierścienia aromatycznego, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symtrend 25 mg
Karwedylol charakteryzuje się niską biodostępnością doustną (~25%) oraz liniową farmakokinetyką, co ułatwia przewidywanie efektu terapeutycznego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 1 godziny po podaniu, a spożycie pokarmu wydłuża czas do Cmax bez wpływu na biodostępność. Lek wykazuje wysoką lipofilność i silne wiązanie z białkami osocza (98-99%), z objętością dystrybucji około 2 l/kg. Karwedylol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu z efektem pierwszego przejścia 60-75%, prowadząc do powstania trzech aktywnych metabolitów beta-adrenolitycznych, z których 4′-hydroksyfenolowy ma 13-krotnie silniejsze działanie beta-blokujące, choć jego stężenie jest 10-krotnie niższe. Dwa metabolity hydroksykarbazolowe wykazują silne właściwości antyoksydacyjne, 30-80 razy silniejsze niż karwedylol. Okres półtrwania wynosi 6-10 godzin, a klirens osoczowy około 590 ml/min; główną drogą eliminacji jest wydalanie z kałem.
beta-adrenolityk, białka osoczowe, biodostępność karwedylolu, CYP2D6, demetylacja i hydroksylacja, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, hydroksylacja debryzochiny, karwedylol, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lipofilność, marskość wątroby, metabolit hydroksykarbazolowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stężenie osoczowe, właściwości antyoksydacyjne, wydalanie z kałem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Carvedilol Orion 6,25 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Carvedilol Orion, charakteryzuje się gwałtownym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 21 mg/l po dawce 25 mg i czasie Tmax około 1-1,5 godziny. Biodostępność wynosi około 25%, co wynika z intensywnego efektu pierwszego przejścia (60-75%). Karwedylol jest mieszaniną racemiczną, gdzie biodostępność S-(-)-enancjomeru wynosi 15%, a R-(+)-enancjomeru 31%, z metabolizmem stereoselektywnym głównie przez CYP2D6 i CYP2C9. Lek silnie wiąże się z białkami osocza (98-99%) i ma objętość dystrybucji około 2 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z glukuronidacją, demetylacją i hydroksylacją, prowadząc do powstania czynnych metabolitów o działaniu beta-adrenolitycznym i silnych właściwościach przeciwutleniających. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 6 godzin po podaniu doustnym, a klirens osoczowy mieści się w zakresie 500-700 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią (~60% w ciągu 11 dni), a wydalanie nerkowe stanowi około 16%, z mniej niż 2% leku w postaci niezmienionej.
białko osocza, biodostępność systemowa, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 2, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, demetylacja i hydroksylacja, enancjomer, glikoproteina p, glukuronidacja, hemoglobina glikozylowana, karwedylol, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krążenie wewnątrzwątrobowe, lipofilność, marskość wątroby, metabolit hydroksyfenolowy, metabolit hydroksykarbazolowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, receptor beta, stężenie w osoczu, test tolerancji glukozy, wrażliwość na insulinę, zespół X - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Carvedilol Orion 12,5 mg
Karwedylol, będący mieszaniną racemiczną, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 21 mg/l osiąganym po 1,5 godziny (tmax). Całkowita biodostępność wynosi około 25%, co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia (60-75%). S-enancjomer wykazuje 15% bezwzględną dostępność biologiczną, a R-enancjomer 31%, co skutkuje dwukrotnie wyższym stężeniem R-enancjomeru w osoczu. Karwedylol jest silnie lipofilny, wiąże się w 98-99% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi około 2 l/kg, zwiększając się u pacjentów z marskością wątroby. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP2D6, CYP3A4, CYP2E1, CYP2C9 i CYP1A2, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów o działaniu beta-adrenolitycznym, z których 4′-hydroksyfenolowy jest 13-krotnie silniejszy od karwedylolu, choć jego stężenia są 10-krotnie niższe. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią (około 60% w kale), a okres półtrwania wynosi około 6 godzin, z klirensem osoczowym 500-700 ml/min.
biodostępność, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 2, CYP2D6, efekt pierwszego przejścia, enancjomer, farmakodynamika, farmakokinetyka, glikemia, glikoproteina p, glukuronidacja, hemoglobina glikozylowana, hydroksylacja, izoenzym cytochromu P450, klirens, klirens osoczowy, metabolit czynny, metabolit hydroksykarbazolowy, metabolizm oksydacyjny, mieszanina racemiczna, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, przeciwutleniacz, stereoselektywność, stężenie karwedylolu, test tolerancji glukozy, właściwości lipofilne, zespół X - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Avedol 6,25 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Avedol dostępnego w dawkach 6,25 mg, 12,5 mg oraz 25 mg, charakteryzuje się całkowitą biodostępnością około 25% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 1 godzinie. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki, a spożycie pokarmu wydłuża czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, nie wpływając na biodostępność. Karwedylol jest silnie lipofilny, wiąże się w 98-99% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi około 2 l/kg, co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Efekt pierwszego przejścia wynosi 60-75%, a okres półtrwania mieści się w zakresie 6-10 godzin. Klirens osoczowy wynosi około 590 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią i kałem, z niewielkim udziałem nerek. Karwedylol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, prowadzącemu do powstania trzech aktywnych metabolitów o słabszym działaniu rozszerzającym naczynia, z których metabolit 4′-hydroksyfenolowy wykazuje 13-krotnie silniejsze działanie beta-adrenolityczne, choć jego stężenia są 10-krotnie niższe niż substancji macierzystej. Dwa metabolity hydroksykarbazolowe wykazują silne właściwości przeciwutleniające, 30-80 razy silniejsze niż karwedylol.
biodostępność karwedylolu, demetylacja i hydroksylacja, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja debryzochiny, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit hydroksyfenolowy, metabolit hydroksykarbazolowy, metabolizm karwedylolu, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie leku w osoczu, utlenianie pierścienia aromatycznego, wiązanie z białkami osocza, właściwości lipofilne, właściwości przeciwutleniające - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coryol 12,5 mg 12,5 mg
Karwedylol, podawany doustnie w dawce 25 mg, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 21 µg/l po 1,5 godziny (tmax), z biodostępnością bezwzględną około 25%, z wyraźną różnicą między enancjomerami: 31% dla R-(+)-enancjomeru i 15% dla S-(-)-enancjomeru. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~95%) oraz objętością dystrybucji 1,5-2 l/kg, która ulega zwiększeniu u pacjentów z marskością wątroby. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów cytochromu P450 (CYP2D6, CYP3A4, CYP2E1, CYP2C9, CYP1A2), przy czym R-enancjomer jest metabolizowany głównie przez CYP2D6, a S-enancjomer przez CYP2D6 i CYP2C9. Metabolity karwedylolu, w tym 4′-hydroksy-fenolowy, wykazują silniejsze działanie beta-adrenolityczne i przeciwutleniające niż substancja macierzysta. Klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi około 600 ml/min, a okres półtrwania eliminacyjnego 2,5 godziny, natomiast po podaniu doustnym okres półtrwania wydłuża się do około 6,5 godziny.
biodostępność bezwzględna, cytochrom CYP1A2, cytochrom CYP2C9, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP2E1, cytochrom CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, enancjomer, farmakokinetyka, glikoproteina p, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit hydroksyfenolowy, metabolit hydroksykarbazolowy, metabolizm oksydacyjny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, przeciwutleniacz, receptor beta-adrenergiczny, stężenie maksymalne w osoczu, wazodilatacja, wiązanie z białkami osocza