rozstrzeń kanalików nerkowych
Rozstrzeń kanalików nerkowych (tubular dilatation) to patologiczne poszerzenie światła kanalików nerkowych, które może występować jako proces ostry lub przewlekły. Zjawisko to jest często obserwowane w biopsji nerki i może towarzyszyć różnym schorzeniom nerek.
Etiologia rozstrzeni kanalików jest różnorodna i obejmuje m.in. ostre uszkodzenie nerek (AKI), przewlekłą chorobę nerek (CKD), nefropatię zaporową, nefropatię cukrzycową czy śródmiąższowe zapalenie nerek. Mechanizm powstawania rozstrzeni związany jest z utrudnionym odpływem moczu, uszkodzeniem komórek nabłonka kanalików lub zanikiem miąższu nerkowego.
W obrazie mikroskopowym rozstrzeń kanalików charakteryzuje się zwiększeniem średnicy światła kanalików, często z towarzyszącym spłaszczeniem nabłonka wyścielającego. W kanalikach mogą być obecne wałeczki białkowe, erytrocytarne lub komórkowe. Zmianom tym może towarzyszyć włóknienie śródmiąższowe i zanik kłębuszków nerkowych, szczególnie w przewlekłych procesach chorobowych.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa), badania laboratoryjne oceniające funkcję nerek oraz w wybranych przypadkach biopsję nerki. Leczenie ukierunkowane jest na przyczynę podstawową, a w przypadkach zaawansowanych może być konieczne leczenie nerkozastępcze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carzap 16 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu (substancji czynnej Carzap) nie wykazały toksyczności układowej ani uszkodzeń narządów docelowych przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. W wysokich dawkach obserwowano zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, co wskazuje na wpływ na parametry czerwonokrwinkowe. Ponadto, kandesartan wywoływał nefrologiczne zmiany, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, będące wtórnym efektem obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń przepływu nerkowego. Zaobserwowano także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak uznano, że zmiana ta nie ma klinicznego znaczenia u pacjentów stosujących dawki terapeutyczne. Badania mutagenności i karcynogenności nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego kandesartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetylu, kreatynina, mutagenność, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, przepływ nerkowy, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozwój nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność reprodukcyjna, układ RAA, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczek zasadochłonny, wpływ genotoksyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
W badaniach przedklinicznych dotyczących preparatu Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz nie przeprowadzono kompleksowych testów dla połączenia trzech substancji czynnych, jednak dane dotyczące poszczególnych składników i ich kombinacji wskazują na brak nowych działań toksycznych. Kandesartan w dawkach terapeutycznych nie wykazywał toksyczności ogólnoustrojowej, choć w dużych dawkach obserwowano nefrotoksyczność, zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz zmiany w aparacie przykłębkowym nerek, które są uważane za efekt farmakologiczny i prawdopodobnie nieistotne klinicznie. Badania rozrodczości wykazały toksyczny wpływ kandesartanu na płód w późniejszym okresie ciąży, natomiast testy mutagenności i rakotwórczości nie potwierdziły działania mutagennego ani rakotwórczego.
działanie klastogenne, działanie moczopędne, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, mutagenność, naciek bazofilów, nefrotoksyczność, parametr czerwonokrwinkowy, rozstrzeń kanalików nerkowych, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane w modelach zwierzęcych, zwłaszcza przy dawkach wielokrotnie przekraczających kliniczne (amlodypina do 2,6-krotności, walsartan do 11-krotności dawki klinicznej). Zaobserwowano zmiany histopatologiczne w przewodzie pokarmowym (zapalenie, owrzodzenia błony śluzowej żołądka) oraz w nerkach (bazofilia, rozstrzeń kanalików, wałeczki białkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, przerost błony tętniczek). W badaniach rozwojowych u szczurów przy dawkach około 10-12-krotnych stwierdzono wady rozwojowe układu moczowego i kostnego płodu, a maksymalna dawka bez efektów teratogennych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej. Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia, dojrzałe spermatydy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, komórki Sertoliego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, nieskostniałe paliczki, opóźnienie porodu, owrzodzenia błony śluzowej żołądka, parametry czerwonych krwinek, przerost błony śluzowej tętniczek, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, stężenie hemoglobiny, stężenie testosteronu, szkliwienie kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 10 mg + 160 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania obu składników oraz ich kombinacji. W badaniach toksykologicznych na szczurach zaobserwowano zmiany zapalne warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-krotnym (walsartan) i 2,6-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). Przy wyższych dawkach (>2,6 amlodypina, >1,9 walsartan) występowały owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka. Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, rozstrzeń kanalików i wałeczki nerkowe, pojawiły się przy narażeniu 8-13-krotnym dla walsartanu i 7-8-krotnym dla amlodypiny. W badaniach rozwoju zarodka i płodu u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody i zaburzenia kostnienia przy narażeniu 12-krotnym (walsartan) i 10-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej dla walsartanu i 4-krotność dla amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, badanie rakotwórczości, bazofilia, hemodynamika nerek, hiperplazja aparatu przykłębuszkowego, karcynogenność, klastogenność, komórka Sertoliego, mutagenność, nefropatia, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie i nadżerka, przerost błony śluzowej tętniczek, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wałeczek nerkowy, zmiana zapalna, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 10 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane dotyczące głównie układu pokarmowego, nerkowego oraz rozwoju zarodka i płodu. W układzie pokarmowym obserwowano zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg), a przy wyższych dawkach zmiany te nasilały się. W nerkach stwierdzono zmiany degeneracyjne kanalików, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne oraz przerost błony środkowej tętniczek przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów dawki około 10-12-krotnie wyższe od klinicznych powodowały rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia mostka oraz opóźnienie kostnienia paliczków kończyn przednich. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórki Sertoliego, kreatynina, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie kostnienia, opóźnienie porodu, parametry krwinek czerwonych, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek przykłębuszkowych, rakotwórczość, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, spermatydy, stan zapalny żołądka, stężenie hemoglobiny, szkliwienie kanalików nerkowych, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wałeczki nerkowe, zaburzenia kostnienia, zapalenie śródmiąższowe, zmniejszona przeżywalność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 5 mg + 80 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wskazują na występowanie działań niepożądanych głównie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne. W układzie pokarmowym obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka oraz owrzodzenia przy 1,9-2,6-krotności dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). W nerkach stwierdzono bazofilię, szkliwienie, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe i śródmiąższowe zapalenie limfocytarne przy 7-13-krotności dawki klinicznej. Wpływ na rozwój zarodka i płodu obejmował rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka oraz nieskostniałe paliczki kończyn przednich przy 10-12-krotności dawki klinicznej. Maksymalna dawka niepowodująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego dla obu substancji czynnych osobno.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, czerwone krwinki, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie, opóźnienie porodu, owrzodzenie żołądka, przeżywalność potomstwa, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozwój płodu, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozrodcza, wałeczki nerkowe, zaburzenie kostnienia mostka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (amlodypina 10 mg, walsartan 160 mg). W badaniach na szczurach zaobserwowano zmiany histopatologiczne w żołądku (stan zapalny, owrzodzenia) przy narażeniu 1,9- do 11-krotnym dawki klinicznej, a także uszkodzenia nerek (bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne, przerost tętniczek) przy narażeniu 7-13-krotnym. Wpływ na rozwój zarodka i płodu obejmował rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nie skostniałe paliczki kończyn przednich przy dawkach około 10-12-krotnych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie stwierdzono działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, azot mocznikowy, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzała spermatyda, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, nieskostniałe paliczki, NOAEL, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach przekraczających kliniczne. W modelach zwierzęcych obserwowano zapalenie, owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka przy narażeniu na 1,9-2,6-krotność dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, szkliwienie i rozstrzeń kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe oraz śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, występowały przy 7-13-krotności dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nieskostniałe paliczki przy dawkach 10-12-krotnych. Maksymalna dawka niepowodująca zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, badania przedkliniczne, badanie toksyczności, bazofilia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, hemodynamika nerek, hipotensja, komórki Sertoliego, nefropatia, nieskostniałe paliczki, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, poziom kreatyniny, produkt złożony, przerost błony śluzowej tętniczek, przerost komórek przykłębuszkowych, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, wałeczek nerkowy, walsartan, wydłużenie porodu, zaburzenie kostnienia mostka, zapalenie śródmiąższowe limfocytarne, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne w przewodzie pokarmowym i nerkach zwierząt przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (1,9-11-krotność dawki walsartanu 160 mg i 2,6-13-krotność dawki amlodypiny 10 mg). U szczurów stwierdzono zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka oraz zmiany nerkowe, takie jak bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne i przerost błony tętniczek. W badaniach rozwojowych zaobserwowano zwiększoną częstość rozszerzonych moczowodów, zaburzeń kostnienia mostka i nieskostniałych paliczków przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-krotność dawki walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia kanalików nerkowych, dawka kliniczna, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórka Sertoliego, kostnienie mostka, krwinki czerwone, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, przerost tętniczek, rakotwórczość, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zapalenie śródmiąższowe, zapalenie żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atacand 16 mg
Kandesartan cyleksetylu, substancja czynna leku Atacand, wykazuje w badaniach przedklinicznych brak toksyczności układowej przy dawkach terapeutycznych, jednak w dużych dawkach obserwowano istotne zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz patologiczne zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany te są prawdopodobnie wtórne do hipotensyjnego działania kandesartanu, które zaburza przepływ nerkowy. Ponadto, lek powoduje rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest typowe dla leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, jednak w dawkach terapeutycznych u ludzi nie ma to istotnego znaczenia klinicznego. U młodych szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy ciała i serca, przy ekspozycji na dawki 10 mg/kg, które odpowiadają 7-78-krotnie wyższym poziomom niż u dzieci leczonych dawkami terapeutycznymi (0,2 mg/kg u dzieci 1-6 lat oraz 16 mg u dzieci 6-17 lat). Brak określenia NOEL uniemożliwia precyzyjną ocenę marginesu bezpieczeństwa tych efektów.
czynność nerek, dawka terapeutyczna, działanie klastogeniczne, działanie mutagenne, efekt hipotensyjny, kandesartan cyleksetylu, komórka aparatu przykłębuszkowego, liczba erytrocytów, masa serca, nieprawidłowość układowa, nieprawidłowy rozwój nerek, parametr hematologiczny, parametr krwinek czerwonych, potencjał rakotwórczy, przepływ nerkowy, rozrost komórek, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny w osoczu, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na narządy docelowe, toksyczny wpływ na płód, układ krwiotwórczy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczek zasadochłonny, wartość hematokrytu